Column: Hans Janssen - Ajacied

Column: Hans Janssen


De 34e van Ajax Week 235 en slot: Internationals nog steeds niet klaar, terwijl over ruim drie weken het nieuwe seizoen alweer begint.


Was de uitschakeling voor Ajax (en PSV) draaglijker geweest wanneer zaterdagavond niet Liverpool, maar Tottenham Hotspur de Champions League had gewonnen? De Londense formatie - met onder anderen vier ex-Ajacieden - was immers voor beide Nederlandse topclubs een sta-in-de-weg. Zou dat nog hebben meegespeeld toen de finale in Madrid werd bekeken? Ik vraag het me af: het bijkans ondraaglijke leed was al geschied. Het duel met de Spurs zal altijd een ‘losing game’ blijven. Pleistertje op de wonde voor de mannen van trainer Erik ten Hag was het feit dat liefst vijf van hen zijn opgenomen in de twintigkoppige selectie voor het Champions League-Elftal van het seizoen. De namen? Frenkie de Jong, Matthijs de Ligt, David Neres, Dusan Tadic en Hakim Ziyech. Alleen Liverpool, dat in de finale met 2-0 won, leverde meer spelers (zes). Voor wat het waard is.


Bovendien: veel Ajacieden hebben deze dagen wel wat anders aan hun hoofd. En dat, terwijl hun seizoen al bijna een jaar duurt. De Nederlandse internationals staan voor de halve finale van de Nations League, het nieuwste, financiële speeltje van de UEFA. Hierin komen ze donderdag uit tegen Engeland. Mochten er toch nog revanchegevoelens leven bij Donny van de Beek, Daley Blind, De Jong en De Ligt, dan kunnen ze die dan aanspreken. Bij een zege volgt de finale tegen de winnaar van het duel tussen Zwitserland en Portugal. Mocht Engeland (weer) te sterk zijn, dan speelt Oranje een soort van troostfinale. Beide duels worden zondag gespeeld. Daarna hebben de Nederlandse Ajax-internationals pas echt vakantie.


Zij wel, maar voor ploeggenoten als Noussair Mazraoui, André Onana en Ziyech wacht het toernooi om de Africa Cup. David Neres en Nico Tagliafico kunnen evenmin al genieten van een verdiende rustperiode: zij doen mee aan het toernooi om de Copa América. Kasper Dolberg, Lasse Schöne en Dusan Tadic hebben op hun beurt nog twee EK-kwalificatiewedstrijden op de agenda staan. Los van transfers die rond zijn of komen: al deze internationals zullen er op 21 juni normaal gesproken niet bij zijn wanneer de voorbereidingen van Ajax voor het seizoen 2019-’20 van start gaan. Een campagne die in Amsterdam begint, voor het eerst in jaren in De Lutte wordt vervolgd en in Oostenrijk een voortzetting krijgt. Tegen die tijd kan het aftellen beginnen voor de loting van de (eerste van hopelijk twee) voorronden voor deelname aan het hoofdtoernooi van de Champions League.


Kwalificatie voor die groepswedstrijden moet de voornaamste doelstelling zijn van de voorbereidingsperiode en dan is er op 27 juli ook het prestigetreffen om de Johan Cruijff Schaal, tegen PSV. Zonder uiteraard De Jong, die overigens met een leuk filmpje afscheid nam van ‘zijn’ Ajax: >>> https://www.vtbl.nl/video/artikel/4730736/frenkie-de-jong-neemt-met-prachtige-video-afscheid-van-ajax

Vrijwel zeker zal ook De Ligt niet terugkeren. Over de aanvoerder gesproken: de media-afdeling van de club stelde in de vorm van een video een ode op aan het adres van deze kanjer >>> https://fcvideo.nl/video/ajax-maakt-prachtige-video-voor-matthijs-de-ligt~Q6D878m/.

Om de bijzondere captain louter te bedanken of om hem, tegen beter weten in, over te halen een vertrek uit te stellen? Zodat hij met anderen die eveneens blijven, aanstormend talent (zie verder) en nieuwelingen aan een nieuw succesjaar kan gaan werken? Over die nieuwelingen gesproken: er is behoudens Kik Pierie en Kjell Scherpen ook een aantal buitenlanders gecontracteerd en er worden nog meer spelers van buitenaf genoemd. Zoals de zoon van de voormalige Roemeense voetbalheld Gheorghe Hagi, de Canadese spits van AA Gent Jonathan David, de Argentijn Cristian Pavon en de Colombiaan Carlos Cuesta. Maar eh: laat het geen vreemdelingenlegioen worden.


Ondertussen hebben ‘we’ dit weekend toch wat te vieren gehad. De ‘onder 19’ van John Heitinga heeft zich – in navolging van het A-team – verzekerd van de KNVB-beker én het landskampioenschap. In het resterende uur van de beslissende wedstrijd om het ‘schaaltje’, tegen de leeftijdgenoten van Feyenoord, werd het zaterdagmiddag overtuigend 2-0. Beide doelpunten kwamen op naam van twee (ja echt) uitzonderlijke talenten: goaltjesdief Brian Brobbey (17) en technicus pur sang Naci Ünüvar (15). Voor de jongste van de twee was het toch al een geweldig weekend, want hij werd uitgeroepen tot de meest beloftevolle speler van Ajax. De middenvelder was erg blij met de Abdelhak Nouri Trofee, die hij hiermee ‘won’. Hoe de jonge Ajacieden kampioen werden? Kijk en geniet mee: >>> https://www.youtube.com/watch?v=me2yxFdaKdU.

Gelukkig verliep de kleine Klassieker nu wel probleemloos. Vorige week moest de ontmoeting in De Toekomst nog worden gestaakt. Ben benieuwd hoeveel spelers van deze lichting uiteindelijk de overstap gaan maken naar de hoofdmacht. Bijvoorbeeld om een gooi te doen naar het 35e landskampioenschap. We houden het voor jou als lezer in de gaten, maar nu lossen we een korte zomerstop in, al zullen de komende tijd op deze site nog wel boekrecensies geplaatst worden. Kortom, blijf ons volgen. Eens een Ajacied, altijd een Ajacied.


***


De 34e van Ajax Week 234: Fans maken het Ajax niet altijd even makkelijk, maar positiviteit overheerst.


Er was een halfuur geen vuiltje aan de lucht. Geen gedoe met supporters van de ene of andere club en bovendien had Ajax onder 19 de overhand, zaterdagmiddag in de kampioenswedstrijd tegen de leeftijdgenoten van Feyenoord. Ineens knapte het koordje, ontstond er kortsluiting in de hoofden van een aantal aanhangers van de Amsterdamse junioren. Ze konden het niet verkroppen dat ouders van Feyenoord-spelers, die plaats hadden genomen op de tribune van de Toekomst, zich verrukt toonden toen de gasten eindelijk eens zelf dichtbij een treffer waren.


Ze hebben het geweten: er ontstond een zodanige sfeer dat de scheidsrechter zelfs na bemiddeling van de trainers John Heitinga en Dirk Kuijt slechts één wijs besluit kon nemen: staken. Zodoende is de titelrace nog niet beslist. Feyenoord had genoeg aan een gelijkspel; Ajax moest winnen. Het is aan de KNVB om te bepalen wie schuldig is aan deze zoveelste aflevering in de strijd tussen de twee supportersgroepen. Namens de thuisclub liet algemeen directeur Edwin van der Sar weten dat hij het optreden van de Ajax aanhang afkeurde. Afkeurde? Dat had wel iets stelliger gemogen, maar dat is de algemeen directeur niet gegeven. Vroeger kon hij met zijn uittrappen heel veel afstanden overbruggen. In het openbaar, in zijn leidende functie bij Ajax, is diepgang en een vermogen tot verbinding helaas ver te zoeken. Dreigen met het uitlezen van camerabeelden, het bekijken van het wedstrijdverslag en/of een stadionverbod. Dat had ‘Sar’ op dwingende toon moeten aankondigen. Niets van dit alles en zo lijkt ook Ajax niet te leren van deze en eerdere, vergelijkbare incidenten.


Hoe en vooral waarom slagen supporters er steeds weer in om de boel te verzieken, om hun eigen club in de problemen te brengen? Het was niet voor het eerst dit jaar dat de Ajax-aanhang zich misdroeg – het onvoorwaardelijk en hartstochtelijk volgen tijdens de onvoorstelbare Europese missie ten spijt. Het kostte de club al tienduizenden euro’s als gevolg van de boetes die de UEFA haar had opgelegd. Ook tijdens de KNVB-bekerfinale speelden de Amsterdamse supporters letterlijk en figuurlijk met vuur. Het liep weliswaar lang niet zo uit de hand als tijdens de verloren eindstrijd (in 2014) tegen PEC Zwolle, maar het vuurwerk dat tijdens de finale tegen Willem II werd afgestoken had grotere gevolgen kunnen hebben. Nu werd het duel in de Rotterdamse Kuip slechts enige minuten stil gelegd.


Tijdens het huldigingsfeestje vanwege de dubbel, op het Museumplein in Amsterdam, ging het andermaal mis. ‘Sar’ bewees nog over keeperskwaliteiten te beschikken toen er een blikje in de richting van burgemeester Femke Halsema werd gegooid. Mathijs de Ligt, die Halsema aan de andere kant secondeerde, weerde ook een blikje af. Wat een idioterie. Voetbalvandalisme, ongeregeldheden met fans: het is allemaal gelukkig veel minder geworden (misschien wel onder invloed van de prachtige prestaties), maar zolang er zich onacceptabele taferelen als beschreven voordoen, blijft Ajax ermee in de maag zitten.


En dat is zo jammer, want - het kan niet vaak genoeg benadrukt worden – zelden beleefden we als Ajacieden zo’n onvergetelijk seizoen. Jammer genoeg eindigde het eerder deze maand al op de Vijverberg, het knusse stadionnetje van De Graafschap, en niet komende zaterdag in het Wanda Metropolitano, het moderne onderkomen van Atlético Madrid. De finale van de Champions League had de kers op de taart moeten zijn, de ultieme bekroning van een bijzonder jaar van een uniek team. Een jaar waarin Ajax meer fans dan ooit leek te hebben. Ook bij ‘vijandige’ clubs. Jordie van der Laan, speler van Telstar, spijbelde zelfs om bij Tottenham Hotspur – Ajax te kunnen zijn. Het kostte hem zijn contract, toen de Velsense club er achter kwam dat hij niet ziek was, maar zich in Londen bevond.


De Ajax-gekte leek geen grenzen te kennen. Wie stoorde zich nog aan het arrogante en kille imago dat, terecht of niet, al jaren aan de club kleeft? Het was wachten tot de dag dat heel Holland (over) Ajax lult. Met dank natuurlijk aan onder anderen de ideale schoonzonen Donny van de Beek, Frenkie de Jong en Mathijs de Ligt. Uiteraard droeg ook het onbevangen spel bij aan de bewieroking. En niet te vergeten de bijna on-Amsterdamse, nuchtere houding van Erik ten Hag, die al die tijd zichzelf is gebleven. Los van de keren dat hij Hans Kraay op zijn nummer zette, viel de trainer slechts een enkele maal uit zijn rol. Maar ook daar kon iedereen vrede mee hebben. Het was zelfs zeer vermakelijk hoe de doorgaans ingetogen Tukker tijdens de huldiging de rood-witte mensenmassa opzweepte om steeds harder ‘Wij zijn Ajax, wij zijn de beste’ te roepen.


De beste van ons land, helaas niet die van Europa en daarom zitten de Ajacieden zaterdag als toeschouwer voor de buis. Voor wie zij zullen zijn? Ik vind het in ieder geval moeilijk een keus te maken. Liverpool is van jongs af aan mijn favoriete club in Engeland, zonder dat ik hiervoor een logische verklaring kan geven. Het shirt? De spelers? Ray Clemence? Kevin Keegan? Ian Rush? Graeme Souness? Jari Litmanen? Luis Suárez? Noem het gevoel. Maar via Tottenham Hotspur deed ik in 1981 mijn eerste buitenlandse voetbalervaring op. In Engeland. Op de tribunes van White Hart Lane, wat toentertijd een typisch Brits stadion was. Bovendien heb ik – wat het huidige Londense team betreft – meer een zwak voor de vier ex-Ajacieden dan voor landgenoot Virgil van Dijk, de aanvoerder van de Reds en onlangs uitgeroepen tot de beste speler van de Premier League. Toby Alderweireld, Christian Eriksen, Dávinson Sanchez en/of Jan Vertonghen, mochten jullie deze column lezen: jullie blijven ondanks de 2-3 van harte welkom in de Arena. Met of zonder die cup met de grote oren.


P.s.: een andere oud-speler van Liverpool is Christian Poulsen, die de komende zomer aan de slag gaat als één van de assistenten van Ten Hag. De technische staf gaat verder bestaan uit Richard Witschge, die zijn contract verlengt, en Michael Reiziger, die zijn positie als trainer van Jong Ajax afstaat aan de eerder dit seizoen bij NAC Breda ontslagen Mitchell van der Gaag. Voor Aron Winter wordt binnen Ajax een andere functie gezocht.


***


De 34e van Ajax Week 233: Nog één keer stil staan bij een onvergetelijk seizoen.


Ik voel me deze dagen een beetje Frenkie de Jong. Met de nadruk op een beetje. Voetbaltechnisch ben ik nooit een wonder geweest en bovendien ben ik al lang geen 21 meer. Sterker nog, ik had qua leeftijd zijn vader kunnen zijn. Wat dan de overeenkomst is? We zijn beiden Ajacied, al is de goedlachse middenvelder bijna vertrokken naar Barcelona, en we kunnen moeilijk afscheid nemen. Wat hebben we een geweldig seizoen achter de rug en wat was het een uniek, goed stel waarvan De Jong deel uitmaakte. De jonge international heeft deze jaargang genoten van elke minuut in Ajax-één. Zodanig zelfs dat hij in de kampioenswedstrijd tegen De Graafschap (vorige week woensdag, maar het lijkt alweer eeuwen geleden) aan scheidsrechter Danny Makkelie heeft gevraagd om niet te vroeg af te fluiten zodat hij zijn terugtreden als Ajax-speler nog wat kon uitstellen. Hoezo liefhebber?


Om nog even bij die wedstrijd en het thema afscheid stil te staan. Mathijs de Ligt, Dusan Tadic en Hakim Ziyech leken er evenmin genoeg van te krijgen. Oke, er speelde wat eigenbelang mee, maar toch. De aanvoerder was weer overal te vinden en oprecht boos toen de thuisclub op 1-1 kwam. Dit betekende dat Ajax zijn zestiende ’clean sheet’ kon vergeten en zijn 32e (!) tegentreffer van de competitie in de eredivisie moest incasseren. Een (te) hoog aantal waarvoor de immer kritische De Ligt zich ook verantwoordelijk voelt en dat hem bijna de Gouden Schoen had gekost. Dit is de prijs die verbonden is aan het spelersklassement in De Telegraaf. Lang leek het erop dat een andere captain, Luuk de Jong, hiermee zou gaan strijken. Maar opnieuw moest PSV een onderscheiding aan Ajax laten wat de wakkere, Amsterdamse krant natuurlijk goed uitkwam, waarmee ik overigens niets wil suggereren. In het Algemeen Dagblad (AD) was het juist andersom wat de krant overigens, zo bleek uit een column van Sjoerd Mossou, op een lading kritische reacties van boze lezers kwam te staan. Een Rotterdamse krant kan natuurlijk nooit een Ajacied laten winnen, was de strekking. Mossou bevestigde deze complottheorie, gekscherend natuurlijk.


In beide verkiezingen was, meer dan terecht, ook voor Tadic een hoge klassering weggelegd. Nooit eerder maakte de Serviër in één seizoen zoveel doelpunten. Bovendien groeide hij uit tot de veruit meest waardevolle speler in de eredivisie door ook dertien assists af te leveren. Hij begon de slotronde in de competitie met twee treffers achterstand op topscorer De Jong, maar wist die goed te maken. Aangespoord overigens door trainer Erik ten Hag, die had meegekregen dat de PSV’er tegen Heracles droog was blijven staan. Het hielp, want door een penalty en een doffe knal liep de score voor Tadic op tot 28 treffers. Kampioen, bekerwinnaar, halve finalist in de Champions League, gedeeld topscorer en de Bronzen Schoen, omdat hij in de Telegraaf-verkiezing als derde eindigde. Dat kan toch nauwelijks beter?


Normaal gesproken is hij volgend seizoen nog Ajacied. Afscheid moeten we mogelijk wel nemen van Ziyech, al wordt zijn naam onvoorstelbaar weinig in verband gebracht met (mogelijk) geïnteresseerde clubs. Gelukkig maar, want niet alleen van mij mag hij blijven. Het Ajax-publiek heeft hem in de armen gesloten. Waarom ook niet? Ik heb het over de man die als geen ander spelers in stelling kan brengen, openingen kan creëren en onnoemelijk veel doelpogingen achter zijn naam heeft staan. Toch greep hij naast de eerste plaats in de klassementen van De Telegraaf en het AD. Voetbal International riep hem wel uit tot de beste speler van de Nederlandse velden. Niet alleen de deskundigen van het voetbalweekblad onderkenden zijn klasse, ook in eigen kring kreeg de Marokkaanse international de waardering die hij verdiende. Tijdens de overwegend prima verlopen en massaaal bezochte huldiging op het Museumplein, vorige week donderdag, werd hem namens de Ajax-fans de Rinus Michels Trofee uitgereikt. Voor het tweede jaar op rij! Zijn bloedverwant Noussair Mazraoui ontving de Marco van Basten Trofee, omdat hij in de ogen van de supporters als hét talent wordt gezien.


Een vergelijkbare prijs is er ook weggelegd voor, daar heb je hem weer, Frenkie de Jong. Hij is door de Eredivisie CV verkozen tot het Talent van het jaar en krijgt in oktober – als opvolger van De Ligt - op het Voetballer van het Jaar-gala van De Telegraaf de Johan Cruijff prijs. Bovendien mag de lieveling van heel veel voetbalfans ergens een Cruyff Court aanleggen. In zijn geboorteplaats Arkel?


Ook Ten Hag viel in de prijzen, maar da’s logisch. Zowel in de VI als bij de jaarlijkse verkiezing van Beste trainer van de eredivisie ging de wijze uit het oosten met de hoogste eer strijken. Op dezelfde dag dat de oefenmeester de Rinus Michels Award kreeg, werd ook de jeugdopleiding van de Amsterdamse club de hemel in geprezen. Onder anderen een aantal talenten dat afgelopen weekend met het Nederlands elftal voor spelers tot zeventien jaar Europees kampioen werd (onthoud bijvoorbeeld de namen Naci Ünüvar en Brian Brobbey), staat te trappelen van ongeduld. De Ajax-leiding is er veel aan gelegen om een aantal van hen voor langere tijd vast te leggen om zo te voorkomen dat ze naar het buitenland te vertrekken. Uiteindelijk zal Ajax altijd zijn beste spelers moeten laten gaan, maar ondertussen kunnen we wel met volle teugen genieten. De Ligt bijvoorbeeld, zal dus in navolging van De Jong verkassen, maar wat hebben we van hem genoten en wat gaan we veel euro’s voor hem beuren. Ik zie dat ook gebeuren voor David Neres, voor wie het seizoen overigens nog lang niet voorbij is. Net als Nico Tagliafico is de Braziliaan geselecteerd voor de Copa América, waarvan de finale op 7 juli wordt gespeeld. Neres is dolblij met de selectie, maar tegen die tijd is hij een jaar bezig geweest en hard toe aan vakantie. Of we hem nog terugzien als Ajacied? Zo nee, dan was ‘Vitesse thuis’ van eind april zijn afscheidswedstrijd.


Behalve PSV’er Steven Bergwijn wordt Cristian Pavón genoemd als Neres’ vervanger. Als-ie komt, dan zou het alweer de vierde Argentijn in Amsterdamse dienst zijn. Immers, Tagliafico en Lisandor Magallán stonden al onder contract en vorige week werd Lisandro Martinez vastgelegd. De 21-jarige linkspoot zou in de toekomst wellicht de opvolger zijn van Tagliafico. De eenmalig international zei dus vaarwel tegen zijn vaderland, zoals de Roemeen Razvan Marin afzwaaide bij Standard Luik en dat overigens in stijl deed met twee treffers in de afsluitende competitiewedstrijd. Kik Pierie daarentegen, zal met gemengde gevoelens terugkijken op zijn laatste duel voor Heerenveen. Reeds in de rust moest hij zich omkleden, er was hem zelfs geen publiekswissel gegund. Kjell Scherpen kreeg die wel bij zijn slotoptreden in Emmen, al maakte de doelman in die wedstrijd geen sterke indruk. Och, het ene afscheid is het andere niet.


Tot slot nog wat (on)belangrijke feitjes, die onder meer door VI zijn verspreid:

>>>  Het basisteam waarmee Ajax in Doetinchem won, was het oudste in een eredivisieduel (gemiddeld 26 jaar en 122 dagen) sinds 6 mei 2012 (toen 26 jaar en 160 dagen).

>>> Ajax werd de eerste Nederlandse ploeg ooit die 43 wedstrijden wist te winnen in één voetbaljaargang (in alle competities).

>>> Slechts twee keer wist een ploeg meer doelpunten te maken in één eredivisieseizoen dan het Ajax van 2018/’19 (119). Dat waren overigens wel tweemaal óók de Amsterdammers: in 1985/’86 (120) en in 1966/’67 (122).

>>> Daley Blind is voor de vijfde keer kampioen van Nederland, even vaak als zijn vader Danny. Hij is tevens de eerste speler die vijf kampioenschappen viert met Ajax sinds Jari Litmanen in 2003/’04.

>>> De laatste Ajacied die 28 doelpunten of meer maakte in competitieverband, was Wim Kieft in het seizoen 1981/’82 (32).

>>> Ajax maakte dit eredivisieseizoen twaalf doelpunten uit strafschoppen (elf Tadic, één Huntelaar) wat een evenaring van het hoogste aantal ooit in een eredivisieseizoen betekende (ook 12 van Ajax in 1978/’79).

>>> André Onana was de meest succesvolle keeper van de eredivisie. De goalie uit Kameroen maakte weliswaar drie grote fouten die tot een treffer leidden, maar hij stopte ook twaalf grote kansen en verrichtte tachtig reddingen. Zijn reddingspercentage is 74,3 procent en was het hoogste van alle doellieden. Dat van Scherpen is veel minder (61); bovendien staat de Drent bovenaan het lijstje van keepers met ‘beslissende fouten’ (zes).

>>> De ploeg van Erik ten Hag liet deze competitie 69 treffers aantekenen in de tweede helft. Dit is een evenaring van het eigen eredivisierecord (1966/’67).

>>> Ajax speelde nooit eerder zoveel officiële wedstrijden in één seizoen. Het oude record stamt uit 2016/’17 (56). Daley Blind miste van deze nieuwe recordserie er slechts één (en moest bovendien zoals vele ploeggenoten geregeld opdraven als international).


En zo kunnen we nog uren doorgaan, maar voor deze week neem ik afscheid.


***


De 34e van Ajax Week 232: Het feest gaat door, titel is eindelijk binnen, Amsterdam maakt zich op voor huldiging.


LANDSKAMPIOEN 2018-2019. Het staat er echt en het deed me meer dan goed. De tekst was afgedrukt op speciale Ajax-shirts. Met een speciale verwijzing naar Abdelhak Nouri, wiens veelbelovende toekomst bijna twee jaar geleden van de ene op de andere dag in duigen viel.


Het kan geen toeval zijn dat het cijfer op de rood-witte shirts (34) niet alleen verwijst naar de 34e titel in de historie van de Amsterdamse club, maar ook naar het rugnummer dat ‘Appie’ droeg en dat nooit meer door een speler zal worden gedragen. Een even mooie als pijnlijke symboliek op een avond in Doetinchem, die ondanks een 1-4 overwinning de spanning en spontaniteit miste van een ‘normale’ kampioenswedstrijd. Wat wil je, het feest was immers afgelopen zondag al ingezet toen bleek dat titelhouder PSV had verloren bij AZ en Ajax zelf met 4-1 had afgerekend met FC Utrecht. Theoretisch kon het nog misgaan op de 34e (…) en laatste speelronde, maar dan moest de Eindhovense ‘concurrent’ wel een enorme inhaalslag maken om het doelsaldo van Ajax te kunnen overtroeven. Dat gebeurde niet, PSV kwam zelfs snel op achterstand, maar won uiteindelijk met 3-1 van Heracles Almelo.


In 2016 sloot Ajax de competitie ook af met ‘De Graafschap uit’. Die zondag in mei draaide dat uit op een ongekend drama voor de ploeg, die toen nog door Frank de Boer werd getraind. Lasse Schöne en Joël Veltman waren er bij, voor hen moet de 1-4 van woensdag tegen de degradatiekandidaat extra goed hebben gedaan. De Deen opende zelfs de score met een vrije trap, zijn specialiteit. Liefst eenderde van zijn doelpunten maakt Schöne op deze manier. Veltman bleef het hele duel aan de kant, maar de verdediger zal er vrede mee hebben. Hij heeft na zijn lange blessureperiode meer gespeeld dan hij voor mogelijk had gehouden.


Nog een gelukkig man: Klaas-Jan Huntelaar. Hoewel de spits bij diverse topclubs onder contract heeft gestaan, werd hij nooit eerder landskampioen. Een doelpunt zat er tegen zijn voormalige werkgever niet in, maar je kunt niet alles hebben. En dan Daley Blind: na vier titels op rij vertrok hij in 2014 uit Amsterdam om het grote geld te gaan verdienen bij Manchester United. Vorig jaar zomer keerde hij terug in de moederschoot en zie: Ajax is weer de beste. Blind als talisman, wie had dat ooit gedacht? De dubbel, want behalve het kampioenschap ging de KNVB-beker naar Amsterdam, was natuurlijk niet alleen de verdienste van de centrumverdediger. Spelersdirecteur Marc Overmars heeft er wel goed aangedaan om voor de zoon van de voormalige éminence grise fors in de buidel te tasten. Alle scepsis rondom de transfer ten spijt.


Er werd ook veel geld uitgegeven voor Dusan Tadic, maar ook de Serviër was de investering meer dan waard. Hij werd met PSV’er Luuk de Jong gedeeld topscorer in de eredivisie, verzorgde – net als Hakim Ziyech – dertien assists en werd zo de meest waardevolle speler in ’s lands hoogste voetbalklasse. “We need to pak schaal”, hield de gedreven aanvaller zijn ploeggenoten de afgelopen weken voor. En het is dus gelukt, dank zij ook de reeds genoemde Ziyech, van wie nog maar weinig Ajax-fans zullen zeggen dat hij mag vertrekken. De Marokkaanse Nederlander lijkt het met name de laatste maanden erg goed naar de zin te hebben. Reden waarom Ajax-fan en PvdA-voorman Lodewijk Asscher een petitie is begonnen om hem in Amsterdam te houden. Hopelijk volgt hij het voorbeeld van onder anderen Huntelaar, André Onana (die eigenlijk te veel tegentreffers moest incasseren, maar toch vijftien maal de nul hield in de eredivisie), Schöne en Nico Tagliafico (goed voor de 1-2 tegen De Graafschap). Deze steunpilaren zullen de club op zijn vroegst pas volgend jaar zomer verlaten.


Het was ook het jaar van Frenkie de Jong, die er een transfer naar Barcelona aan overhield. We zullen zijn brille, zijn spontaniteit en zijn klasse gaan missen. En dan Matthijs de Ligt. Zeker de jongste aanvoerder ooit die – uit handen van Sonny Silooy - de schaal uitgereikt kreeg en misschien wel meest volwassen 19-jarige voetballer op de internationale velden. Clarence Seedorf was ook vroeg voetbalrijp, maar dat droeg hij op een heel andere manier uit dan De Ligt. Op een wijze die, op zijn zachtst gezegd, niet door iedereen werd gepruimd. De Ligt wordt juist door iedereen de hemel ingeprezen. Helaas is de aanvoerder niet te houden. Mogelijk heeft Donny van de Beek eveneens zijn laatste wedstrijd als Ajacied gespeeld. ‘Donny, nog een jaar’, klonk het na de winst op De Graafschap na een wedstrijd, die niet bepaald zijn beste in Ajax-één was. Had hij in gedachten al afscheid genomen of wilde hij te graag scoren om zijn liefde en steun voor Nouri te tonen? Och, wat zou het. Deze zonnige avond maakte niemand hem of welke – in het nieuwe uittenue gestoken - Ajacied wat kwalijk. Het enige wat telde was het (formeel) veiligstellen van de titel. Ondanks het vroege tijdstip zullen donderdagmiddag - tijdens de huldiging op het Museumplein in Amsterdam - vele duizenden Ajax-fans hun waardering en dankbaarheid gaan uiten voor een onvergetelijk jaar. “We hebben mensen blij gemaakt”, zei Erik ten Hag woensdagavond in het stadion waar hij ooit met de thuisclub al eens kampioen was geworden (in de eerste divisie).


Wat komend seizoen brengen zal? En wie er wel of niet zullen blijven van de selectie en de technische staf (Ten Hag zou er bijvoorbeeld verstandig aan doen te vertrekken, want kan Ajax onder hem nog wel beter presteren?): laat dat maar aan Overmars over. Het landskampioenschap is ook zeker zijn succes!


***


De 34e van Ajax Week 231: 34e kampioenschap voor Ajax officieus binnen, maar missen finale Champions League zal altijd pijn blijven doen.


Woensdagavond rond elf uur ging voor heel Ajax – en dat is dit seizoen een enorme groep voetballiefhebbers in Nederland en ver daarbuiten geworden – het licht uit. Zelden zullen dying seconds zo wreed zijn verlopen als juist de laatste tellen van de extra tijd van de return in de halve finale van de Champions League tussen Ajax en Tottenham Hotspur. Het stond 2-2 toen de ‘Spurs’ er alsnog in slaagden de winnende treffer te maken. Weg finaleplaats, weg kans om nog meer dan ooit voor mogelijk is gehouden furore te maken. Het mocht niet zo zijn.


Veel tijd om te ‘rouwen’ was de Ajacieden amper gegund: de knop moest al snel om, want zondag wachtte alweer FC Utrecht bij de hervatting van de competitie. En ook al was Dick Advocaat, de trainer van de Domstedelingen die als analist het Europacupduel bekeek, zichtbaar aangeslagen door de uitschakeling: de oud-bondscoach is slim genoeg om zijn team te wijzen op de kwetsbaarheid van de koploper. Binnen 40 seconden werd Advocaat bediend op zijn wenken. Toen al leidde FC Utrecht met 0-1 en leek voor de derde keer in een paar jaar tijd Ajax in de eigen Arena tegen ‘030’ een zeperd op te gaan lopen. In november 2017 trok het, onder leiding van ene Erik ten Hag, zelfs nog aan het langste eind (1-2). Sindsdien verloor Ajax in competitieverband niet meer op eigen veld.


Deze Moederdag 2019 evenmin, want niet voor het eerst toonde de thuisclub een portie vechtlust, weerbaarheid en opofferingsgezindheid. Eigenschappen die haar – tot aan de dramatische return tegen de ‘Spurs’ – veel succes en vooral waardering hebben opgeleverd. FC Utrecht kan erover meepraten. De formatie van zijn vroegere trainer, Ten Hag dus, wist op bewonderenswaardige wijze haar rug te rechten. De oefenmeester (na afloop): “De ongelooflijke dreun van woensdag is omgezet in wilskracht.” Nog voor de rust kwam ze door – ja alweer - Klaas Jan Huntelaar en Donny van de Beek op 2-1. Ondertussen werd PSV in Alkmaar door AZ op een 1-0 achterstand gezet. Zou de titelstrijd dan toch al op de voorlaatste speeldag beslist worden? Althans, officieel. Ja dus. Ajax liep mede door een tweede treffer van clubtopscorer Dusan Tadic en sterk spel van de onvermoeibare Hakim Ziyech uit naar 4-1. De Eindhovense nummer twee gooide een kilometer of 60 noordwaarts de handdoek bij wijze van spreken in de ring. Na het slotsignaal van Pol van Boekel was het slechts wachten op het eindresultaat in Alkmaar. Het publiek in de Johan Cruijff Arena keek samen met de gehele Amsterdamse selectie en de trainersstaf, die op het veld waren gebleven, naar de tv-schermen hoog boven in het stadion. Toen ze daar Danny Makkelie voor het laatst horen fluiten en PSV-trainer Mark van Bommel gedesillusioneerd de kleedkamer zag opzoeken, was het een feit: de 34e titel kan Ajax niet meer ontgaan. De ploeg mag bij wijze van spreken zelfs verliezen of gelijkspelen, woensdag in Doetinchem bij De Graafschap, want het verschil in doelsaldo is zo groot dat PSV dit echt niet meer weet goed te maken. Uiteraard moeten de twee rivalen nog wel hun slotwedstrijd spelen, maar de schaal gaat, daar twijfel ik niet aan, naar Amsterdam. Voor het eerst in vijf jaar. De hoogste tijd dus. En dan volgt een dag later de huldiging op het Museumplein, vanaf het overigens onhandige tijdstip van 16.00 uur. Waarom wordt geen rekening gehouden met fans die van ver komen en de club het hele seizoen door dik en dun gesteund hebben?


Niet alleen het landskampioenschap zal donderdag worden gevierd. Uiteraard wordt ook stil gestaan bij het veroveren van de KNVB-beker. Een prestatie die oud-Ajax-trainer Aad de Mos al in januari had voorspeld (https://www.ad.nl/nederlands-voetbal/ajax-wint-dit-jaar-de-dubbel-de-honger-is-groot-in-amsterdam~a1db0e45/). Ajax lukte het in het seizoen 2001-’02 voor het laatst om beide nationale prijzen in één jaar in de wacht te slepen. Desondanks zal elke Ajacied een dubbel gevoel aan deze dubbel overhouden. Wat was een finaleplaats in het toernooi om de Champions League immers dichtbij. En daarmee de kans op de treble, maar net als voor Barcelona was het bereiken laat staan het winnen van de Cup met de grote oren een brug te ver. Enorm was het verdriet na de 2-3 tegen de ploeg van onder anderen de ex-Ajacieden Tobi Alderweilreld, Christian Eriksen en Jan Vertonghen. Het riep herinneringen op aan de uitschakeling tegen AC Milan in april 2003 (met een doelpunt van ex-Feyenoorder Jon-Dahl Tomasson in de 90e minuut) of de 1-2 nederlaag tegen Celtic, in september 1982. Ook toen viel er een doodse stilte nadat de Britse opponent in de slotminuut de winst had gegrepen. Celtic profiteerde optimaal van het uitvallen, bij Ajax, van … Johan Cruijff. Dat Ajax bestond, net als dit seizoen, uit een ideale mix van oud (onder anderen Cruijff en Leo van Veen) en jong (onder wie Gerald Vanenburg). Voor andere voetballiefhebbers haalde het drama van die vermaledijde 8 mei (wat een rotdatum) wonden open die dateerden uit 1974, 1978 en 2010 (de verloren WK-finales).


Secondenlang kon je een speld horen vallen in de Arena na de 2-3 van Lucas Moura, die volgens bepaalde kenners geen scorend vermogen heeft, en de uiteindelijke eliminatie. Maar al heel snel keerde het sentiment om en daalde er een klaterend applaus neer over de hoofden van de Ajacieden, die gebogen en verdrietig het verlies tot zich namen. Het geklap was een terechte beloning voor een ploeg, die voor zoveel onvergetelijke momenten heeft gezorgd. Die met vaak oogstrelend spel, aanstekelijk enthousiasme en een portie vechtlust de hele Europese top dreigde omver te werpen. Helaas deden jeugdige overmoed, een gebrek aan samenhang in het team en wellicht wat ongelukkige tactische ingrepen de ploeg de das om. Ajax wil altijd voetballen, maar dat kan ook averechts werken, bleek twee jaar geleden reeds in de Europa-Leaguefinale tegen Manchester United en woensdag dus tegen een ander team uit Engeland. Maar wat hebben we genoten en wat mogen we trots zijn. Geniet, wat ruim twee miljoen mensen al gedaan hebben, nog maar eens na: https://www.voetbalprimeur.nl/videos/877555/prachtige-video-ajax-na-uitschakeling-we-showed-the-world-what-dreaming-can-do-.html


P.s.: Los van de titel kan Ajax woensdag nog twee mijlpalen bereiken. Het kan zijn eigen eredivisierecord van het aantal gemaakte doelpunten (122) evenaren en eventueel verbeteren. Tadic – die in elk van zijn laatste tien eredivisie-thuisduels minstens één doelpunt maakte en daarmee alleen Jari Litmanen (twaalf) en Cruijff (dertien) nog voor zich heeft - heeft kans om PSV’er Luuk de Jong van de topscorerstitel af te houden. Dan zou het echt helemaal niks in Eindhoven zijn, haha.


Ajax Foto Side/ReMePro - http://www.ajaxfotoside.nl/