Sports Galleries
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: May 12, 2013 11:36am PST
Ajax besluit met zege, Groningen toch naar play-offs Ajax heeft het s ...
Updated: Apr 10, 2013 8:32am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: May 12, 2013 12:01pm PST
![Column : De 32e van Ajax
Week 46: afsluiting in stijl
Van liefst vier tegenstanders wist Ajax dit seizoen niet te winnen. Tegen ADO Den Haag werd het tweemaal 1-1, Heerenveen hield Ajax thuis op 2-2 en ‘finishte’ in Amsterdam op 1-1, terwijl FC Utrecht in de Domstad een 0-0 en uitspelend een 1-1 gelijkspel afdwong. Tegen Vitesse maakte het Ajax nog bonter: in Amsterdam won de subtopper, met Wilfried Bony, met 0-2 en begin dit jaar was het verlies nog dramatischer. Nog wel zonder haar topscorer wist de Arnhemse ploeg een 0-2 achterstand om te buigen: 3-2.
Ook tegen onder meer Heracles had Ajax veel moeite om een voorsprong vast te houden. Na een knotsgek duel stond er in Almelo een 3-3 eindstand op het scorebord. Op eigen veld tegen Roda JC, nota bene één van de degradatiekandidaten, zette het team van Frank de Boer zichzelf andermaal te kijk: 1-1. Het was één van de liefst zes thuisduels die Ajax niet wist te winnen. In totaal speelden de rood-witten tien keer gelijk, een aantal dat slechts tweemaal eerder in het verleden hoger uitpakte. Het aantal tegendoelpunten had, eerlijk is eerlijk, eveneens lager mogen zijn.
Maar verder, van vriend én vijand, niets dan lof over de ploeg, die deze zondag in Groningen ondubbelzinnig aantoonde waarom de titel meer dan terecht in de hoofdstad is gebleven. Bij traditie won ze haar laatste competitiewedstrijd en het is onderhand ook naar goed Amsterdams gebruik dat er snel werd gescoord. Andermaal was Kolbeinn Sightórsson er als de kippen bij om de ban te breken. Het moet De Boer en de beleidsmakers goed hebben gedaan dat juist invaller Danny Hoesen na rust het duel helemaal besliste (0-2 dus). Voor zover dat nog nodig was: het positiespel van Ajax was ook FC Groningen te machtig.
Enige smetjes waren de twee totaal overbodige gele kaarten: voor Derk Boerrigter en Daley Blind. Referee Reinold Wiedemeijer snapte er helemaal niets van. Desondanks bewees Ajax ook in het Euroborg dat je met clean voetbal heel ver kunt komen. De landskampioen maakte dit seizoen van alle eredivisieclubs de minste overtredingen (gemiddeld nog geen tien) en kreeg ook veruit de minste gele kaarten (dertig). De vier rode kaarten waren er redelijk veel, maar die waren niet allemaal terecht. Zoals de heren scheidsrechters dit seizoen wel
vaker beslissingen namen die in het nadeel van Ajax uitvielen. Gelukkig hebben ze uiteindelijk geen directe gevolgen gehad voor de strijd om de titel en mogen ze De Boer bedanken dat hij arbiters in het openbaar nooit afvalt.
De Ajax-fans en zelfs de aandeelhouders van de club mogen op hun beurt, we gaan nog even door met onze lofuitingen, De Boer danken voor de wijze waarop hij zijn ploeg ook in ronde 34 weer op scherp heeft weten te zetten. Ze verslapte zelden, hield voor de vijftiende keer deze competitie de nul, scoorde voor de zestiende maal op rij minstens één keer en bleef voor de veertiende maal ongeslagen. De laatste nederlaag dateert alweer van eind januari (inderdaad die 3-2 bij Vitesse). Het was de tweede en dus tevens laatste uitglijder en dat, het wordt een beetje eentonig wellicht, is eveneens een resultaat om u tegen te zeggen. Slechts in de seizoenen 1969/’70, 1971/’72 (één verliespartij) en 1994/’95 (nul!) deed Ajax het op dit front nóg beter.
Voor komend seizoen kunnen we slechts hopen op zulke rapportcijfers, maar dachten we dat een jaartje geleden ook al niet? Toen gebeurde wat De Boer en de andere leden van zijn technisch staf andermaal boven het hoofd hangt: het vertrek van één of meer sterkhouders. De succestrainer leek er in de Martinistad al op te preluderen door aanvoerder Siem de Jong naar de kant te halen. Christian Eriksen, Ryan Babel, Toby Alderweireld en Boerrigter maakten de negentig minuten wel vol, maar of zij er eind juni, wanneer de trainingen voor het nieuwe seizoen beginnen, nog bij zullen zijn? Misschien ligt hier wel de uitdaging van De Boer om ‘gewoon’ door te gaan. Doorselecteren om beter te worden en de kans op verslapping te minimaliseren. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in.
O ja, Ajax speelde in deze afsluitende speelronde in de nieuwe uit-outfit. Zwart met ...roze, wat bij een aantal mensen uiteraard slecht is gevallen, want past deze kleur wel bij dapp’re strijders? Waarom niet? En als je het tenue niet wil kopen: gewoon niet doen en laat die criticasters maar zingen dat ‘alle joden homo’s zijn’. Het gaat toch om het spelletje en zeg nu zelf: het staat ‘onze jongens’ toch goed? Mensen die hierover mekkeren? Zij verdienen het laatste minpunt van dit seizoen, want dit was voorlopig de laatste column. Maar we blijven Ajax volgen en erover schrijven, zoals in onze boekenrubriek Ajax Geboekstraafd. En we gaan nu al denken aan een nieuwe serie, met als hoofdtitel: De 33e van Ajax. (Totdat we de vierde ster te pakken hebben.)
hansdeajacied
***
Week 45: de 32e is dus een feit.
Maar stel nu eens dat Ajax punten laat liggen tegen Willem II? Er waren mensen, de afgelopen week, die me deze vraag durfden te stellen. Ik wilde er nog niet eens over nadenken. Zeg nu zelf: was er één sterveling die ook maar in de verste verte rekening hield met een gelijkspel laat staan een nederlaag in de kampioenswedstrijd? Niemand dus.
Ofschoon de rode-lantaarndrager dapper tegenstribbelde, was de ploeg die vorig seizoen was gepromoveerd naar de eredivisie niet meer dan een figurant op het kampioensbal. Ze kwam er met een 5-0 verlies nog genadig vanaf. Ajax speelde andermaal niet overdreven sprankelend, maar Frank de Boer en zijn trainersstaf hebben van de selectie zo’n eenheid, zo’n sterk team weten te maken dat de overwinning geen moment in gevaar kwam. Zelfs niet toen Willem II al na acht (!) seconden de eerste corner mocht nemen.
Blauwdruk
De ongelijke strijd was eigenlijk een blauwdruk van het afgelopen seizoen. De oude nieuwe kampioen controleerde het duel grotendeels en wist steeds met vooral snel uitgevoerde combinaties de tegenstander kapot te spelen. Kolbeinn Sightorsson opende het titelfeestje en zag vanaf de dug out dat zijn bij het thuispubliek nu al populaire vervanger Danny Hoesen op knappe wijze het slotakkoord verzorgde. Dat de drie overige treffers door evenzovele verschillende spelers werden gemaakt, was bewijs te meer voor de veelzijdigheid en de collectieve kracht van de rood-witten. Siem de Jong was één van hen. Hij verstevigde zijn positie als clubtopscorer. Bovendien hield de als altijd voorbeeldige aanvoerder een traditie in stand door tijdens een kampioenswedstrijd te scoren. Eén verschil met de voorgaande twee keer dat Ajax in eigen huis de kampioensvaan mocht hijsen: De Jong doelpuntte toen tweemaal, vandaag één keer (de 4-0), al werd de 2-0 aanvankelijk ook, maar ten onrechte, aan de captain toegeschreven.
Zijn lol was er na het slotsignaal en nadat hij (uit handen van een geëmotioneerde ex-Ajacied Rob de Wit) dé schaal had gekregen niet minder om. Heerlijk die oprechte blijheid bij hem en al die andere spelers. Hoezo blasé na drie titels op rij? Zulke successen vervelen nooit of, zoals De Boer dat uitdrukte: “Ik hoop dat dit nooit eindigt”.
Daley Blind gebruikte na afloop vergelijkbare woorden. De linksback die het seizoen zo slecht had geopend in de strijd om de Johan Cruijff Schaal tegen PSV werd tijdens de huldiging bij de Amsterdam Arena uitgeroepen tot beste speler van het jaar. Een opmerkelijke winnaar, want wat lag de zoon van toch lang onder vuur. Blind bleef manmoedig overeind, maakte zijn debuut in Oranje en groeide bij Ajax uit tot de meeste constante speler. Dat juist hij de Rinus Michels-bokaal kreeg, zegt misschien ook alles over het Ajax anno nu. Voor hetzelfde geld was die trofee overigens naar Kenneth Vermeer gegaan, die ook al voor het eerst zijn opwachting mocht maken in het Nederlands elftal, aan het hoofd staat van de minst gepasseerde defensie in de eredivisie en deze zondag voor de veertiende maal de ‘nul’ hield. Onder meer dank zij een knappe redding van de keeper zelf op een vrije trap van Willem II-aanvaller Marc Höcher.
Burgemeester Van der Laan
Kortom, Ajax telde dit seizoen weinig uitgesproken uitblinkers en zal dus ook niet de winnaar van de diverse spelersklassementen leveren. Maar ‘we’ hebben wel de beste trainer, een trainer die na zijn derde landskampioenschap best een lintje verdient. Burgemeester Eberhard van der Laan liet het tijdens de vlekkeloos verlopen huldiging bij welgemeende complimenten en vroeg De Boer en passant of hij er voor kon zorgen dat Ajax ook volgend seizoen als eerste eindigt. “Dan kon het podium blijven staan”, aldus Van der Laan. Hierdoor zou nu al niet meer gediscussieerd hoeven te worden over de vraag op welke plek Ajax in de bloemetjes zal worden gezet als het in 2014 de 33e titel in de wacht sleept. De Amsterdamse burgemeester richtte zich met zijn gekscherende opmerking op de Ajax-fans, die het niet konden verkroppen dat hij geen huldiging op het Leidseplein toestond. En waarvoor Van der Laan overigens alle reden had. De Boer verdiende respect voor de manier waarop hij de ‘baas van Mokum’ bedankte voor de manier waarop de stad heeft meegewerkt aan de viering van het voetbalsucces. Na de inhuldiging van koning Willem Alexander, was het nu de inhuldiging van Kampioen Ajax die aantoonde dat de hoofdstad veel aan kan en deze week het pluspunt verdient.
Ajax-fans die toch naar het Leidseplein waren getogen en zich daar (gelukkig eventjes) misdroegen, moeten zich schamen. In 2014 kunnen ze zich van hun goede kant laten zien, want als het aan De Boer ligt, zal de schaal ook dan in Mokum blijven. “Tot volgend jaar!”, riep hij naar de enthousiaste menige. We houden hem aan zijn woorden.
hansdeajacied
***
Week 44: Schaalvast Ajax laat de titel niet meer lopen.
Natuurlijk won Ajax in Breda (0-2) en uiteraard grijpt de ploeg zondag voor het derde jaar op rij onder leiding van Frank de Boer de nationale titel. Maar, eerlijk is eerlijk: ik had verwacht dat het ‘avondje NAC’ vanuit Amsterdams oogpunt wat overtuigender was ingezet. Voor hetzelfde geld had de thuisclub binnen tien minuten de score geopend. Kenneth Vermeer, Lasse Schöne en de lat stonden (gelukkig) een treffer in de weg.
Was die er wel gekomen, dan had Ajax zaterdagavond althans ten onder kunnen gaan aan kampioensstress, een chronische ziekte waarover PSV kan meepraten. Ten langen leste bleek de koploper stabiel en schaalvast genoeg om onder de druk van NAC uit te komen en de wedstrijd uiteindelijk zakelijk met het geliefde positievoetbal uit te spelen.
Tot opluchting van De Boer, die hoopt dat het publiek in de Amsterdam Arena (en ik zal er ook bij zijn) een extra feestelijke Bevrijdingsdag te wachten staat. Hij rekent op winst tegen Willem II en dat zijn team de minst gepasseerde defensie van de eredivisie blijft houden. PSV is en blijft voor de verandering de meest schotvaardige ploeg en ook de topscorer van de eredivisie hoeven we niet in de hoofdstad te zoeken. Belangrijk was wel de 0-1 van Kholbeinn Sigthórsson.
Matchpoint
Bovendien: het enige wat telt is de schaal en De Boer staat op het punt om de trilogieën van Louis van Gaal én Rinus Michels uit het verleden te kopiëren. De succescoach op ad.nl: “Nu staan we wel op matchpoint. De nummer één voor eigen publiek tegen de nummer achttien. Dat mag niet meer fout gaan. Al moeten we het natuurlijk wel even doen. We moeten gewoon weer meters maken.”
Alleen dat laatste snap ik niet. Je moet toch juist de bal laten rondgaan en de tegenstander achter je aan laten hobbelen? En was het niet ooit Johan Cruijff, één van De Boers leermeesters, die zei: ‘Lopen is een onzinnige bezigheid’. Cruijff heeft ook eens gezegd: ‘Voetbal is simpel, als je eerder bij de bal bent, heeft een ander die niet en krijg je meer tijd om te kijken’. Misschien bedoelt De Boer dat wel. Hoe dan ook: er is geen enkele reden om te twijfelen aan de capaciteiten en gedachtes van De Boer of het moet de trainer zelf zijn. Zo typeerde het de oefenmeester dat hij er vrijdag ronduit voor uitkwam dat hij Joël Veltman onvoldoende had beschermd vóór en tijdens de (verloren) uitwedstrijd tegen Vitesse. De mogelijke opvolger van Toby Alderweireld mocht de Belg na dit seizoen vertrekken (al heb ik daar niet zo veel fiducie in) leek een herkansing te krijgen tegen NAC, maar De Boer koos uiteindelijk toch voor Ruben Ligeon als logische vervanger van Ricardo van Rhijn. De vaste rechtsback was geschorst en beleefde het duel met de dappere Brabantse tegenstander in het uitvak. En zal er mee eens zijn dat het spel van Ligeon als het pluspunt van de week kan worden beschouwd.
Kleur bekennen
Overigens speelde Ajax zoals gebruikelijk in Breda wel in het rood-witte tenue, maar zonder de witte sokken, omdat die deel uit maken van de outfit van de thuisclub. Meestal kiest Ajax voor ‘zwart’, maar net als in de editie van 2006-’07 verschenen de gasten met rode kousen. Uiteindelijk bekende Ajax ook sportief gezien kleur door na rust het verschil te maken. Dit ontlokte bij NAC-trainer Nebosja Gudelj de opmerking dat 'wij hebben verloren van de beste ploeg van de eredivisie'. En daar is geen woord aan gelogen, maar dat wist ik en al die bekende Nederlanders die ook ‘iets’ met Ajax hebben al lang.
Je kunt er vergif op innemen dat enkele mensen van bijgaande lijst de komende dagen gevraagd of ongevraagd hun mening over de nieuwe oude kampioen zullen geven: Frits Abrahams, Thomas Acda, Bram Bakker, Barbara Barend, Frits Barend, Marjan Berk, Dieuwertje Blok, Leo Blokhuis, Arie Boomsma, Roger van Boxtel, Brace, Ron Brandsteder, Benja Bruijning, Horace Cohen, Job Cohen, Ben Cramer, Daniël Dekker, Nick Driebergen, Else-Marie van den Eerenbeemt, Gerri Eickhof, Jan Eilander, Fatima Elatik, Jack van Gelder (?), Winston Gerschtanowitz, Yves Gijrath, Marius en Jasper Gottlieb, Frank de Grave, Rimco Haanstra, Harold Hamersma, Peter Heerschop, Youp van ’t Hek, Kenneth Herdigein, Janneke van der Horst, Freek de Jonge, Geraldine Kemper, Ab Klink, Raymond van der Klundert/Kluun, Herman Koch, Martin Koolhoven, Jan-Hein Kuipers, Eberhard van der Laan, Rick de Leeuw, Bert van Leeuwen, John van Lottum, Jochem Myjer, Johnny de Mol, Ivo Niehe, Mathijs van Nieuwkerk, Maartje Paumen, Menno Pot, Ronald Plasterk, Kees Prins, Jörgen Raymann, Dries Roelvink, Jan Rot, Sjoerd Pleijsier, Ard Schenk, Jan Siemerink, Jan Slagter, Henk Spaan (?), Stefan Stasse, Rob Stenders, Co Stompé, Fred Teeven, Eddy Terstall, Klaas Vos, Peter R de Vries, Robert Vuijsje, Viggo Waas, Willem Alexander, Jack Wouterse, Xander de Buisonje en Jaap van Zweden.
Mocht een BN’er met een Ajax-hart zich gepasseerd voelen: hij/zij mag zich melden. Je mag best trots zijn op het rood-witte bloed dat door je aderen stroomt, niet dan?
hansdeajacied
***
Week 43: Avondje NAC cruciaal in titelstrijd
En zo viel de schade voor Ajax nog enigszins mee na het onverwachte, maar terechte gelijkspel tegen het Heerenveen van Marco van Basten. PSV ontmoette opvallend weinig verweer bij AZ (1-3) en kwam toch weer twee punten dichterbij. Vitesse echter, dat tot dit weekend de belangrijkste belager was, werd kansloos geklopt door Feyenoord (2-0). Maar is er iemand die ondanks de terechte winst voor de Rotterdamse formatie nog gelooft in de titelkansen voor ‘010’?
Ook ‘040’ zou zich normaal gesproken ook geen illusies (meer) mogen maken, al is het voor Ajax nu wel zaak om in de resterende wedstrijden geen steken te laten vallen. Te beginnen, bij het avondje NAC van komende zaterdag. Statistisch gezien heeft de ploeg van Frank de Boer in Breda weinig te vrezen, maar cijfers zeggen niet alles.
Dat adagio deed ook opgeld voor het treffen van afgelopen vrijdag. Sinds 2010 had Ajax in competitieverband in de maanden maart, april en mei slechts éénmaal verloren en niet één keer gelijk gespeeld. Van Basten had er lak aan en liet zijn ploeg, zelfs zonder spelmaker Filip Djuricic, tactisch zo sterk spelen dat de thuisclub niet in haar spel kwam. Daarbij moet ik wel aantekenen dat in het duel met de Friezen de concentratie en de teamdiscipline die Ajax doorgaans op de mat legt ver te zoeken was. Desondanks had de aanstaande kampioen (ja toch?) gewoon kunnen én moeten winnen. Zo werden enkele veelbelovende aanvallen niet afdoende voltooid en kopte Niklas Moisander uit een vrije trap van Christian Eriksen (één van de weinige goede daden van de zwaar tegenvallende Deen) tegen de paal.
Turks potje
Bovendien maakte Serdar Gözübüyük er een zeldzaam Turks potje. De Haarlemse scheidsrechter wilde kennelijk niet voor thuisfluiter uitgemaakt worden. Zo gaf hij Ricardo van Rhijn voor zijn eerste overtreding een gele kaart – wat de verdediger een schorsing opleveret - en mocht Heerenvener Arnold Kruiswijk juist ongestraft tegenstanders onderuit schoppen. Verder onthield de man in het geel Ajax minstens twee strafschoppen. Na afloop bepleitte de arbiter electronische hulpmiddelen. Ik zou zeggen: zorg ervoor dat niet alleen jouw pakje en haren goed zitten, maar kijk vooral goed om je heen. Als arbiter mag je op dit niveau dit soort fouten niet maken.
Ajax werd dus onrecht aangedaan. Feit blijft dat ook de Arena-bespelers in de spiegel moeten kijken. Hoe kon het dat ze, met de derde schaal op rij in aantocht, zo tam voor de dag kwamen? De Boer had er tevoren nog op gewezen dat Heerenveen een lastige klant kon zijn en dat de concurrentie bij winst een definitieve klap kon worden toegebracht (‘matchpoint’). Het leek aan dovemans oren besteed. Het voetbalspelletje volgens het poldermodel dat De Boer zijn team zo graag (en zo goed) kan laten spelen, was ver te zoeken. De ontmoeting kende dan ook één (morele) winnaar: Van Basten.
Eén van zijn laatste wedstrijden als Ajax-coach was een thuiswedstrijd tegen ...Heerenveen. De Friezen wonnen toen (we schrijven 31 januari 2009) met 0-1. Die uitslag zullen veel mensen alweer vergeten zijn; het pannenkoekincident na afloop zeker niet. Een diep teleurgestelde Ajax-fan stelde Van Basten verantwoordelijk voor het verlies en het dreigende mislopen van de titel. ‘Pannenkoek’, kreeg de clubcoach naar zijn hoofd geslingerd. Het heeft hem jaren achtervolgd, zo erkende de oud-topscorer van onder meer Ajax, AC Milan en Barcelona. Dit seizoen bewijst Van Basten in het hoge noorden dat hij het trainersvak aan kan, al was zijn verklaring na de remise op het voor hem zo bekende terrein nuchter als altijd: “Het spel maken is moeilijker dan het spel ontregelen”. Desondanks kan het geen toeval zijn dat zijn ploeg in wedstrijden tegen toppers prima presteert (Ajax speelde bijvoorbeeld twee keer gelijk tegen Heerenveen), nauwelijks beïnvloed wordt door interne strubbelingen en nu op weg is naar Europees voetbal. Het is hem gegund.
Zoals Jasper Cillessen als geen ander het pluspunt van de week verdient. Net als tegen PSV stond de stand-in van Kenneth Vermeer zijn mannetje. Vooral zijn redding op een inzet van Yassine El Ghanassy, bij een 1-1 stand, mocht er zijn.
‘Gewoon doorgaan’
Moet Ajax zich nu zorgen maken? Welnee. Want wat zei Van Basten vóór de wedstrijd al? “De kracht van Ajax is voor mij Frank de Boer”. Kortom: na de 2-3 winst in Eindhoven was er, ook bij de trainer, van een euforische stemming geen sprake, zoals er na het 1-1 gelijkspel tegen Heerenveen evenmin een grafstemming over hem en de ploeg hing. Gewoon doorgaan dus in de stijl waarmee het team al twee seizoenen landskampioen is geworden. NAC zal het zaterdag aan den lijve ondervinden: 1-4. Mark my words.
hansdeajacied
***
Week 42: Op naar de vierde ster!
Jarenlang werden we uitgelachen, beschimpt en niet meer serieus genomen. Maar het is net alsof na zeven echt magere jaren ineens de zeven meer dan vette jaren zijn aangebroken. Niemand twijfelt nog. Vriend en vijand heeft zich ermee verzoend: misschien volgende week na een avondje NAC en anders op 5 mei (dan ben ik erbij, dus laat het dan maar gebeuren) wordt Ajax landskampioen. Voor het derde jaar op rij. Zoals het hoort en zoals het ooit eens was onder Rinus Michels en Louis van Gaal.
Hoe prettig is het om al die reacties te horen en te lezen uit en met name over het PSV-kamp. Er deugt niets meer in het Eindhovense. Het gemoedelijke karakter dat ‘040’ lang uitstraalde is ver te zoeken. Of beter: lijkt in rook op te zijn gegaan. In de rookwolken na de zoveelste opdoffer in het killing field dat het eigen Philips Stadion zondag was. Wat wil je: elke supporter van PSV had in de eigenlijk allesbeslissende topper tegen Ajax een geladen ploeg verwacht. Niets van dat alles: de thuisclub was gelaten, net als het publiek. De synergie is helemaal verdwenen.
Hoe anders is de situatie bij ‘020’. Waar Eindhoven er lang prat op ging de gekste te zijn, is het nu Ajax (lees: Frank de Boer), dat zich niet gek laat maken. Nationaal gezien dan, laten we die kanttekening bij alle euforische geluiden toch maar even plaatsen anders gaat de concurrentie ons nog hoogmoed aanwrijven. In vergelijking met de buitenlandse (sub)top moet de ploeg van De Boer nog veel leren. Dat zal, denk ik, ook de voornaamste drijfveer zijn en blijven van de ongelooflijke succescoach om voorlopig niet aan vertrekken te denken. In eigen land heeft Ajax nauwelijks iets te vrezen en zonder al te hooghartig over te willen komen: ook voor komend seizoen maak ik me geen zorgen en durf ik andermaal de weddenschap aan te gaan dat de Amsterdamse ploeg weer een stap dichterbij de vierde (!) ster komt.
‘Het kan hier zo mooi zijn; beter dan goed’, pleegt Guus Meeuwis geregeld te zingen. Ik zat zondag niet in het Philips Stadion (en wel op het puntje van de bank bij mijn buren), maar het zou best kunnen zijn dat de overgewaardeerde zanger dit ook in zijn geliefkoosde omgeving te berde bracht. Het thuispubliek was toen nog vol goede moed. Daar is niets meer van over, de PSV-fans kennen hun plek. Dick Advocaat ook. De falende trainer: “Ajax heeft het beter gedaan. Zo simpel is het”. Eén van zijn spelers, Dries Mertens, leek hiervan nog niet zo doordrongen te zijn. De Belg, die bij traditie faalde op het moment suprême, vond zelfs een dag na de afstraffing nog dat PSV ‘er alles aan had gedaan’ en een ‘beetje pech’ had gehad.
Een beetje pech? Hoe durft-ie?! Als Ajax echt had doorgedrukt en eindelijk eens de kansen had aangegrepen om een wedstrijd dood te maken, dan had het zomaar net als in 2007 1-5 kunnen worden. Nu liet de recordkampioen zijn ‘rivaal’ onnodig lang in leven. Dat was ook de (terechte) kritiek die De Boer op gepaste wijze uitte. Zijn team speelde bij vlagen angstig en weigerde de trekker definitief over te halen. De spanning en het uiteindelijke resultaat, hoe geflatteerd ook, vergoedden veel. Wat een opluchting en wat mogen we trots zijn op onze helden, die net als in de afgelopen twee jaar in de lente nauwelijks punten laten liggen en zo de vruchten plukken van een consistente opbouw, van een duidelijke visie en van een teamdiscipline waar de andere (papieren) titelkandidaten nog een puntje aan kunnen zuigen.
Volgend seizoen zal het waarschijnlijk niet anders gaan. De betere spelers dreigen de club te verlaten. De kans dat Toby Alderweireld, Christian Eriksen en Siem de Jong in juli als Ajacied aan een nieuw voetbaljaar beginnen lijkt niet groot. De Boer houdt er al zo lang rekening mee dat hij zich ook hierdoor niet zal laten verrassen. Met onder anderen Marc Overmars is hij voor en achter de schermen al druk doende om de selectie op peil te brengen en te houden. Zo werd deze week nog een Belgisch toptalent gecontracteerd en zal het niet lang duren voordat bijvoorbeeld Adam Maher wordt vastgelegd. Spelers komen weer graag naar Amsterdam en Ajax heeft er bovendien het geld voor om zich (op verantwoorde wijze) te versterken. Ik kan de jaloerse blikken bij clubs als PSV, Feyenoord, Vitesse en FC Twente nu al uittekenen. Ik zit er niet mee, daarvoor hebben we te lang moeten wachten op een zo’n overtuigende serie die de afgelopen drie jaar onder De Boer is neergezet. Kortom: het pluspunt van de week is voor onze fenomenale trainer.
hansdeajacied
***
Week 41: Ajax toont weer op tijd zijn ware gezicht
Bijna 150 voormalige spelers van Ajax-één waren te gast in de zogeheten engelenbak van de Amsterdam Arena, deze zondag bij de thuiswedstrijd tegen Heracles Almelo. Ze wilden allemaal de derde reünie van (oud-)Ajacieden meemaken. Ik vrees dat de helden van toen met meer plezier terug hebben gekeken op het randprogramma van het samenzijn (een babbeltje hier, een hapje en drankje daar) dan op het treffen met de Almelose ploeg.
Of het moet zijn dat ze onder de indruk zijn gekomen van de verrijzenis van de huidige hoofdmacht. Bijna een uur lang was het weer eens gezapigheid troef en liet Ajax zichzelf in slaap sussen. Een terechte rode voor Kenneth Vermeer (hij was te laat om zijn voormalige ploeggenoot Geoffrey Castillion van het scoren af te houden) leidde tot een kentering in de wedstrijd. Opmerkelijk, zou je zeggen, wanneer je vaste doelman ineens het veld moet ruimen.
Waardige vervanger
Minder opmerkelijk als je weet dat Ajax wel vaker op het juiste moment weet te pieken. Bovendien heeft het in Jasper Cillissen een meer dan waardige vervanger in huis voor de Oranje-goalie. De ex-keeper van NEC bewees dat bij zijn eerste actie: hij reageerde zeer overtuigend op de vrije trap van Lerin Duarte. Even later stond de jeugdinternational aan de basis van de 2-0. Met een harde uittrap bereikte hij via via Kholbeinn Sightorsson, die eindelijk deed wat hij eerder had verzuimd. Scoren dus.
Eigenlijk was hiermee het pleit beslecht, want Heracles bakte er hierna helemaal niets meer van. Dat maakte het mogelijk voor eerst Ryan Babel (die andermaal als invaller scoorde) en later Christian Eriksen (die fenomenaal de 4-0 liet aantekenen) om de score naar een aanvaardbaar niveau te tillen.
Ondertussen had heel Ajax nog even de adem ingehouden toen Cillissen op de rand van het strafschopgebied door Ricardo van Rhijn omver werd gelopen. De verdediger had een duw in de rug gekregen en kon de reservekeeper niet ontwijken. Het oplappen duurde even, maar in het vervolg van de ongelijke strijd had Cillissen noch Ajax een centje pijn.
De huidige koploper en kampioen kwam echter niet geheel ongeschonden uit het duel: Vermeer moet dus passen voor de topper van volgende week zondag tegen PSV in Eindhoven. En Frank de Boer zal tot zijn ergernis hebben moeten vaststellen dat zijn team lang in een veel te laag tempo speelde en zo het onheil (bijna) over zich afriep. Gelukkig zal Castillion nooit een topspits worden. In zijn eentje was hij viermaal erg kansrijk, maar steeds lukte het hem niet om te doelpunten. De Boer moet zich ook opgewonden hebben over het feit dat de aanvaller van de oostelijke ploeg zoveel mogelijkheden kreeg. En de (onnodige) gele kaarten voor Lasse Schöne en Siem de Jong (die nu op scherp staat) waren ook al een smet op de zege.
Getergd Ajax?
Je kunt het ook omdraaien: de hoogmis was eigenlijk lang niet te pruimen, maar op het moment suprême laat de voorganger zich van zijn beste kant zien en krijgen de ‘kerkgangers’ toch waarvoor ze gekomen zijn. PSV, dat zaterdagavond moeizaam van Willem II had gewonnen (1-3), hoeft zich dus niet bepaald rijk te rekenen. Ajax zal getergd zijn en niets aan het toeval overlaten.
De Boer weet bijvoorbeeld dat hij Niklas Moisander en Ricardo van Rhijn kan inzetten (beiden waren bij een gele prent geschorst voor de topper in Eindhoven) en dat Ryan Babel weer de oude lijkt (voor mij het pluspunt van de week). De kans bestaat dat Viktor Fischer (wat liet-ie weinig zien tegen Heracles) ervoor moet wijken. Of haalde De Boer juist de Deen eruit, toen hij wel moest wisselen na de veldverwijzing voor Vermeer, om hem te prikkelen voor zondag? Eén ding is zeker: het gaat erom spannen bij PSV – Ajax. De Amsterdammers hoeven niet per se te winnen, maar ze weten wel dat bij een gelijkspel (of een nederlaag) ook Vitesse kan profiteren. Het wordt weer een ontknoping van jewelste.
hansdeajacied
***
Week 40: Eindelijk weer Fischer Price!
Hij stond al veel te lang droog. En het knaagde zichtbaar aan hem. Maar waar de ook met vormproblemen kampende Derk Boerrigter zich forceerde en te ongecontroleerd op jacht naar succes ging, daar bleef de gedreven Viktor Fischer rustig. Althans, voor de buitenwereld. Van binnen moet de ergernis over weer een wedstrijd zonder doelpunten tot een kookpunt zijn gestegen.
Tot zondagmiddag, toen hij Ajax na een gave aanval op het spoor naar de 4-1 zege op NEC zette. Wat was hij blij. En: wat waren zijn ploegmaten blij. Zij hebben nooit aan hem getwijfeld. Frank de Boer evenmin. Hij hield de Deen niet voor niets lange tijd de hand boven het hoofd. De Boers oogappel mocht steeds weer in de basis beginnen, liet af en toe wat van zijn klasse zien en leek het eeuwige krediet te hebben. Het vertrouwen van zijn trainer betaalde zich uit in zelfs nog een tweede treffer. Die bovendien nog machtiger was dan Fischers openingsdoelpunt. Een paar meter vóór het strafschopgebied zag het talent dat de bijna twee meter lange Gábor Babos te ver voor zijn goal stond. Daarop liet Fischer een stift met zoveel gevoel en effect los dat zelfs de NEC-keeper er een applaus voor over had.
Heerlijk arrogant liet Ajax’ linkerspits de complimenten en toejuichingen over zich heen komen. Het eerste doelpunt had hij echt nodig, maar deze treffer was wellicht nog meer het bewijs voor zijn kwaliteiten. Even tevoren had Melvin Platje iets vergelijkbaars geprobeerd (Kenneth Vermeer vroeg er bij wijze van spreken weer eens om, omdat hij een meter of zes voor zijn domein stond). De NEC-aanvaller mikte veel te hoog.
Verschil moet er zijn
Tsja, verschil moet er zijn. Dat was en is er ook tussen de al genoemde Boerrigter en Ryan Babel. De basisklant kwam, voordat hij het veld moest ruimen voor Babel, enkele malen in scoringspositie, maar hij miste de rust die zijn vervanger bij een 3-1 stand wel had. Zo werd het 4-1 en kan Boerrigter zich oprecht zorgen maken over de rest van het seizoen. De balvaste Babel is na twee maanden van inactiviteit door een schouderblessure op tijd fit voor de zes resterende finales en een potentiële sterkhouder.
Het zal er bij die wedstrijden vaker hetzelfde aan toe gaan als op Eerste Paasdag: een Ajax, dat overwegend domineert, maar ook fases kent waarin de ploeg verzandt in oeverloos, ja soms zelfs vervelend positiespel en waarin ze dreigt weg te zakken. De nonchalance of ogenschijnlijke hoogmoed heeft – in de fase nu het erom spant – nog niet tot winstval geleid, maar met de uitbeurten tegen vooral PSV (dat zichzelf weer te kijk zette door een 2-1 voorsprong bij Roda JC uit handen te geven) en het oplevende NAC voor de boeg, blijft meer dan 100 procent concentratie vereist.
Dat is Lasse Schöne inmiddels toevertrouwd. Hij werd tijdens en na het duel met NEC amper genoemd, maar was wel degelijk één van de betere Ajacieden. Waar De Boer hem ook posteert: Schöne is gewoon één van de elf (geworden). De middenvelder maakte tegen zijn voormalige teamgenoten slechts één echte grote fout en riskeerde een gele kaart met één van zijn weinige overtredingen, maar verder viel er niets op hem aan te merken. Christian Poulsen kon zo probleemloos aan de kant blijven. Schöne’s landgenoot herstelt van een hamstringblessure.
Het is nu de vraag hoe de opstelling er voor het treffen met Heracles uit gaat zien. Poulsen keert zo goed als zeker terug in de basis en Schöne gaat dan weer als valse rechterspits spelen. Maar wat doet De Boer met Babel, Boerrigter en Kholbeinn Sigthorsson? Ik denk dat-ie de opnieuw tegenvallende IJslander (voor hem het minpunt van de week) nog één keer vanaf de aftrap laat beginnen in de wetenschap dat Babel op het vinkentouw zit hem op te volgen. En Boerrigter? Die moet de moed niet opgeven: zijn snelheid van vorig seizoen heeft hij weer te pakken, nu nog de doelgerichtheid en afronding!
hansdeajacied
***
Week 39: Kenneth Vermeer in ieder geval even Nederlands beste keeper
Het is de gewoonste zaak dat hij als Ajacied in de Arena onder de lat staat, maar afgelopen vrijdag, voor het WK-kwalificatieduel met Estland in Amsterdam, mocht Kenneth Vermeer ook in Oranje zijn keepersplunje aantrekken. Voor de tweede keer op rij en dat is in het (tweede) tijdperk van bondscoach Louis van Gaal bijna uniek. De keuzeheer wisselt op weg naar een vaste samenstelling en vooral de eindronden van het wereldkampioenschap volgend jaar in Brazilië met spelers dat het een lieve lust is. Natuurlijk, er is een kern van (neo-)internationals, die steeds wordt opgeroepen. Maar dan nog: de basisopstelling is steeds weer een verrassing. Niet voor Van Gaal, wel voor de buitenwacht, zoals pers en fans, en de voetballers die in aanmerking komen voor de selectie.
Zo zal Maarten Stekelenburg na zijn terugkeer in het keurkorps ook hebben gehoopt op een rentree als Nederlands keeper nummer één. Helaas voor hem: net als jaren geleden, toen Marco van Basten trainer was bij Ajax, moest de huidige doelman van AS Roma zich tevreden stellen met een reserveplek achter Vermeer. Hij zal niet de enige zijn die hieraan moet wennen of die hier vrede mee hebben.
Vermeer is weliswaar één van de betere Nederlandse keepers, maar de Ajax-goalie is zich nog steeds aan het ontwikkelen. Met de nadruk op nog steeds. Immers: (te) vaak laat hij zich uit zijn doel lokken, taxeert hij hoge ballen verkeerd of zaait hij onrust met zijn zwaaiende armen en benen. Daar staat tegenover dat Vermeer ook over veel kwaliteit beschikt. Er is geen betere meevoetballende keeper in ons land (en wellicht daarbuiten) en juist door het uitkomen weet de Amsterdammer, die vorige week nog de minst gepasseerde defensie in de eredvisie voor zich wist, menig doelpunt te voorkomen. Verder krijgt hij langzaam maar zeker meer rust over zijn persoontje en blijft zijn reactiesnelheid ongeëvenaard.
In de wedstrijd tegen Estland kwam Vermeer amper in het stuk voor. Wat hij liet zien, in positieve én negatieve zin, was een bevestiging van de manier waarop we hem al jaren als sluitpost van Ajax kennen. Zo tastte hij na ruim een half uur mis op een hoge voorzet. De bal draaide weliswaar verraderlijk van de goal af, maar toch: als je uitkomt, dan moet je klemvast zijn. Even later liet de inmiddels 27-jarige Vermeer zich bij een strakke bal van de zijkant wel van zijn goede kant zien.
Het bewijs voor Vermeers klasse leverde hij op slag van rust. ‘(...)bij een sporadische aanval van Estland dwong Konstantin Vassiljev doelman Kenneth Vermeer tot twee knappe reddingen’, schreef De Telegraaf. En op de volgende pagina van deze wakkere krant, in een artikel waarin Vermeers vriendschap met PSV’er Jeremain Lens werd aangestipt, stond dat ‘Vermeer Oranje op de been hield bij schoten van Vassiljev’.
De Trouw-verslaggever memoreerde deze momenten eveneens: ‘Aan het eind van de eerste helft kon Estland zowaar uitbreken met twee schoten in één aanval van Vassiljev, die werden gekeerd door de enigszins verrassend boven Stekelenburg verkozen doelman Vermeer’. In het verslag van het Algemeen Dagblad noch dat van Het Parool werd Vermeer helemaal niet genoemd, al kreeg hij in de laatste krant wel drie van de vijf maximale sterren. De reporter van De Volkskrant had waarschijnlijk ook geen hoger rapportcijfer in gedachten: ‘Het gevaarlijkste moment [in de eerste helft] was van de Est Vassiljev, die twee schoten gestopt zag door doelman Vermeer, die soms een onzekere indruk maakte’.
NRC Handelsblad meldde dat ‘Doelman Maarten Stekelenburg in de hiërarchie is gepasseerd’ en dat Vermeer met onder anderen zijn clubgenoot Daley Blind en een aantal Feyenoord-youngsters onder leiding van Van Gaal een ‘spoedcursus internationaal voetbal’ krijgen. Desondanks heeft Vermeer al een bepaalde status verworven, als we, nogmaals, De Telegraaf moeten geloven: ‘Vermeer deed wat van hem mocht worden verwacht en hield tijdens zijn eerste WK-kwalificatieduel – net als in zijn eerste Oranje-oefenoptreden tegen Duitsland - de nul’.
En hiermee heeft Vermeer toch mooi zijn aandeel in een knappe serie van het Nederlands elftal. Oranje is onder de diverse bondscoaches al bijna negen jaar zonder tegentreffer op eigen veld in WK-kwalificatieverband. Ofwel: ruim duizend minuten. Of Vermeer deze reeks dinsdag tegen Roemenië, bij de eerstvolgende thuiswedstrijd, weet te vervolgen, valt nog te bezien. Het kan zomaar zijn dat Van Gaal voor Stekelenburg of zelfs Tim Krul kiest. De bondscoach geeft zijn opstelling zelden in een vroeg stadium prijs en houdt bovendien bij zijn teamsamenstelling graag rekening met de tegenstander. Wie weet vindt hij Vermeer minder geschikt voor een optreden tegen de (papieren) concurrent uit Roemenië. Van Gaals wegen zijn niet altijd te doorgronden. Eén ding bereikt hij hiermee vast en zeker: zijn (potentiële) internationals zullen zich immer voor de volle 100 procent moeten geven.
Siem de Jong doet dat eigenlijk al het hele seizoen, maar hij werd pas voor de ontmoeting met de Esten opgeroepen. De Ajax-captain verzaakt nooit en hij zal het zelf ook als een minpunt hebben ervaren dat hij, net als ploegmakker Ricardo van Rhijn, negentig minuten op ‘de bank’ moest blauwbekken. Gelukkig maar voor Theo Maassen. De Eindhovense cabaretier zei pas dat als alle voetballers zo zijn als Siem de Jong, dat hij dan naar het hockey zou gaan kijken. Bij de topclub in zijn woonplaats op hockeygebied – hoofdklasserkoploper Oranje Zwart – is in ieder geval voor Eindhovense sportliefhebbers meer te genieten.
hansdeajacied
***
Week 38: Ajax’ moeilijkste tegenstander is Ajax zelf
Het is de week van de aanvoerder. Onder anderen Siem de Jong figureert in krantenadvertenties en tv-spotjes om duidelijk te maken hoe belangrijk het is om mensen samen te brengen. Mensen met een andere achtergrond en afkomstig van diverse clubs. Hen tot elkaar te laten komen, is een schone taak. Voor iedereen. Waarom zou je sowieso onderscheid moeten maken? Dat wordt al te vaak gedaan. Natuurlijk hoort strijd erbij, maar de essentie van voetbal is samenspelen, zo luidt de boodschap van de campagne van de Stichting Meer dan Voetbal.
Siem de Jong nam het motto ‘samenspelen’ in de uitwedstrijd tegen AZ zeer serieus. Hij was – zoals het een leider betaamt – overal te vinden. Achterin, om zijn verdediging bij te staan. Op het middenveld, omdat hij daar sinds de terugkeer van Kholbeinn Sightórsson weer staat. En voorin om ‘desnoods’ zelf te scoren. Het lukte hem al vrij snel, op gave wijze na een aanval over tientallen schijven waarvan de thuisclub tureluurs moet zijn geworden. Nog vóór de rust was De Jong dicht bij een tweede – en als dat was gelukt nog mooier – doelpunt. Zijn poeier spatte uiteen op de kruising.
Had-ie maar gezeten, dan was het helemaal gedaan geweest met het verweer van AZ. Nu kon de ploeg van trainer Gertjan Verbeek de achterstand terugbrengen. Uiteraard, omdat ze na de zwakke openingsfase op eigen kracht wat beter in de wedstrijd kwam, maar ook omdat de overigens goed leidende scheidsrechter Björn Kuipers een corner cadeau gaf waaruit de eerste ‘aansluitingstreffer’ viel. Bovendien hield Ajax zijn tegenstander in leven door te verzuimen verder afstand te nemen. Met wat fortuin hielp weer De Jong zijn team aan een voorsprong van twee doelpunten, maar veel te makkelijk kwam AZ op 2-3. Frank de Boer moet er gek van zijn geworden. Achterin liet Ajax te veel steekjes vallen. Toby Alderweireld bijvoorbeeld stak in verdedigend opzicht niet in zijn beste vorm. Aan De Jong lag het niet dat het duel te lang spannend bleef. Danny Hoesen kon ook amper iets verweten worden want de jeugdige spits viel sterk in. Sigthórsson, die voor hem plaats moest maken, viel juist uit de toon. Het kost de IJslander kennelijk veel moeite en vooral veel tijd om de oude te worden. Wat had hij graag tegen zijn oude ploeg gescoord. Geen moment zat de spits echter in de wedstrijd. Een wedstrijd waarin Ajax eigenlijk nauwelijks iets te vrezen had.
Zoals wel vaker dit seizoen was Ajax zelf zijn grootste tegenstander. De formatie van De Boer lukt het maar niet om de trekker eens definitief over te halen. Daardoor moet ze onnodig veel energie steken in het uiteindelijk over de finish brengen van een overwinning. De Boer: “Dit mag niet gebeuren”. Gelukkig is er weer sprake van een winning mood, dus reden om te wanhopen is er niet bij de succescoach, maar hij zal zijn manschappen, nadat ze hopelijk fris en fruitig zijn teruggekeerd van de vele interlands die voor de komende anderhalve week zijn vastgesteld, aan hun verstand brengen dat het ook wel eens verkeerd kan aflopen. En dat kan de koploper zich niet permitteren, want én PSV én Feyenoord én Vitesse (vlak de Bony-boys als serieuze concurrent niet uit) zitten op het vinkentouw.
Terug naar Siem de Jong. Hij zal in de kaasstad de ‘Ik ben een aanvoerder. Jij ook?’-campagne in zijn achterhoofd hebben gehad. Maar vooral wil de geboren Zwitser met Ajax kampioen worden en hij zal zich mogelijk ook hebben willen laten zien, omdat Louis van Gaal op de tribune zat. Eindelijk haalde de bondscoach de immer minstens een voldoende scorende De Jong bij de definitieve selectie. Net als overigens Daley Blind, die zich tegen AZ met name in de eerste helft van zijn sterkste kant liet zien en toen zowaar zijn tweede competitiedoelpunt liet aantekenen. Met rechts nog wel. Behalve Blind kende ook Ricardo van Rhijn een prima eerste en een mindere tweede 45 minuten. Dat zal de alziende en alwetende Van Gaal evenmin zijn ontgaan.
Ajax moest het overigens weer doen zonder Isaac Cuenca. De aanvaller heeft te veel last van een knieblessure. Cuenca bewijst dat niet alles wat van Barcelona afkomstig is, goud waard is of dingen in goud kan veranderen. Kortom, het minpunt van de week.
hansdeajacied
***
Week 37: Gertjan Verbeek ziet plus- en minpunten bij Ajax
“Wij staan bovenaan, wij staan bovenaan”. “Kampioenen”. “Sta op voor de kampioen”.
Het klonk niet bijster enthousiast in de koude Amsterdam Arena, maar stilletjes aan neemt het geloof in de derde landstitel op rij steeds grotere vormen aan. Voor het eerst dit seizoen pakte Ajax de koppositie. PSV verloor op zaterdagavond niet alleen bij vlagen zijn zelfbeheersing, het ging ook, met 2-1, ten onder bij Heerenveen. Ajax deed vervolgens wat het moest doen (winnen van PEC Zwolle) en onttroonde de lijstaanvoerder.
In het seizoen 2010-2011 greep Ajax in de laatste speelronde de macht (en daarmee de schaal) door in eigen huis FC Twente een illusie armer te maken. Vorig seizoen leidde Frank de Boer zijn ploeg zes wedstrijden voor het einde van de competitie naar de eerste plaats, om die niet meer af te geven. Nu zijn er nog acht duels te spelen: ik denk dat De Boer voor een zelfde scenario tekent als een jaar geleden. Ofwel: overeind blijven in de resterende finales, vasthouden dus die nummer één-positie en over twee maanden weer de hoofdprijs incasseren.
Voordat het zover is, moet Ajax nog een paar lastige klippen zien te omzeilen. Om te beginnen komende zondag AZ. In competitie- als bekerverband heeft Ajax de laatste vijf ontmoetingen met de Noord-Hollandse buurman niet kunnen winnen. Dat zal ook zondag geen sinecure worden. In Alkmaar is het team van Gertjan Verbeek nog moeilijker te bespelen dan in Amsterdam. Bovendien laat de voormalige landskampioen zoveel punten liggen dat de (in)directe degradatieplaatsen akelig dichtbij komen. Kortom, AZ kan zich tegen Ajax geen gelijkspel of nederlaag permitteren.
Verbeek zat druk pennend op de tribune, toen Ajax zich van PEC ontdeed (3-0). Hem moet zijn opgevallen dat Niklas Moisander geen onaantastbare indruk maakte – al kan dat te maken hebben gehad met het feit dat de Fin voor de zoveelste keer op scherp stond en bij een gele kaart de ontmoeting met zijn voormalige werkgever moest missen. Ook was het niet moeilijk om vast te stellen dat Viktor Fischer (zijn hoogstandje in de buurt van zijn eigen strafschopgebied ten spijt) nog steeds zoekende is naar een grote vorm. En dat Christian Eriksen (op enkele oprispingen na) evenmin de show stal, al dacht Jack van Gelder daar later die avond in Studio Voetbal anders over. Gelukkig diende Jan van Halst hem direct van repliek; de ex-speler van Ajax had geen bewegende beelden nodig om de kijker te overtuigen.
Verbeek zal ook opgemerkt hebben dat zijn voormalige spits bij AZ, Kholbeinn Sightorsson, een mooi doelpunt maakte, geregeld aanspeelbaar was, maar toch nog te weinig rendement uit zijn noeste arbeid wist te halen. De trainer van AZ zal meer onder de indruk zijn geraakt van met name Lasse Schöne. De Deen was als rechterspits en later als middenvelder balvast en hij maakte zich zeer nuttig.
Ook Daley Blind was weer op dreef. De linksback weet eindelijk waar hij aan toe is. De zoon van is een aanbod gedaan zijn contract met drie jaar te verlengen. Ik zou zeggen: doen! Wat zou een langer verblijf nog in de weg (moeten) staan? Blind junior is overigens niet de enige speler met wie de Ajax-leiding de komende tijd aan tafel zal gaan zitten. Van diverse vaste krachten, en niet de minsten, loopt binnen één of twee jaar de verbintenis af en duidelijkheid is dus geboden.
Voor de spelers zelf, maar ook met betrekking tot de koers die Ajax de komende jaren wil gaan varen. Spannende tijden voor Marc Overmars, die immers de eindverantwoordelijkheid heeft over de samenstelling van de selectie.
O ja: dan hebben we nog het min- of pluspunt van de week. Laten we die eens voor de verandering bij de concurrentie zien. Positief was de nederlaag van PSV. Een tegenvaller was de gelukkige 0-1 overwinning van Feyenoord bij Roda JC, waardoor de Rotterdamse aartsrivaal Ajax op drie punten knap blijft volgen.
hansdeajacied
***
Week 36: is voor Ajax de lente begonnen in Twente?
‘Lente in Twente’ was ooit één van de grootste hits van het Nederpopbandje Toontje Lager. Ik moest er dit weekend aan denken toen ik overwegend trots de verrichtingen van Ajax tegen FC Twente aanschouwde.
De koude herineringen aan de teleurstellende wedstrijdenreeks tegen Roda JC, ADO Den Haag, Steaua Boekarest (uit) en AZ zijn weliswaar nog niet verdreven, maar ik kreeg met het stijgen van de buitentemperatuur zowaar een sprankje lentegevoel. En dat begon zaterdagavond in Enschede, waar Ajax vooral dank zij goed positiespel en twee treffers van zijn centrumverdedigers nauwelijks in gevaar kwam. Jaloers makend positiespel zelfs, want wat zei Alfred Schreuder na afloop van de kansloze 0-2 nederlaag? De interim-trainer wil zijn ploeg laten spelen zoals Ajax dat kan en zoals Ajax dat bij vlagen deed. Het zal veel tijd kosten voordat de ex-voetballer zijn stempel op FC Twente kan drukken. In de verste verte was er geen sprake van een Schreuder-effect. Het thuispubliek had er nog zo op gehoopt na het opstappen van Steve McClaren (wiens terugkeer voor de Tukkers op een geweldige teleurstelling uitdraaide).
Roemloos
Ajax zat er niet mee en nam de drie dikverdiende punten graag mee naar Amsterdam. Het team van Frank de Boer kon de opsteker wel gebruiken na de roemloze uitschakelingen in de Europa League en, afgelopen woensdag, in de halve finale van het KNVB-bekertoernooi. Boos, teleurgesteld, gefrusteerd. Met stijgende verbazing zag ik hoe Ajax de wedstrijd tegen AZ uit handen gaf. Vijf kwartier was er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Na afloop was er kritiek op het besluit van de medische en technische staf om meer dan een handvol vaste krachten aan de kant te laten. Desondanks had Ajax geen kind aan de ‘tegenhouders’ uit Alkmaar. Het enige wat ontbrak – niet voor het eerst dit seizoen - waren één of meer doelpunten. Was het eerst 1-0 in plaats van 0-1 geworden, dan was de bekerfinale tussen Ajax en PSV gegaan en had niemand het in zijn hoofd gehaald het sparen van vaste basisspelers te kritiseren.
Na de 0-3 nederlaag was de vraag hoe Ajax deze tweede ferme klap in een week tijd zou hebben verwerkt. Goed en professioneel, bleek al snel op bezoek bij FC Twente, uiteraard geruggesteund door de geweldige poeier van Niklas Moisander. Wat was hij blij, of beter: wat reageerde hij getergd. De Fin besefte misschien als geen ander dat Ajax en hij zelf deze meevaller uitstekend van pas kwam. FC Twente kon zich pas laten zien toen Ajax de teugels wat liet vieren: een wat langere periode in de eerste en een kortere stonde in de tweede helft. Afdwingen deed de kampioen van 2010 echter niets of nauwelijks. Misschien was dit wel de grootste verdienste van Christian Poulsen. De Deen, die als een poortwachter, als een extra slot op de deur veel werk opknapte en slim de linies bij elkaar wist te houden.
Negen keer
“Nog negen keer winnen en we zijn kampioen”, zei De Boer na de 0-2. En zo is het maar net. Hoewel, stel dat koploper PSV komend weekend bij het Heerenveen van Marco van Basten verliest en Ajax thuis eindelijk eens wel wint (van PEC Zwolle), dan zou volgende maand zelfs een gelijkspel volstaan in Eindhoven. Zo ver is het nog niet.
Bovendien: een wedstrijd volledig controleren blijft voor De Boer en de zijnen een probleem. Zelfs tegen het zwaar tegenvallende FC Twente waren er momenten dat ze het duel eerder konden, nee moesten beslissen. De juiste keuzes maken bij het uitspelen van kansrijke (tegen)aanvallen blijft voor veel spelers een lastige opgave. Voor mij, ondanks de opluchting om de 0-2, toch een minpuntje om bij stil te staan.
hansdeajacied
***
Week 35: ‘we’ hadden gewoon koploper moeten zijn
Ik kan er met de pet niet meer bij. Zo krijg je, na de 2-1 nederlaag van PSV bij Feyenoord, een uitgelezen mogelijkheid om, qua punten, op gelijke hoogte te komen met de Eindhovense ploeg. Hoe anders is de werkelijkheid ruim anderhalf uur later. Net als tegen Roda JC komt Ajax voor eigen publiek niet verder dan 1-1. Nu tegen ADO Den Haag.
Als de moed der wanhoop regeert, dan weet je hoe laat het is. Dat het pompen of verzuipen wordt, dat het mogelijk tegen beter weten in vertrouwen wordt op een ‘lucy-Ajax-ontsnapping’, maar dat je ten lange leste blij mag zijn dat het nog gelijk wordt. Zo was heel lang de situatie in de Amsterdam Arena waar ADO vooral dank zij een ongelooflijke stommiteit van Niklas Moisander de leiding kon nemen. De centrumverdediger speelde Tjaronn Chery op een wel erg amateuristische manier aan: 0-1 voor ADO. Het was dat Lasse Schöne in de slotfase zijn schoen zo goed tegen de bal drukte, anders had de thuisclub zelfs met lege handen gestaan.
Twaalf punten had Ajax aan de afgelopen vier competitiewedstrijden moeten overhouden. Het werden er, met veel pijn en moeite, acht. De kampioen verzuimde optimaal te profiteren van het gelijkspel van PSV tegen Vitesse en het verlies in De Kuip. Een vlugge rekensom leert ons dat de ploeg van Frank de Boer ‘gewoon’ lijstaanvoerder had moeten zijn. Met voorsprong zelfs.
Natuurlijk was het wrang dat Ajax in het duel met ADO, dat in 2010 al eens met 0-1 had gewonnen, tot tweemaal toe een geldig doelpunt werd onthouden. Eerst werd Schöne ten onrechte voor buitenspel teruggefloten en vervolgens stond dezelfde assistent-scheidsrechter die als enige offside had geconstateerd, op de verkeerde plek waardoor een inzet van Kholbeinn Sightorrson niet tot treffer kon worden gepromoveerd. Ten onrechte. Feit blijft dat de rood-witten, ondanks vijftien schoten in de richting van het Haagse doel, ongeveer evenveel corners en ruim 70 procent balbezit, te weinig afdwingt. De selectie van De Boer ontbeert individuele klasse, vernuft, overtuiging, agressiviteit en stootkracht. Althans, op dit moment.
Laten we hopen dat het aan de vermoeidheid ligt, al was daar in het eerste half uur van de ontmoeting met ADO opvallend weinig van te merken. Het dramatische gelijkspel is de tweede klap na de even onnodige als kansloze uitschakeling door Steaua Boekarest. Ajax kon het onvermijdelijke nog uitstellen tot de strafschoppenserie, maar net als in alle voorgaande keren in Europees verband, was er ook nu geen eer te behalen.
Opnieuw is er niet veel tijd om bij te komen, uit te huilen of na te praten. Immers, woensdagavond wacht de halve finale van het KNVB-bekertoernooi. AZ, dat op bezoek komt, zal geladen als nooit tevoren aan de aftrap staan. De ploeg van Gertjan Verbeek speelt na de smadelijke 0-1 uitglijder tegen NAC, in de eredivisie althans, nergens meer voor. Een finaleplaats en bij voorkeur de cupwinst kan het seizoen voor AZ nog enigszins opbleken.
Terug naar Ajax. Zou de ploeg, nu ze zich voor de zoveelste keer heeft vergaloppeerd tegen een kleintje, het bewust willen laten aankomen op de onderlinge wedstrijden tegen FC Twente en PSV? Om dan eindelijk te demonstreren wat ze echt in haar mars heeft? En daar moed uit te putten voor de resterende wedstrijden. We kunnen het zaterdagavond al zien: in Enschede.
Laten ook de niet-Amsterdamse Ajacieden zich optrekken aan mooie woorden, in Het Parool, van Wim Veth, priester van het rooms-katholieke pastoraat in Amsterdam: “Je denkt misschien ongelovig te zijn, maar geen mens is helemaal ongelovig. Als je een echte Amsterdammer bent, geloof je nog altijd in Ajax.” Zo halen we uit deze zwaar teleurstellende zondag toch een pluspunt.
hansdeajacied
***
Week 34: Feyenoord heeft toch alleen maar een plan P
We kennen Ronald Koeman nog als speler. Van FC Groningen, Ajax, PSV, Barcelona, Feyenoord en het Nederlands elftal. Als trainer was hij ook bij de traditionele top-drie in ons land werkzaam en bij onder meer het Spaanse Valencia en AZ.
Koeman liet en laat zich zowel op als naast het veld gelden. Met het hart op de tong. Als speler durfde hij het zelfs aan om Johan Cruijff de huid vol te schelden. Dat was bij Ajax. Koeman was de aanhoudende kritiek van de toenmalige technisch directeur meer dan zat. Als PSV’er werd hij in 1988 door de UEFA geschorst, omdat hij in het openbaar een ‘doodschop’ van zijn ploeggenoot Hans Gillhaus verheerlijkte.
Louis van Gaal
Ook tijdens zijn trainersloopbaan nam en neemt Koeman nooit een blad voor de mond. En door de wol geverfd als hij is: hij heeft er altijd een bedoeling mee. Hij prikkelt graag. Zo wilde hij zich niet conformeren aan het beleid van Louis van Gaal, toen beiden aan Ajax verbonden waren. Na een korte ‘sabbat’ keerde de veelvoudig international bij Feyenoord als oefenmeester terug en daar leidde hij de ploeg vorig seizoen naar de tweede plaats, achter landskampioen Ajax. Tot verbazing van vriend en vijand, maar meer dan terecht.
Deze voetbaljaargang doet Feyenoords Koeman andermaal van zich spreken. En de man achter het succes laat zichzelf evenmin onbetuigd. Alleen zou ik als speler gek worden van de bespiegelingen die Koeman er op na houdt wanneer de kampioenskansen van zijn selectie wordt gevraagd. Na de onverwachte 3-2 nederlaag bij PEC Zwolle was het Ronald huilt; een week geleden, na de prima winst op AZ, was het Ronald lacht. En onder dat soort omstandigheden wil hij nogal eens ongelukkig uit de hoek komen. Natuurlijk is het (misschien) een veeg teken dat Ajax onlangs in één van de hogere, nationale jeugdelftallen niet of nauwelijks van de partij was. Koeman zei het als gast bij Studio Voetbal met enige sarcastisch genoegen in zijn stem.
Plan B
Hij sloeg helemaal door toen hij, bij Studio Voetbal, meldde dat Ajax geen ‘Plan B’ heeft en eigenlijk dus maar één speelstijl hanteert. Dat kan wel zijn, maar het positiespel van de Amsterdamse ploeg is zo goed verzorgd dat het in feite niet uitmaakt wie er opgesteld worden. Dat was tegen RKC Waalwijk niet anders. Met wat meer overleg en gogme was de zege nog hoger uitgevallen. Welke trainer kan het zich veroorloven zo vaak in aanvallend opzicht te wisselen? Hoeveel verschillende spelers hebben al niet in de spits gestaan? En op het middenveld zijn de mogelijkheden eveneens legio. En nog een constatering: de voorhoede van de rood-witten in het duel met laagvlieger RKC was geheel anders dan die waarmee ze een paar dagen eerder Steaua Boekarest naar een 2-0 nederlaag speelden.
En heeft Feyenoord dan wel een alternatieve tactiek achter de hand? Koeman heeft alleen maar een Plan P. Is niet alles bij zijn formatie afgestemd op spits Graziano Pellè? Al heb ik er overigens helemaal geen bezwaar tegen wanneer Pelle ‘010’ komende zondag naar een overwinning op koploper PSV schiet.
Een meevaller, zo moet de tegenstand van RKC zijn ervaren door Ajax. De Boer kon zowaar enige spelers sparen en liep evenmin averij op in de vorm van schorsingen of blessures. Pluspunt van de week, al kwam de ploeg in de slotfase onnodig in de problemen. Tegen de ‘sluipmoordenaars’ van ADO Den Haag is dat zondag vragen om moeilijkheden. Ze hebben nog niet eens zo lang geleden in de Amsterdam Arena gewonnen...
hansdeajacied
***
Week 33: hoe lang wil Ajax nog achtervolgen?
Wat had ik een lol toen Wilfried Bony, koud terug van het toernooi om de Africa Cup, Vitesse werkelijk fenomenaal op gelijke hoogte zag koppen tegen PSV. 2-2. En opnieuw schoot de Eindhovense koploper dus te kort in een topper. Een uitgelezen kans voor Ajax om de achterstand op PSV, in punten, tot één te reduceren. Met die geruststellende gedachte ging ik naar bed.
Inmiddels is het zondagavond en ik kan er nog steeds niet over uit. Hoe is het mogelijk dat Ajax nota bene in eigen huis niet van Roda JC heeft kunnen winnen? De ploeg uit Kerkrade verloor de heenwedstrijd kansloos, staat historisch laag geklasseerd en kwam gehavend aan de aftrap. Desondanks wist ze zowaar de leiding te nemen, door een oud-PSV’er, en, zij het met wat kunst en vliegwerk, overeind te blijven. Na ruim 90 minuten stond er 1-1 op het scorebord.
Wat een anti-climax voor een zondag, die voor de ploeg van trainer Frank de Boer zoveel voorspoed had kunnen brengen. Zij had van de voornaamste titelkandidaten het makkelijkste programma. Op papier dus. Net als PSV en FC Twente (1-1 bij PEC Zwolle) moest Ajax zich tevreden stellen met een punt.
En De Boer was er zelfs content mee. Was hij na de sof tegen de formatie uit Kerkrade niet al te positief? En is er misschien een structurele oorzaak voor het zoveelste (onnodige) gelijkspel? Te veel spelers moeten het van momenten hebben. Het positiespel mag dan vaak prima verzorgd zijn: het publiek wil ook passie, dreiging en (meer) doelpunten zien. Het was weer eens te veel gebrei en te weinig lol.
Ajax’ oefenmeester beklaagde zich na afloop enigszins over de lauwe houding die het thuispubliek deze middag leek aan te nemen. Ik heb daar best een verklaring voor. Als je zo’n kans voor open doel krijgt om de achterstand op PSV terug te brengen en je komt niet verder dan (pechvolle) inzetten tegen paal en lat en één doelpunt, dan hoef je niet op erg veel sympathie te rekenen. De liefde hoeft niet van één kant te komen. Bovendien: hoe vaak hebben de fans op met name ‘Vak 410’ zich niet van hun beste zijde laten zien. En dan doel ik niet op die blote, dikke pensen van onze doorgewinterde diehard-fans, maar op de hartstochtelijke wijze waarop ze Ajax bij uit- en thuiswedstrijden blijven steunen.
Tegen Roda juichten ze slechts éénmaal. Voor Daley Blind. Eerder dit seizoen nog geregeld beschimpt en ook in de eerste helft niet, op zijn zachtst gezegd, handig toen hij de score had kunnen openen. Gelukkig maakte hij zijn ‘fout’ later in de wedstrijd goed, waardoor de week voor hem persoonlijk een mooie afsluiting had gekregen. Natuurlijk, de back had zijn treffer best willen inleveren voor twee andere, al wist hij het puntenverlies toch ook op bijna traditionele wijze te bagatelliseren: “We zijn goed in achtervolgen”.
Hoe het ook zij: eindelijk kon Blind als doelpuntenmaker in de annalen worden vastgelegd. En zo schreef Danny’s zoon voor de tweede keer in vijf dagen tijd geschiedenis. Afgelopen woensdag debuteerde hij in hetzelfde stadion als international. En of de Italiaanse tegenstanders er nu echt zin in hadden of niet: Blind junior kweet zich opvallend goed van zijn taak. En zo kreeg zoon Daley ruim 26 jaar na vader Danny zijn haasje, voor zijn eerste wedstrijd in het Nederlands elftal. Het is hem gegund. Nu nog contractverlenging en een derde titel op rij en het seizoen is ‘af’ voor de neo-international.
Isaac Cuenca zou in de strijd om het 32e landskampioenschap wel eens de missing link kunnen zijn/worden. En na één geslaagde passeerbeweging in het duel met Roda JC werd hij tijdens de samenvatting in Studio Sport al vergeleken met Simon Tahamata en Tscheu La Ling (twee vleugelspitsen uit de vergeelde jaren zeventig van de vorige eeuw). Maar kan het alsjeblieft wat minder? Niet alles wat van Barcelona komt, is (meteen) goed. Kortom: wacht met overhaaste conclusies over ’s mans kwaliteiten totdat Cuenca, hoe talentvol ook, is geacclimatiseerd en een paar wedstrijden naar behoren heeft gespeeld. Het minpunt van de week gaat dus naar de opportunisten onder de journalisten.
Over opportunisme gesproken: was het dat wat ik in de wedstrijd tegen Roda JC (ook) miste?
hansdeajacied](/photos/random.mg?AlbumID=17798391&AlbumKey=Z5GzJc&Size=Tiny&rand=792 "Column : De 32e van Ajax
Week 46: afsluiting in stijl
Van liefst vier tegenstanders wist Ajax dit seizoen niet te winnen. Tegen ADO Den Haag werd het tweemaal 1-1, Heerenveen hield Ajax thuis op 2-2 en ‘finishte’ in Amsterdam op 1-1, terwijl FC Utrecht in de Domstad een 0-0 en uitspelend een 1-1 gelijkspel afdwong. Tegen Vitesse maakte het Ajax nog bonter: in Amsterdam won de subtopper, met Wilfried Bony, met 0-2 en begin dit jaar was het verlies nog dramatischer. Nog wel zonder haar topscorer wist de Arnhemse ploeg een 0-2 achterstand om te buigen: 3-2.
Ook tegen onder meer Heracles had Ajax veel moeite om een voorsprong vast te houden. Na een knotsgek duel stond er in Almelo een 3-3 eindstand op het scorebord. Op eigen veld tegen Roda JC, nota bene één van de degradatiekandidaten, zette het team van Frank de Boer zichzelf andermaal te kijk: 1-1. Het was één van de liefst zes thuisduels die Ajax niet wist te winnen. In totaal speelden de rood-witten tien keer gelijk, een aantal dat slechts tweemaal eerder in het verleden hoger uitpakte. Het aantal tegendoelpunten had, eerlijk is eerlijk, eveneens lager mogen zijn.
Maar verder, van vriend én vijand, niets dan lof over de ploeg, die deze zondag in Groningen ondubbelzinnig aantoonde waarom de titel meer dan terecht in de hoofdstad is gebleven. Bij traditie won ze haar laatste competitiewedstrijd en het is onderhand ook naar goed Amsterdams gebruik dat er snel werd gescoord. Andermaal was Kolbeinn Sightórsson er als de kippen bij om de ban te breken. Het moet De Boer en de beleidsmakers goed hebben gedaan dat juist invaller Danny Hoesen na rust het duel helemaal besliste (0-2 dus). Voor zover dat nog nodig was: het positiespel van Ajax was ook FC Groningen te machtig.
Enige smetjes waren de twee totaal overbodige gele kaarten: voor Derk Boerrigter en Daley Blind. Referee Reinold Wiedemeijer snapte er helemaal niets van. Desondanks bewees Ajax ook in het Euroborg dat je met clean voetbal heel ver kunt komen. De landskampioen maakte dit seizoen van alle eredivisieclubs de minste overtredingen (gemiddeld nog geen tien) en kreeg ook veruit de minste gele kaarten (dertig). De vier rode kaarten waren er redelijk veel, maar die waren niet allemaal terecht. Zoals de heren scheidsrechters dit seizoen wel
vaker beslissingen namen die in het nadeel van Ajax uitvielen. Gelukkig hebben ze uiteindelijk geen directe gevolgen gehad voor de strijd om de titel en mogen ze De Boer bedanken dat hij arbiters in het openbaar nooit afvalt.
De Ajax-fans en zelfs de aandeelhouders van de club mogen op hun beurt, we gaan nog even door met onze lofuitingen, De Boer danken voor de wijze waarop hij zijn ploeg ook in ronde 34 weer op scherp heeft weten te zetten. Ze verslapte zelden, hield voor de vijftiende keer deze competitie de nul, scoorde voor de zestiende maal op rij minstens één keer en bleef voor de veertiende maal ongeslagen. De laatste nederlaag dateert alweer van eind januari (inderdaad die 3-2 bij Vitesse). Het was de tweede en dus tevens laatste uitglijder en dat, het wordt een beetje eentonig wellicht, is eveneens een resultaat om u tegen te zeggen. Slechts in de seizoenen 1969/’70, 1971/’72 (één verliespartij) en 1994/’95 (nul!) deed Ajax het op dit front nóg beter.
Voor komend seizoen kunnen we slechts hopen op zulke rapportcijfers, maar dachten we dat een jaartje geleden ook al niet? Toen gebeurde wat De Boer en de andere leden van zijn technisch staf andermaal boven het hoofd hangt: het vertrek van één of meer sterkhouders. De succestrainer leek er in de Martinistad al op te preluderen door aanvoerder Siem de Jong naar de kant te halen. Christian Eriksen, Ryan Babel, Toby Alderweireld en Boerrigter maakten de negentig minuten wel vol, maar of zij er eind juni, wanneer de trainingen voor het nieuwe seizoen beginnen, nog bij zullen zijn? Misschien ligt hier wel de uitdaging van De Boer om ‘gewoon’ door te gaan. Doorselecteren om beter te worden en de kans op verslapping te minimaliseren. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in.
O ja, Ajax speelde in deze afsluitende speelronde in de nieuwe uit-outfit. Zwart met ...roze, wat bij een aantal mensen uiteraard slecht is gevallen, want past deze kleur wel bij dapp’re strijders? Waarom niet? En als je het tenue niet wil kopen: gewoon niet doen en laat die criticasters maar zingen dat ‘alle joden homo’s zijn’. Het gaat toch om het spelletje en zeg nu zelf: het staat ‘onze jongens’ toch goed? Mensen die hierover mekkeren? Zij verdienen het laatste minpunt van dit seizoen, want dit was voorlopig de laatste column. Maar we blijven Ajax volgen en erover schrijven, zoals in onze boekenrubriek Ajax Geboekstraafd. En we gaan nu al denken aan een nieuwe serie, met als hoofdtitel: De 33e van Ajax. (Totdat we de vierde ster te pakken hebben.)
hansdeajacied
***
Week 45: de 32e is dus een feit.
Maar stel nu eens dat Ajax punten laat liggen tegen Willem II? Er waren mensen, de afgelopen week, die me deze vraag durfden te stellen. Ik wilde er nog niet eens over nadenken. Zeg nu zelf: was er één sterveling die ook maar in de verste verte rekening hield met een gelijkspel laat staan een nederlaag in de kampioenswedstrijd? Niemand dus.
Ofschoon de rode-lantaarndrager dapper tegenstribbelde, was de ploeg die vorig seizoen was gepromoveerd naar de eredivisie niet meer dan een figurant op het kampioensbal. Ze kwam er met een 5-0 verlies nog genadig vanaf. Ajax speelde andermaal niet overdreven sprankelend, maar Frank de Boer en zijn trainersstaf hebben van de selectie zo’n eenheid, zo’n sterk team weten te maken dat de overwinning geen moment in gevaar kwam. Zelfs niet toen Willem II al na acht (!) seconden de eerste corner mocht nemen.
Blauwdruk
De ongelijke strijd was eigenlijk een blauwdruk van het afgelopen seizoen. De oude nieuwe kampioen controleerde het duel grotendeels en wist steeds met vooral snel uitgevoerde combinaties de tegenstander kapot te spelen. Kolbeinn Sightorsson opende het titelfeestje en zag vanaf de dug out dat zijn bij het thuispubliek nu al populaire vervanger Danny Hoesen op knappe wijze het slotakkoord verzorgde. Dat de drie overige treffers door evenzovele verschillende spelers werden gemaakt, was bewijs te meer voor de veelzijdigheid en de collectieve kracht van de rood-witten. Siem de Jong was één van hen. Hij verstevigde zijn positie als clubtopscorer. Bovendien hield de als altijd voorbeeldige aanvoerder een traditie in stand door tijdens een kampioenswedstrijd te scoren. Eén verschil met de voorgaande twee keer dat Ajax in eigen huis de kampioensvaan mocht hijsen: De Jong doelpuntte toen tweemaal, vandaag één keer (de 4-0), al werd de 2-0 aanvankelijk ook, maar ten onrechte, aan de captain toegeschreven.
Zijn lol was er na het slotsignaal en nadat hij (uit handen van een geëmotioneerde ex-Ajacied Rob de Wit) dé schaal had gekregen niet minder om. Heerlijk die oprechte blijheid bij hem en al die andere spelers. Hoezo blasé na drie titels op rij? Zulke successen vervelen nooit of, zoals De Boer dat uitdrukte: “Ik hoop dat dit nooit eindigt”.
Daley Blind gebruikte na afloop vergelijkbare woorden. De linksback die het seizoen zo slecht had geopend in de strijd om de Johan Cruijff Schaal tegen PSV werd tijdens de huldiging bij de Amsterdam Arena uitgeroepen tot beste speler van het jaar. Een opmerkelijke winnaar, want wat lag de zoon van toch lang onder vuur. Blind bleef manmoedig overeind, maakte zijn debuut in Oranje en groeide bij Ajax uit tot de meeste constante speler. Dat juist hij de Rinus Michels-bokaal kreeg, zegt misschien ook alles over het Ajax anno nu. Voor hetzelfde geld was die trofee overigens naar Kenneth Vermeer gegaan, die ook al voor het eerst zijn opwachting mocht maken in het Nederlands elftal, aan het hoofd staat van de minst gepasseerde defensie in de eredivisie en deze zondag voor de veertiende maal de ‘nul’ hield. Onder meer dank zij een knappe redding van de keeper zelf op een vrije trap van Willem II-aanvaller Marc Höcher.
Burgemeester Van der Laan
Kortom, Ajax telde dit seizoen weinig uitgesproken uitblinkers en zal dus ook niet de winnaar van de diverse spelersklassementen leveren. Maar ‘we’ hebben wel de beste trainer, een trainer die na zijn derde landskampioenschap best een lintje verdient. Burgemeester Eberhard van der Laan liet het tijdens de vlekkeloos verlopen huldiging bij welgemeende complimenten en vroeg De Boer en passant of hij er voor kon zorgen dat Ajax ook volgend seizoen als eerste eindigt. “Dan kon het podium blijven staan”, aldus Van der Laan. Hierdoor zou nu al niet meer gediscussieerd hoeven te worden over de vraag op welke plek Ajax in de bloemetjes zal worden gezet als het in 2014 de 33e titel in de wacht sleept. De Amsterdamse burgemeester richtte zich met zijn gekscherende opmerking op de Ajax-fans, die het niet konden verkroppen dat hij geen huldiging op het Leidseplein toestond. En waarvoor Van der Laan overigens alle reden had. De Boer verdiende respect voor de manier waarop hij de ‘baas van Mokum’ bedankte voor de manier waarop de stad heeft meegewerkt aan de viering van het voetbalsucces. Na de inhuldiging van koning Willem Alexander, was het nu de inhuldiging van Kampioen Ajax die aantoonde dat de hoofdstad veel aan kan en deze week het pluspunt verdient.
Ajax-fans die toch naar het Leidseplein waren getogen en zich daar (gelukkig eventjes) misdroegen, moeten zich schamen. In 2014 kunnen ze zich van hun goede kant laten zien, want als het aan De Boer ligt, zal de schaal ook dan in Mokum blijven. “Tot volgend jaar!”, riep hij naar de enthousiaste menige. We houden hem aan zijn woorden.
hansdeajacied
***
Week 44: Schaalvast Ajax laat de titel niet meer lopen.
Natuurlijk won Ajax in Breda (0-2) en uiteraard grijpt de ploeg zondag voor het derde jaar op rij onder leiding van Frank de Boer de nationale titel. Maar, eerlijk is eerlijk: ik had verwacht dat het ‘avondje NAC’ vanuit Amsterdams oogpunt wat overtuigender was ingezet. Voor hetzelfde geld had de thuisclub binnen tien minuten de score geopend. Kenneth Vermeer, Lasse Schöne en de lat stonden (gelukkig) een treffer in de weg.
Was die er wel gekomen, dan had Ajax zaterdagavond althans ten onder kunnen gaan aan kampioensstress, een chronische ziekte waarover PSV kan meepraten. Ten langen leste bleek de koploper stabiel en schaalvast genoeg om onder de druk van NAC uit te komen en de wedstrijd uiteindelijk zakelijk met het geliefde positievoetbal uit te spelen.
Tot opluchting van De Boer, die hoopt dat het publiek in de Amsterdam Arena (en ik zal er ook bij zijn) een extra feestelijke Bevrijdingsdag te wachten staat. Hij rekent op winst tegen Willem II en dat zijn team de minst gepasseerde defensie van de eredivisie blijft houden. PSV is en blijft voor de verandering de meest schotvaardige ploeg en ook de topscorer van de eredivisie hoeven we niet in de hoofdstad te zoeken. Belangrijk was wel de 0-1 van Kholbeinn Sigthórsson.
Matchpoint
Bovendien: het enige wat telt is de schaal en De Boer staat op het punt om de trilogieën van Louis van Gaal én Rinus Michels uit het verleden te kopiëren. De succescoach op ad.nl: “Nu staan we wel op matchpoint. De nummer één voor eigen publiek tegen de nummer achttien. Dat mag niet meer fout gaan. Al moeten we het natuurlijk wel even doen. We moeten gewoon weer meters maken.”
Alleen dat laatste snap ik niet. Je moet toch juist de bal laten rondgaan en de tegenstander achter je aan laten hobbelen? En was het niet ooit Johan Cruijff, één van De Boers leermeesters, die zei: ‘Lopen is een onzinnige bezigheid’. Cruijff heeft ook eens gezegd: ‘Voetbal is simpel, als je eerder bij de bal bent, heeft een ander die niet en krijg je meer tijd om te kijken’. Misschien bedoelt De Boer dat wel. Hoe dan ook: er is geen enkele reden om te twijfelen aan de capaciteiten en gedachtes van De Boer of het moet de trainer zelf zijn. Zo typeerde het de oefenmeester dat hij er vrijdag ronduit voor uitkwam dat hij Joël Veltman onvoldoende had beschermd vóór en tijdens de (verloren) uitwedstrijd tegen Vitesse. De mogelijke opvolger van Toby Alderweireld mocht de Belg na dit seizoen vertrekken (al heb ik daar niet zo veel fiducie in) leek een herkansing te krijgen tegen NAC, maar De Boer koos uiteindelijk toch voor Ruben Ligeon als logische vervanger van Ricardo van Rhijn. De vaste rechtsback was geschorst en beleefde het duel met de dappere Brabantse tegenstander in het uitvak. En zal er mee eens zijn dat het spel van Ligeon als het pluspunt van de week kan worden beschouwd.
Kleur bekennen
Overigens speelde Ajax zoals gebruikelijk in Breda wel in het rood-witte tenue, maar zonder de witte sokken, omdat die deel uit maken van de outfit van de thuisclub. Meestal kiest Ajax voor ‘zwart’, maar net als in de editie van 2006-’07 verschenen de gasten met rode kousen. Uiteindelijk bekende Ajax ook sportief gezien kleur door na rust het verschil te maken. Dit ontlokte bij NAC-trainer Nebosja Gudelj de opmerking dat 'wij hebben verloren van de beste ploeg van de eredivisie'. En daar is geen woord aan gelogen, maar dat wist ik en al die bekende Nederlanders die ook ‘iets’ met Ajax hebben al lang.
Je kunt er vergif op innemen dat enkele mensen van bijgaande lijst de komende dagen gevraagd of ongevraagd hun mening over de nieuwe oude kampioen zullen geven: Frits Abrahams, Thomas Acda, Bram Bakker, Barbara Barend, Frits Barend, Marjan Berk, Dieuwertje Blok, Leo Blokhuis, Arie Boomsma, Roger van Boxtel, Brace, Ron Brandsteder, Benja Bruijning, Horace Cohen, Job Cohen, Ben Cramer, Daniël Dekker, Nick Driebergen, Else-Marie van den Eerenbeemt, Gerri Eickhof, Jan Eilander, Fatima Elatik, Jack van Gelder (?), Winston Gerschtanowitz, Yves Gijrath, Marius en Jasper Gottlieb, Frank de Grave, Rimco Haanstra, Harold Hamersma, Peter Heerschop, Youp van ’t Hek, Kenneth Herdigein, Janneke van der Horst, Freek de Jonge, Geraldine Kemper, Ab Klink, Raymond van der Klundert/Kluun, Herman Koch, Martin Koolhoven, Jan-Hein Kuipers, Eberhard van der Laan, Rick de Leeuw, Bert van Leeuwen, John van Lottum, Jochem Myjer, Johnny de Mol, Ivo Niehe, Mathijs van Nieuwkerk, Maartje Paumen, Menno Pot, Ronald Plasterk, Kees Prins, Jörgen Raymann, Dries Roelvink, Jan Rot, Sjoerd Pleijsier, Ard Schenk, Jan Siemerink, Jan Slagter, Henk Spaan (?), Stefan Stasse, Rob Stenders, Co Stompé, Fred Teeven, Eddy Terstall, Klaas Vos, Peter R de Vries, Robert Vuijsje, Viggo Waas, Willem Alexander, Jack Wouterse, Xander de Buisonje en Jaap van Zweden.
Mocht een BN’er met een Ajax-hart zich gepasseerd voelen: hij/zij mag zich melden. Je mag best trots zijn op het rood-witte bloed dat door je aderen stroomt, niet dan?
hansdeajacied
***
Week 43: Avondje NAC cruciaal in titelstrijd
En zo viel de schade voor Ajax nog enigszins mee na het onverwachte, maar terechte gelijkspel tegen het Heerenveen van Marco van Basten. PSV ontmoette opvallend weinig verweer bij AZ (1-3) en kwam toch weer twee punten dichterbij. Vitesse echter, dat tot dit weekend de belangrijkste belager was, werd kansloos geklopt door Feyenoord (2-0). Maar is er iemand die ondanks de terechte winst voor de Rotterdamse formatie nog gelooft in de titelkansen voor ‘010’?
Ook ‘040’ zou zich normaal gesproken ook geen illusies (meer) mogen maken, al is het voor Ajax nu wel zaak om in de resterende wedstrijden geen steken te laten vallen. Te beginnen, bij het avondje NAC van komende zaterdag. Statistisch gezien heeft de ploeg van Frank de Boer in Breda weinig te vrezen, maar cijfers zeggen niet alles.
Dat adagio deed ook opgeld voor het treffen van afgelopen vrijdag. Sinds 2010 had Ajax in competitieverband in de maanden maart, april en mei slechts éénmaal verloren en niet één keer gelijk gespeeld. Van Basten had er lak aan en liet zijn ploeg, zelfs zonder spelmaker Filip Djuricic, tactisch zo sterk spelen dat de thuisclub niet in haar spel kwam. Daarbij moet ik wel aantekenen dat in het duel met de Friezen de concentratie en de teamdiscipline die Ajax doorgaans op de mat legt ver te zoeken was. Desondanks had de aanstaande kampioen (ja toch?) gewoon kunnen én moeten winnen. Zo werden enkele veelbelovende aanvallen niet afdoende voltooid en kopte Niklas Moisander uit een vrije trap van Christian Eriksen (één van de weinige goede daden van de zwaar tegenvallende Deen) tegen de paal.
Turks potje
Bovendien maakte Serdar Gözübüyük er een zeldzaam Turks potje. De Haarlemse scheidsrechter wilde kennelijk niet voor thuisfluiter uitgemaakt worden. Zo gaf hij Ricardo van Rhijn voor zijn eerste overtreding een gele kaart – wat de verdediger een schorsing opleveret - en mocht Heerenvener Arnold Kruiswijk juist ongestraft tegenstanders onderuit schoppen. Verder onthield de man in het geel Ajax minstens twee strafschoppen. Na afloop bepleitte de arbiter electronische hulpmiddelen. Ik zou zeggen: zorg ervoor dat niet alleen jouw pakje en haren goed zitten, maar kijk vooral goed om je heen. Als arbiter mag je op dit niveau dit soort fouten niet maken.
Ajax werd dus onrecht aangedaan. Feit blijft dat ook de Arena-bespelers in de spiegel moeten kijken. Hoe kon het dat ze, met de derde schaal op rij in aantocht, zo tam voor de dag kwamen? De Boer had er tevoren nog op gewezen dat Heerenveen een lastige klant kon zijn en dat de concurrentie bij winst een definitieve klap kon worden toegebracht (‘matchpoint’). Het leek aan dovemans oren besteed. Het voetbalspelletje volgens het poldermodel dat De Boer zijn team zo graag (en zo goed) kan laten spelen, was ver te zoeken. De ontmoeting kende dan ook één (morele) winnaar: Van Basten.
Eén van zijn laatste wedstrijden als Ajax-coach was een thuiswedstrijd tegen ...Heerenveen. De Friezen wonnen toen (we schrijven 31 januari 2009) met 0-1. Die uitslag zullen veel mensen alweer vergeten zijn; het pannenkoekincident na afloop zeker niet. Een diep teleurgestelde Ajax-fan stelde Van Basten verantwoordelijk voor het verlies en het dreigende mislopen van de titel. ‘Pannenkoek’, kreeg de clubcoach naar zijn hoofd geslingerd. Het heeft hem jaren achtervolgd, zo erkende de oud-topscorer van onder meer Ajax, AC Milan en Barcelona. Dit seizoen bewijst Van Basten in het hoge noorden dat hij het trainersvak aan kan, al was zijn verklaring na de remise op het voor hem zo bekende terrein nuchter als altijd: “Het spel maken is moeilijker dan het spel ontregelen”. Desondanks kan het geen toeval zijn dat zijn ploeg in wedstrijden tegen toppers prima presteert (Ajax speelde bijvoorbeeld twee keer gelijk tegen Heerenveen), nauwelijks beïnvloed wordt door interne strubbelingen en nu op weg is naar Europees voetbal. Het is hem gegund.
Zoals Jasper Cillessen als geen ander het pluspunt van de week verdient. Net als tegen PSV stond de stand-in van Kenneth Vermeer zijn mannetje. Vooral zijn redding op een inzet van Yassine El Ghanassy, bij een 1-1 stand, mocht er zijn.
‘Gewoon doorgaan’
Moet Ajax zich nu zorgen maken? Welnee. Want wat zei Van Basten vóór de wedstrijd al? “De kracht van Ajax is voor mij Frank de Boer”. Kortom: na de 2-3 winst in Eindhoven was er, ook bij de trainer, van een euforische stemming geen sprake, zoals er na het 1-1 gelijkspel tegen Heerenveen evenmin een grafstemming over hem en de ploeg hing. Gewoon doorgaan dus in de stijl waarmee het team al twee seizoenen landskampioen is geworden. NAC zal het zaterdag aan den lijve ondervinden: 1-4. Mark my words.
hansdeajacied
***
Week 42: Op naar de vierde ster!
Jarenlang werden we uitgelachen, beschimpt en niet meer serieus genomen. Maar het is net alsof na zeven echt magere jaren ineens de zeven meer dan vette jaren zijn aangebroken. Niemand twijfelt nog. Vriend en vijand heeft zich ermee verzoend: misschien volgende week na een avondje NAC en anders op 5 mei (dan ben ik erbij, dus laat het dan maar gebeuren) wordt Ajax landskampioen. Voor het derde jaar op rij. Zoals het hoort en zoals het ooit eens was onder Rinus Michels en Louis van Gaal.
Hoe prettig is het om al die reacties te horen en te lezen uit en met name over het PSV-kamp. Er deugt niets meer in het Eindhovense. Het gemoedelijke karakter dat ‘040’ lang uitstraalde is ver te zoeken. Of beter: lijkt in rook op te zijn gegaan. In de rookwolken na de zoveelste opdoffer in het killing field dat het eigen Philips Stadion zondag was. Wat wil je: elke supporter van PSV had in de eigenlijk allesbeslissende topper tegen Ajax een geladen ploeg verwacht. Niets van dat alles: de thuisclub was gelaten, net als het publiek. De synergie is helemaal verdwenen.
Hoe anders is de situatie bij ‘020’. Waar Eindhoven er lang prat op ging de gekste te zijn, is het nu Ajax (lees: Frank de Boer), dat zich niet gek laat maken. Nationaal gezien dan, laten we die kanttekening bij alle euforische geluiden toch maar even plaatsen anders gaat de concurrentie ons nog hoogmoed aanwrijven. In vergelijking met de buitenlandse (sub)top moet de ploeg van De Boer nog veel leren. Dat zal, denk ik, ook de voornaamste drijfveer zijn en blijven van de ongelooflijke succescoach om voorlopig niet aan vertrekken te denken. In eigen land heeft Ajax nauwelijks iets te vrezen en zonder al te hooghartig over te willen komen: ook voor komend seizoen maak ik me geen zorgen en durf ik andermaal de weddenschap aan te gaan dat de Amsterdamse ploeg weer een stap dichterbij de vierde (!) ster komt.
‘Het kan hier zo mooi zijn; beter dan goed’, pleegt Guus Meeuwis geregeld te zingen. Ik zat zondag niet in het Philips Stadion (en wel op het puntje van de bank bij mijn buren), maar het zou best kunnen zijn dat de overgewaardeerde zanger dit ook in zijn geliefkoosde omgeving te berde bracht. Het thuispubliek was toen nog vol goede moed. Daar is niets meer van over, de PSV-fans kennen hun plek. Dick Advocaat ook. De falende trainer: “Ajax heeft het beter gedaan. Zo simpel is het”. Eén van zijn spelers, Dries Mertens, leek hiervan nog niet zo doordrongen te zijn. De Belg, die bij traditie faalde op het moment suprême, vond zelfs een dag na de afstraffing nog dat PSV ‘er alles aan had gedaan’ en een ‘beetje pech’ had gehad.
Een beetje pech? Hoe durft-ie?! Als Ajax echt had doorgedrukt en eindelijk eens de kansen had aangegrepen om een wedstrijd dood te maken, dan had het zomaar net als in 2007 1-5 kunnen worden. Nu liet de recordkampioen zijn ‘rivaal’ onnodig lang in leven. Dat was ook de (terechte) kritiek die De Boer op gepaste wijze uitte. Zijn team speelde bij vlagen angstig en weigerde de trekker definitief over te halen. De spanning en het uiteindelijke resultaat, hoe geflatteerd ook, vergoedden veel. Wat een opluchting en wat mogen we trots zijn op onze helden, die net als in de afgelopen twee jaar in de lente nauwelijks punten laten liggen en zo de vruchten plukken van een consistente opbouw, van een duidelijke visie en van een teamdiscipline waar de andere (papieren) titelkandidaten nog een puntje aan kunnen zuigen.
Volgend seizoen zal het waarschijnlijk niet anders gaan. De betere spelers dreigen de club te verlaten. De kans dat Toby Alderweireld, Christian Eriksen en Siem de Jong in juli als Ajacied aan een nieuw voetbaljaar beginnen lijkt niet groot. De Boer houdt er al zo lang rekening mee dat hij zich ook hierdoor niet zal laten verrassen. Met onder anderen Marc Overmars is hij voor en achter de schermen al druk doende om de selectie op peil te brengen en te houden. Zo werd deze week nog een Belgisch toptalent gecontracteerd en zal het niet lang duren voordat bijvoorbeeld Adam Maher wordt vastgelegd. Spelers komen weer graag naar Amsterdam en Ajax heeft er bovendien het geld voor om zich (op verantwoorde wijze) te versterken. Ik kan de jaloerse blikken bij clubs als PSV, Feyenoord, Vitesse en FC Twente nu al uittekenen. Ik zit er niet mee, daarvoor hebben we te lang moeten wachten op een zo’n overtuigende serie die de afgelopen drie jaar onder De Boer is neergezet. Kortom: het pluspunt van de week is voor onze fenomenale trainer.
hansdeajacied
***
Week 41: Ajax toont weer op tijd zijn ware gezicht
Bijna 150 voormalige spelers van Ajax-één waren te gast in de zogeheten engelenbak van de Amsterdam Arena, deze zondag bij de thuiswedstrijd tegen Heracles Almelo. Ze wilden allemaal de derde reünie van (oud-)Ajacieden meemaken. Ik vrees dat de helden van toen met meer plezier terug hebben gekeken op het randprogramma van het samenzijn (een babbeltje hier, een hapje en drankje daar) dan op het treffen met de Almelose ploeg.
Of het moet zijn dat ze onder de indruk zijn gekomen van de verrijzenis van de huidige hoofdmacht. Bijna een uur lang was het weer eens gezapigheid troef en liet Ajax zichzelf in slaap sussen. Een terechte rode voor Kenneth Vermeer (hij was te laat om zijn voormalige ploeggenoot Geoffrey Castillion van het scoren af te houden) leidde tot een kentering in de wedstrijd. Opmerkelijk, zou je zeggen, wanneer je vaste doelman ineens het veld moet ruimen.
Waardige vervanger
Minder opmerkelijk als je weet dat Ajax wel vaker op het juiste moment weet te pieken. Bovendien heeft het in Jasper Cillissen een meer dan waardige vervanger in huis voor de Oranje-goalie. De ex-keeper van NEC bewees dat bij zijn eerste actie: hij reageerde zeer overtuigend op de vrije trap van Lerin Duarte. Even later stond de jeugdinternational aan de basis van de 2-0. Met een harde uittrap bereikte hij via via Kholbeinn Sightorsson, die eindelijk deed wat hij eerder had verzuimd. Scoren dus.
Eigenlijk was hiermee het pleit beslecht, want Heracles bakte er hierna helemaal niets meer van. Dat maakte het mogelijk voor eerst Ryan Babel (die andermaal als invaller scoorde) en later Christian Eriksen (die fenomenaal de 4-0 liet aantekenen) om de score naar een aanvaardbaar niveau te tillen.
Ondertussen had heel Ajax nog even de adem ingehouden toen Cillissen op de rand van het strafschopgebied door Ricardo van Rhijn omver werd gelopen. De verdediger had een duw in de rug gekregen en kon de reservekeeper niet ontwijken. Het oplappen duurde even, maar in het vervolg van de ongelijke strijd had Cillissen noch Ajax een centje pijn.
De huidige koploper en kampioen kwam echter niet geheel ongeschonden uit het duel: Vermeer moet dus passen voor de topper van volgende week zondag tegen PSV in Eindhoven. En Frank de Boer zal tot zijn ergernis hebben moeten vaststellen dat zijn team lang in een veel te laag tempo speelde en zo het onheil (bijna) over zich afriep. Gelukkig zal Castillion nooit een topspits worden. In zijn eentje was hij viermaal erg kansrijk, maar steeds lukte het hem niet om te doelpunten. De Boer moet zich ook opgewonden hebben over het feit dat de aanvaller van de oostelijke ploeg zoveel mogelijkheden kreeg. En de (onnodige) gele kaarten voor Lasse Schöne en Siem de Jong (die nu op scherp staat) waren ook al een smet op de zege.
Getergd Ajax?
Je kunt het ook omdraaien: de hoogmis was eigenlijk lang niet te pruimen, maar op het moment suprême laat de voorganger zich van zijn beste kant zien en krijgen de ‘kerkgangers’ toch waarvoor ze gekomen zijn. PSV, dat zaterdagavond moeizaam van Willem II had gewonnen (1-3), hoeft zich dus niet bepaald rijk te rekenen. Ajax zal getergd zijn en niets aan het toeval overlaten.
De Boer weet bijvoorbeeld dat hij Niklas Moisander en Ricardo van Rhijn kan inzetten (beiden waren bij een gele prent geschorst voor de topper in Eindhoven) en dat Ryan Babel weer de oude lijkt (voor mij het pluspunt van de week). De kans bestaat dat Viktor Fischer (wat liet-ie weinig zien tegen Heracles) ervoor moet wijken. Of haalde De Boer juist de Deen eruit, toen hij wel moest wisselen na de veldverwijzing voor Vermeer, om hem te prikkelen voor zondag? Eén ding is zeker: het gaat erom spannen bij PSV – Ajax. De Amsterdammers hoeven niet per se te winnen, maar ze weten wel dat bij een gelijkspel (of een nederlaag) ook Vitesse kan profiteren. Het wordt weer een ontknoping van jewelste.
hansdeajacied
***
Week 40: Eindelijk weer Fischer Price!
Hij stond al veel te lang droog. En het knaagde zichtbaar aan hem. Maar waar de ook met vormproblemen kampende Derk Boerrigter zich forceerde en te ongecontroleerd op jacht naar succes ging, daar bleef de gedreven Viktor Fischer rustig. Althans, voor de buitenwereld. Van binnen moet de ergernis over weer een wedstrijd zonder doelpunten tot een kookpunt zijn gestegen.
Tot zondagmiddag, toen hij Ajax na een gave aanval op het spoor naar de 4-1 zege op NEC zette. Wat was hij blij. En: wat waren zijn ploegmaten blij. Zij hebben nooit aan hem getwijfeld. Frank de Boer evenmin. Hij hield de Deen niet voor niets lange tijd de hand boven het hoofd. De Boers oogappel mocht steeds weer in de basis beginnen, liet af en toe wat van zijn klasse zien en leek het eeuwige krediet te hebben. Het vertrouwen van zijn trainer betaalde zich uit in zelfs nog een tweede treffer. Die bovendien nog machtiger was dan Fischers openingsdoelpunt. Een paar meter vóór het strafschopgebied zag het talent dat de bijna twee meter lange Gábor Babos te ver voor zijn goal stond. Daarop liet Fischer een stift met zoveel gevoel en effect los dat zelfs de NEC-keeper er een applaus voor over had.
Heerlijk arrogant liet Ajax’ linkerspits de complimenten en toejuichingen over zich heen komen. Het eerste doelpunt had hij echt nodig, maar deze treffer was wellicht nog meer het bewijs voor zijn kwaliteiten. Even tevoren had Melvin Platje iets vergelijkbaars geprobeerd (Kenneth Vermeer vroeg er bij wijze van spreken weer eens om, omdat hij een meter of zes voor zijn domein stond). De NEC-aanvaller mikte veel te hoog.
Verschil moet er zijn
Tsja, verschil moet er zijn. Dat was en is er ook tussen de al genoemde Boerrigter en Ryan Babel. De basisklant kwam, voordat hij het veld moest ruimen voor Babel, enkele malen in scoringspositie, maar hij miste de rust die zijn vervanger bij een 3-1 stand wel had. Zo werd het 4-1 en kan Boerrigter zich oprecht zorgen maken over de rest van het seizoen. De balvaste Babel is na twee maanden van inactiviteit door een schouderblessure op tijd fit voor de zes resterende finales en een potentiële sterkhouder.
Het zal er bij die wedstrijden vaker hetzelfde aan toe gaan als op Eerste Paasdag: een Ajax, dat overwegend domineert, maar ook fases kent waarin de ploeg verzandt in oeverloos, ja soms zelfs vervelend positiespel en waarin ze dreigt weg te zakken. De nonchalance of ogenschijnlijke hoogmoed heeft – in de fase nu het erom spant – nog niet tot winstval geleid, maar met de uitbeurten tegen vooral PSV (dat zichzelf weer te kijk zette door een 2-1 voorsprong bij Roda JC uit handen te geven) en het oplevende NAC voor de boeg, blijft meer dan 100 procent concentratie vereist.
Dat is Lasse Schöne inmiddels toevertrouwd. Hij werd tijdens en na het duel met NEC amper genoemd, maar was wel degelijk één van de betere Ajacieden. Waar De Boer hem ook posteert: Schöne is gewoon één van de elf (geworden). De middenvelder maakte tegen zijn voormalige teamgenoten slechts één echte grote fout en riskeerde een gele kaart met één van zijn weinige overtredingen, maar verder viel er niets op hem aan te merken. Christian Poulsen kon zo probleemloos aan de kant blijven. Schöne’s landgenoot herstelt van een hamstringblessure.
Het is nu de vraag hoe de opstelling er voor het treffen met Heracles uit gaat zien. Poulsen keert zo goed als zeker terug in de basis en Schöne gaat dan weer als valse rechterspits spelen. Maar wat doet De Boer met Babel, Boerrigter en Kholbeinn Sigthorsson? Ik denk dat-ie de opnieuw tegenvallende IJslander (voor hem het minpunt van de week) nog één keer vanaf de aftrap laat beginnen in de wetenschap dat Babel op het vinkentouw zit hem op te volgen. En Boerrigter? Die moet de moed niet opgeven: zijn snelheid van vorig seizoen heeft hij weer te pakken, nu nog de doelgerichtheid en afronding!
hansdeajacied
***
Week 39: Kenneth Vermeer in ieder geval even Nederlands beste keeper
Het is de gewoonste zaak dat hij als Ajacied in de Arena onder de lat staat, maar afgelopen vrijdag, voor het WK-kwalificatieduel met Estland in Amsterdam, mocht Kenneth Vermeer ook in Oranje zijn keepersplunje aantrekken. Voor de tweede keer op rij en dat is in het (tweede) tijdperk van bondscoach Louis van Gaal bijna uniek. De keuzeheer wisselt op weg naar een vaste samenstelling en vooral de eindronden van het wereldkampioenschap volgend jaar in Brazilië met spelers dat het een lieve lust is. Natuurlijk, er is een kern van (neo-)internationals, die steeds wordt opgeroepen. Maar dan nog: de basisopstelling is steeds weer een verrassing. Niet voor Van Gaal, wel voor de buitenwacht, zoals pers en fans, en de voetballers die in aanmerking komen voor de selectie.
Zo zal Maarten Stekelenburg na zijn terugkeer in het keurkorps ook hebben gehoopt op een rentree als Nederlands keeper nummer één. Helaas voor hem: net als jaren geleden, toen Marco van Basten trainer was bij Ajax, moest de huidige doelman van AS Roma zich tevreden stellen met een reserveplek achter Vermeer. Hij zal niet de enige zijn die hieraan moet wennen of die hier vrede mee hebben.
Vermeer is weliswaar één van de betere Nederlandse keepers, maar de Ajax-goalie is zich nog steeds aan het ontwikkelen. Met de nadruk op nog steeds. Immers: (te) vaak laat hij zich uit zijn doel lokken, taxeert hij hoge ballen verkeerd of zaait hij onrust met zijn zwaaiende armen en benen. Daar staat tegenover dat Vermeer ook over veel kwaliteit beschikt. Er is geen betere meevoetballende keeper in ons land (en wellicht daarbuiten) en juist door het uitkomen weet de Amsterdammer, die vorige week nog de minst gepasseerde defensie in de eredvisie voor zich wist, menig doelpunt te voorkomen. Verder krijgt hij langzaam maar zeker meer rust over zijn persoontje en blijft zijn reactiesnelheid ongeëvenaard.
In de wedstrijd tegen Estland kwam Vermeer amper in het stuk voor. Wat hij liet zien, in positieve én negatieve zin, was een bevestiging van de manier waarop we hem al jaren als sluitpost van Ajax kennen. Zo tastte hij na ruim een half uur mis op een hoge voorzet. De bal draaide weliswaar verraderlijk van de goal af, maar toch: als je uitkomt, dan moet je klemvast zijn. Even later liet de inmiddels 27-jarige Vermeer zich bij een strakke bal van de zijkant wel van zijn goede kant zien.
Het bewijs voor Vermeers klasse leverde hij op slag van rust. ‘(...)bij een sporadische aanval van Estland dwong Konstantin Vassiljev doelman Kenneth Vermeer tot twee knappe reddingen’, schreef De Telegraaf. En op de volgende pagina van deze wakkere krant, in een artikel waarin Vermeers vriendschap met PSV’er Jeremain Lens werd aangestipt, stond dat ‘Vermeer Oranje op de been hield bij schoten van Vassiljev’.
De Trouw-verslaggever memoreerde deze momenten eveneens: ‘Aan het eind van de eerste helft kon Estland zowaar uitbreken met twee schoten in één aanval van Vassiljev, die werden gekeerd door de enigszins verrassend boven Stekelenburg verkozen doelman Vermeer’. In het verslag van het Algemeen Dagblad noch dat van Het Parool werd Vermeer helemaal niet genoemd, al kreeg hij in de laatste krant wel drie van de vijf maximale sterren. De reporter van De Volkskrant had waarschijnlijk ook geen hoger rapportcijfer in gedachten: ‘Het gevaarlijkste moment [in de eerste helft] was van de Est Vassiljev, die twee schoten gestopt zag door doelman Vermeer, die soms een onzekere indruk maakte’.
NRC Handelsblad meldde dat ‘Doelman Maarten Stekelenburg in de hiërarchie is gepasseerd’ en dat Vermeer met onder anderen zijn clubgenoot Daley Blind en een aantal Feyenoord-youngsters onder leiding van Van Gaal een ‘spoedcursus internationaal voetbal’ krijgen. Desondanks heeft Vermeer al een bepaalde status verworven, als we, nogmaals, De Telegraaf moeten geloven: ‘Vermeer deed wat van hem mocht worden verwacht en hield tijdens zijn eerste WK-kwalificatieduel – net als in zijn eerste Oranje-oefenoptreden tegen Duitsland - de nul’.
En hiermee heeft Vermeer toch mooi zijn aandeel in een knappe serie van het Nederlands elftal. Oranje is onder de diverse bondscoaches al bijna negen jaar zonder tegentreffer op eigen veld in WK-kwalificatieverband. Ofwel: ruim duizend minuten. Of Vermeer deze reeks dinsdag tegen Roemenië, bij de eerstvolgende thuiswedstrijd, weet te vervolgen, valt nog te bezien. Het kan zomaar zijn dat Van Gaal voor Stekelenburg of zelfs Tim Krul kiest. De bondscoach geeft zijn opstelling zelden in een vroeg stadium prijs en houdt bovendien bij zijn teamsamenstelling graag rekening met de tegenstander. Wie weet vindt hij Vermeer minder geschikt voor een optreden tegen de (papieren) concurrent uit Roemenië. Van Gaals wegen zijn niet altijd te doorgronden. Eén ding bereikt hij hiermee vast en zeker: zijn (potentiële) internationals zullen zich immer voor de volle 100 procent moeten geven.
Siem de Jong doet dat eigenlijk al het hele seizoen, maar hij werd pas voor de ontmoeting met de Esten opgeroepen. De Ajax-captain verzaakt nooit en hij zal het zelf ook als een minpunt hebben ervaren dat hij, net als ploegmakker Ricardo van Rhijn, negentig minuten op ‘de bank’ moest blauwbekken. Gelukkig maar voor Theo Maassen. De Eindhovense cabaretier zei pas dat als alle voetballers zo zijn als Siem de Jong, dat hij dan naar het hockey zou gaan kijken. Bij de topclub in zijn woonplaats op hockeygebied – hoofdklasserkoploper Oranje Zwart – is in ieder geval voor Eindhovense sportliefhebbers meer te genieten.
hansdeajacied
***
Week 38: Ajax’ moeilijkste tegenstander is Ajax zelf
Het is de week van de aanvoerder. Onder anderen Siem de Jong figureert in krantenadvertenties en tv-spotjes om duidelijk te maken hoe belangrijk het is om mensen samen te brengen. Mensen met een andere achtergrond en afkomstig van diverse clubs. Hen tot elkaar te laten komen, is een schone taak. Voor iedereen. Waarom zou je sowieso onderscheid moeten maken? Dat wordt al te vaak gedaan. Natuurlijk hoort strijd erbij, maar de essentie van voetbal is samenspelen, zo luidt de boodschap van de campagne van de Stichting Meer dan Voetbal.
Siem de Jong nam het motto ‘samenspelen’ in de uitwedstrijd tegen AZ zeer serieus. Hij was – zoals het een leider betaamt – overal te vinden. Achterin, om zijn verdediging bij te staan. Op het middenveld, omdat hij daar sinds de terugkeer van Kholbeinn Sightórsson weer staat. En voorin om ‘desnoods’ zelf te scoren. Het lukte hem al vrij snel, op gave wijze na een aanval over tientallen schijven waarvan de thuisclub tureluurs moet zijn geworden. Nog vóór de rust was De Jong dicht bij een tweede – en als dat was gelukt nog mooier – doelpunt. Zijn poeier spatte uiteen op de kruising.
Had-ie maar gezeten, dan was het helemaal gedaan geweest met het verweer van AZ. Nu kon de ploeg van trainer Gertjan Verbeek de achterstand terugbrengen. Uiteraard, omdat ze na de zwakke openingsfase op eigen kracht wat beter in de wedstrijd kwam, maar ook omdat de overigens goed leidende scheidsrechter Björn Kuipers een corner cadeau gaf waaruit de eerste ‘aansluitingstreffer’ viel. Bovendien hield Ajax zijn tegenstander in leven door te verzuimen verder afstand te nemen. Met wat fortuin hielp weer De Jong zijn team aan een voorsprong van twee doelpunten, maar veel te makkelijk kwam AZ op 2-3. Frank de Boer moet er gek van zijn geworden. Achterin liet Ajax te veel steekjes vallen. Toby Alderweireld bijvoorbeeld stak in verdedigend opzicht niet in zijn beste vorm. Aan De Jong lag het niet dat het duel te lang spannend bleef. Danny Hoesen kon ook amper iets verweten worden want de jeugdige spits viel sterk in. Sigthórsson, die voor hem plaats moest maken, viel juist uit de toon. Het kost de IJslander kennelijk veel moeite en vooral veel tijd om de oude te worden. Wat had hij graag tegen zijn oude ploeg gescoord. Geen moment zat de spits echter in de wedstrijd. Een wedstrijd waarin Ajax eigenlijk nauwelijks iets te vrezen had.
Zoals wel vaker dit seizoen was Ajax zelf zijn grootste tegenstander. De formatie van De Boer lukt het maar niet om de trekker eens definitief over te halen. Daardoor moet ze onnodig veel energie steken in het uiteindelijk over de finish brengen van een overwinning. De Boer: “Dit mag niet gebeuren”. Gelukkig is er weer sprake van een winning mood, dus reden om te wanhopen is er niet bij de succescoach, maar hij zal zijn manschappen, nadat ze hopelijk fris en fruitig zijn teruggekeerd van de vele interlands die voor de komende anderhalve week zijn vastgesteld, aan hun verstand brengen dat het ook wel eens verkeerd kan aflopen. En dat kan de koploper zich niet permitteren, want én PSV én Feyenoord én Vitesse (vlak de Bony-boys als serieuze concurrent niet uit) zitten op het vinkentouw.
Terug naar Siem de Jong. Hij zal in de kaasstad de ‘Ik ben een aanvoerder. Jij ook?’-campagne in zijn achterhoofd hebben gehad. Maar vooral wil de geboren Zwitser met Ajax kampioen worden en hij zal zich mogelijk ook hebben willen laten zien, omdat Louis van Gaal op de tribune zat. Eindelijk haalde de bondscoach de immer minstens een voldoende scorende De Jong bij de definitieve selectie. Net als overigens Daley Blind, die zich tegen AZ met name in de eerste helft van zijn sterkste kant liet zien en toen zowaar zijn tweede competitiedoelpunt liet aantekenen. Met rechts nog wel. Behalve Blind kende ook Ricardo van Rhijn een prima eerste en een mindere tweede 45 minuten. Dat zal de alziende en alwetende Van Gaal evenmin zijn ontgaan.
Ajax moest het overigens weer doen zonder Isaac Cuenca. De aanvaller heeft te veel last van een knieblessure. Cuenca bewijst dat niet alles wat van Barcelona afkomstig is, goud waard is of dingen in goud kan veranderen. Kortom, het minpunt van de week.
hansdeajacied
***
Week 37: Gertjan Verbeek ziet plus- en minpunten bij Ajax
“Wij staan bovenaan, wij staan bovenaan”. “Kampioenen”. “Sta op voor de kampioen”.
Het klonk niet bijster enthousiast in de koude Amsterdam Arena, maar stilletjes aan neemt het geloof in de derde landstitel op rij steeds grotere vormen aan. Voor het eerst dit seizoen pakte Ajax de koppositie. PSV verloor op zaterdagavond niet alleen bij vlagen zijn zelfbeheersing, het ging ook, met 2-1, ten onder bij Heerenveen. Ajax deed vervolgens wat het moest doen (winnen van PEC Zwolle) en onttroonde de lijstaanvoerder.
In het seizoen 2010-2011 greep Ajax in de laatste speelronde de macht (en daarmee de schaal) door in eigen huis FC Twente een illusie armer te maken. Vorig seizoen leidde Frank de Boer zijn ploeg zes wedstrijden voor het einde van de competitie naar de eerste plaats, om die niet meer af te geven. Nu zijn er nog acht duels te spelen: ik denk dat De Boer voor een zelfde scenario tekent als een jaar geleden. Ofwel: overeind blijven in de resterende finales, vasthouden dus die nummer één-positie en over twee maanden weer de hoofdprijs incasseren.
Voordat het zover is, moet Ajax nog een paar lastige klippen zien te omzeilen. Om te beginnen komende zondag AZ. In competitie- als bekerverband heeft Ajax de laatste vijf ontmoetingen met de Noord-Hollandse buurman niet kunnen winnen. Dat zal ook zondag geen sinecure worden. In Alkmaar is het team van Gertjan Verbeek nog moeilijker te bespelen dan in Amsterdam. Bovendien laat de voormalige landskampioen zoveel punten liggen dat de (in)directe degradatieplaatsen akelig dichtbij komen. Kortom, AZ kan zich tegen Ajax geen gelijkspel of nederlaag permitteren.
Verbeek zat druk pennend op de tribune, toen Ajax zich van PEC ontdeed (3-0). Hem moet zijn opgevallen dat Niklas Moisander geen onaantastbare indruk maakte – al kan dat te maken hebben gehad met het feit dat de Fin voor de zoveelste keer op scherp stond en bij een gele kaart de ontmoeting met zijn voormalige werkgever moest missen. Ook was het niet moeilijk om vast te stellen dat Viktor Fischer (zijn hoogstandje in de buurt van zijn eigen strafschopgebied ten spijt) nog steeds zoekende is naar een grote vorm. En dat Christian Eriksen (op enkele oprispingen na) evenmin de show stal, al dacht Jack van Gelder daar later die avond in Studio Voetbal anders over. Gelukkig diende Jan van Halst hem direct van repliek; de ex-speler van Ajax had geen bewegende beelden nodig om de kijker te overtuigen.
Verbeek zal ook opgemerkt hebben dat zijn voormalige spits bij AZ, Kholbeinn Sightorsson, een mooi doelpunt maakte, geregeld aanspeelbaar was, maar toch nog te weinig rendement uit zijn noeste arbeid wist te halen. De trainer van AZ zal meer onder de indruk zijn geraakt van met name Lasse Schöne. De Deen was als rechterspits en later als middenvelder balvast en hij maakte zich zeer nuttig.
Ook Daley Blind was weer op dreef. De linksback weet eindelijk waar hij aan toe is. De zoon van is een aanbod gedaan zijn contract met drie jaar te verlengen. Ik zou zeggen: doen! Wat zou een langer verblijf nog in de weg (moeten) staan? Blind junior is overigens niet de enige speler met wie de Ajax-leiding de komende tijd aan tafel zal gaan zitten. Van diverse vaste krachten, en niet de minsten, loopt binnen één of twee jaar de verbintenis af en duidelijkheid is dus geboden.
Voor de spelers zelf, maar ook met betrekking tot de koers die Ajax de komende jaren wil gaan varen. Spannende tijden voor Marc Overmars, die immers de eindverantwoordelijkheid heeft over de samenstelling van de selectie.
O ja: dan hebben we nog het min- of pluspunt van de week. Laten we die eens voor de verandering bij de concurrentie zien. Positief was de nederlaag van PSV. Een tegenvaller was de gelukkige 0-1 overwinning van Feyenoord bij Roda JC, waardoor de Rotterdamse aartsrivaal Ajax op drie punten knap blijft volgen.
hansdeajacied
***
Week 36: is voor Ajax de lente begonnen in Twente?
‘Lente in Twente’ was ooit één van de grootste hits van het Nederpopbandje Toontje Lager. Ik moest er dit weekend aan denken toen ik overwegend trots de verrichtingen van Ajax tegen FC Twente aanschouwde.
De koude herineringen aan de teleurstellende wedstrijdenreeks tegen Roda JC, ADO Den Haag, Steaua Boekarest (uit) en AZ zijn weliswaar nog niet verdreven, maar ik kreeg met het stijgen van de buitentemperatuur zowaar een sprankje lentegevoel. En dat begon zaterdagavond in Enschede, waar Ajax vooral dank zij goed positiespel en twee treffers van zijn centrumverdedigers nauwelijks in gevaar kwam. Jaloers makend positiespel zelfs, want wat zei Alfred Schreuder na afloop van de kansloze 0-2 nederlaag? De interim-trainer wil zijn ploeg laten spelen zoals Ajax dat kan en zoals Ajax dat bij vlagen deed. Het zal veel tijd kosten voordat de ex-voetballer zijn stempel op FC Twente kan drukken. In de verste verte was er geen sprake van een Schreuder-effect. Het thuispubliek had er nog zo op gehoopt na het opstappen van Steve McClaren (wiens terugkeer voor de Tukkers op een geweldige teleurstelling uitdraaide).
Roemloos
Ajax zat er niet mee en nam de drie dikverdiende punten graag mee naar Amsterdam. Het team van Frank de Boer kon de opsteker wel gebruiken na de roemloze uitschakelingen in de Europa League en, afgelopen woensdag, in de halve finale van het KNVB-bekertoernooi. Boos, teleurgesteld, gefrusteerd. Met stijgende verbazing zag ik hoe Ajax de wedstrijd tegen AZ uit handen gaf. Vijf kwartier was er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Na afloop was er kritiek op het besluit van de medische en technische staf om meer dan een handvol vaste krachten aan de kant te laten. Desondanks had Ajax geen kind aan de ‘tegenhouders’ uit Alkmaar. Het enige wat ontbrak – niet voor het eerst dit seizoen - waren één of meer doelpunten. Was het eerst 1-0 in plaats van 0-1 geworden, dan was de bekerfinale tussen Ajax en PSV gegaan en had niemand het in zijn hoofd gehaald het sparen van vaste basisspelers te kritiseren.
Na de 0-3 nederlaag was de vraag hoe Ajax deze tweede ferme klap in een week tijd zou hebben verwerkt. Goed en professioneel, bleek al snel op bezoek bij FC Twente, uiteraard geruggesteund door de geweldige poeier van Niklas Moisander. Wat was hij blij, of beter: wat reageerde hij getergd. De Fin besefte misschien als geen ander dat Ajax en hij zelf deze meevaller uitstekend van pas kwam. FC Twente kon zich pas laten zien toen Ajax de teugels wat liet vieren: een wat langere periode in de eerste en een kortere stonde in de tweede helft. Afdwingen deed de kampioen van 2010 echter niets of nauwelijks. Misschien was dit wel de grootste verdienste van Christian Poulsen. De Deen, die als een poortwachter, als een extra slot op de deur veel werk opknapte en slim de linies bij elkaar wist te houden.
Negen keer
“Nog negen keer winnen en we zijn kampioen”, zei De Boer na de 0-2. En zo is het maar net. Hoewel, stel dat koploper PSV komend weekend bij het Heerenveen van Marco van Basten verliest en Ajax thuis eindelijk eens wel wint (van PEC Zwolle), dan zou volgende maand zelfs een gelijkspel volstaan in Eindhoven. Zo ver is het nog niet.
Bovendien: een wedstrijd volledig controleren blijft voor De Boer en de zijnen een probleem. Zelfs tegen het zwaar tegenvallende FC Twente waren er momenten dat ze het duel eerder konden, nee moesten beslissen. De juiste keuzes maken bij het uitspelen van kansrijke (tegen)aanvallen blijft voor veel spelers een lastige opgave. Voor mij, ondanks de opluchting om de 0-2, toch een minpuntje om bij stil te staan.
hansdeajacied
***
Week 35: ‘we’ hadden gewoon koploper moeten zijn
Ik kan er met de pet niet meer bij. Zo krijg je, na de 2-1 nederlaag van PSV bij Feyenoord, een uitgelezen mogelijkheid om, qua punten, op gelijke hoogte te komen met de Eindhovense ploeg. Hoe anders is de werkelijkheid ruim anderhalf uur later. Net als tegen Roda JC komt Ajax voor eigen publiek niet verder dan 1-1. Nu tegen ADO Den Haag.
Als de moed der wanhoop regeert, dan weet je hoe laat het is. Dat het pompen of verzuipen wordt, dat het mogelijk tegen beter weten in vertrouwen wordt op een ‘lucy-Ajax-ontsnapping’, maar dat je ten lange leste blij mag zijn dat het nog gelijk wordt. Zo was heel lang de situatie in de Amsterdam Arena waar ADO vooral dank zij een ongelooflijke stommiteit van Niklas Moisander de leiding kon nemen. De centrumverdediger speelde Tjaronn Chery op een wel erg amateuristische manier aan: 0-1 voor ADO. Het was dat Lasse Schöne in de slotfase zijn schoen zo goed tegen de bal drukte, anders had de thuisclub zelfs met lege handen gestaan.
Twaalf punten had Ajax aan de afgelopen vier competitiewedstrijden moeten overhouden. Het werden er, met veel pijn en moeite, acht. De kampioen verzuimde optimaal te profiteren van het gelijkspel van PSV tegen Vitesse en het verlies in De Kuip. Een vlugge rekensom leert ons dat de ploeg van Frank de Boer ‘gewoon’ lijstaanvoerder had moeten zijn. Met voorsprong zelfs.
Natuurlijk was het wrang dat Ajax in het duel met ADO, dat in 2010 al eens met 0-1 had gewonnen, tot tweemaal toe een geldig doelpunt werd onthouden. Eerst werd Schöne ten onrechte voor buitenspel teruggefloten en vervolgens stond dezelfde assistent-scheidsrechter die als enige offside had geconstateerd, op de verkeerde plek waardoor een inzet van Kholbeinn Sightorrson niet tot treffer kon worden gepromoveerd. Ten onrechte. Feit blijft dat de rood-witten, ondanks vijftien schoten in de richting van het Haagse doel, ongeveer evenveel corners en ruim 70 procent balbezit, te weinig afdwingt. De selectie van De Boer ontbeert individuele klasse, vernuft, overtuiging, agressiviteit en stootkracht. Althans, op dit moment.
Laten we hopen dat het aan de vermoeidheid ligt, al was daar in het eerste half uur van de ontmoeting met ADO opvallend weinig van te merken. Het dramatische gelijkspel is de tweede klap na de even onnodige als kansloze uitschakeling door Steaua Boekarest. Ajax kon het onvermijdelijke nog uitstellen tot de strafschoppenserie, maar net als in alle voorgaande keren in Europees verband, was er ook nu geen eer te behalen.
Opnieuw is er niet veel tijd om bij te komen, uit te huilen of na te praten. Immers, woensdagavond wacht de halve finale van het KNVB-bekertoernooi. AZ, dat op bezoek komt, zal geladen als nooit tevoren aan de aftrap staan. De ploeg van Gertjan Verbeek speelt na de smadelijke 0-1 uitglijder tegen NAC, in de eredivisie althans, nergens meer voor. Een finaleplaats en bij voorkeur de cupwinst kan het seizoen voor AZ nog enigszins opbleken.
Terug naar Ajax. Zou de ploeg, nu ze zich voor de zoveelste keer heeft vergaloppeerd tegen een kleintje, het bewust willen laten aankomen op de onderlinge wedstrijden tegen FC Twente en PSV? Om dan eindelijk te demonstreren wat ze echt in haar mars heeft? En daar moed uit te putten voor de resterende wedstrijden. We kunnen het zaterdagavond al zien: in Enschede.
Laten ook de niet-Amsterdamse Ajacieden zich optrekken aan mooie woorden, in Het Parool, van Wim Veth, priester van het rooms-katholieke pastoraat in Amsterdam: “Je denkt misschien ongelovig te zijn, maar geen mens is helemaal ongelovig. Als je een echte Amsterdammer bent, geloof je nog altijd in Ajax.” Zo halen we uit deze zwaar teleurstellende zondag toch een pluspunt.
hansdeajacied
***
Week 34: Feyenoord heeft toch alleen maar een plan P
We kennen Ronald Koeman nog als speler. Van FC Groningen, Ajax, PSV, Barcelona, Feyenoord en het Nederlands elftal. Als trainer was hij ook bij de traditionele top-drie in ons land werkzaam en bij onder meer het Spaanse Valencia en AZ.
Koeman liet en laat zich zowel op als naast het veld gelden. Met het hart op de tong. Als speler durfde hij het zelfs aan om Johan Cruijff de huid vol te schelden. Dat was bij Ajax. Koeman was de aanhoudende kritiek van de toenmalige technisch directeur meer dan zat. Als PSV’er werd hij in 1988 door de UEFA geschorst, omdat hij in het openbaar een ‘doodschop’ van zijn ploeggenoot Hans Gillhaus verheerlijkte.
Louis van Gaal
Ook tijdens zijn trainersloopbaan nam en neemt Koeman nooit een blad voor de mond. En door de wol geverfd als hij is: hij heeft er altijd een bedoeling mee. Hij prikkelt graag. Zo wilde hij zich niet conformeren aan het beleid van Louis van Gaal, toen beiden aan Ajax verbonden waren. Na een korte ‘sabbat’ keerde de veelvoudig international bij Feyenoord als oefenmeester terug en daar leidde hij de ploeg vorig seizoen naar de tweede plaats, achter landskampioen Ajax. Tot verbazing van vriend en vijand, maar meer dan terecht.
Deze voetbaljaargang doet Feyenoords Koeman andermaal van zich spreken. En de man achter het succes laat zichzelf evenmin onbetuigd. Alleen zou ik als speler gek worden van de bespiegelingen die Koeman er op na houdt wanneer de kampioenskansen van zijn selectie wordt gevraagd. Na de onverwachte 3-2 nederlaag bij PEC Zwolle was het Ronald huilt; een week geleden, na de prima winst op AZ, was het Ronald lacht. En onder dat soort omstandigheden wil hij nogal eens ongelukkig uit de hoek komen. Natuurlijk is het (misschien) een veeg teken dat Ajax onlangs in één van de hogere, nationale jeugdelftallen niet of nauwelijks van de partij was. Koeman zei het als gast bij Studio Voetbal met enige sarcastisch genoegen in zijn stem.
Plan B
Hij sloeg helemaal door toen hij, bij Studio Voetbal, meldde dat Ajax geen ‘Plan B’ heeft en eigenlijk dus maar één speelstijl hanteert. Dat kan wel zijn, maar het positiespel van de Amsterdamse ploeg is zo goed verzorgd dat het in feite niet uitmaakt wie er opgesteld worden. Dat was tegen RKC Waalwijk niet anders. Met wat meer overleg en gogme was de zege nog hoger uitgevallen. Welke trainer kan het zich veroorloven zo vaak in aanvallend opzicht te wisselen? Hoeveel verschillende spelers hebben al niet in de spits gestaan? En op het middenveld zijn de mogelijkheden eveneens legio. En nog een constatering: de voorhoede van de rood-witten in het duel met laagvlieger RKC was geheel anders dan die waarmee ze een paar dagen eerder Steaua Boekarest naar een 2-0 nederlaag speelden.
En heeft Feyenoord dan wel een alternatieve tactiek achter de hand? Koeman heeft alleen maar een Plan P. Is niet alles bij zijn formatie afgestemd op spits Graziano Pellè? Al heb ik er overigens helemaal geen bezwaar tegen wanneer Pelle ‘010’ komende zondag naar een overwinning op koploper PSV schiet.
Een meevaller, zo moet de tegenstand van RKC zijn ervaren door Ajax. De Boer kon zowaar enige spelers sparen en liep evenmin averij op in de vorm van schorsingen of blessures. Pluspunt van de week, al kwam de ploeg in de slotfase onnodig in de problemen. Tegen de ‘sluipmoordenaars’ van ADO Den Haag is dat zondag vragen om moeilijkheden. Ze hebben nog niet eens zo lang geleden in de Amsterdam Arena gewonnen...
hansdeajacied
***
Week 33: hoe lang wil Ajax nog achtervolgen?
Wat had ik een lol toen Wilfried Bony, koud terug van het toernooi om de Africa Cup, Vitesse werkelijk fenomenaal op gelijke hoogte zag koppen tegen PSV. 2-2. En opnieuw schoot de Eindhovense koploper dus te kort in een topper. Een uitgelezen kans voor Ajax om de achterstand op PSV, in punten, tot één te reduceren. Met die geruststellende gedachte ging ik naar bed.
Inmiddels is het zondagavond en ik kan er nog steeds niet over uit. Hoe is het mogelijk dat Ajax nota bene in eigen huis niet van Roda JC heeft kunnen winnen? De ploeg uit Kerkrade verloor de heenwedstrijd kansloos, staat historisch laag geklasseerd en kwam gehavend aan de aftrap. Desondanks wist ze zowaar de leiding te nemen, door een oud-PSV’er, en, zij het met wat kunst en vliegwerk, overeind te blijven. Na ruim 90 minuten stond er 1-1 op het scorebord.
Wat een anti-climax voor een zondag, die voor de ploeg van trainer Frank de Boer zoveel voorspoed had kunnen brengen. Zij had van de voornaamste titelkandidaten het makkelijkste programma. Op papier dus. Net als PSV en FC Twente (1-1 bij PEC Zwolle) moest Ajax zich tevreden stellen met een punt.
En De Boer was er zelfs content mee. Was hij na de sof tegen de formatie uit Kerkrade niet al te positief? En is er misschien een structurele oorzaak voor het zoveelste (onnodige) gelijkspel? Te veel spelers moeten het van momenten hebben. Het positiespel mag dan vaak prima verzorgd zijn: het publiek wil ook passie, dreiging en (meer) doelpunten zien. Het was weer eens te veel gebrei en te weinig lol.
Ajax’ oefenmeester beklaagde zich na afloop enigszins over de lauwe houding die het thuispubliek deze middag leek aan te nemen. Ik heb daar best een verklaring voor. Als je zo’n kans voor open doel krijgt om de achterstand op PSV terug te brengen en je komt niet verder dan (pechvolle) inzetten tegen paal en lat en één doelpunt, dan hoef je niet op erg veel sympathie te rekenen. De liefde hoeft niet van één kant te komen. Bovendien: hoe vaak hebben de fans op met name ‘Vak 410’ zich niet van hun beste zijde laten zien. En dan doel ik niet op die blote, dikke pensen van onze doorgewinterde diehard-fans, maar op de hartstochtelijke wijze waarop ze Ajax bij uit- en thuiswedstrijden blijven steunen.
Tegen Roda juichten ze slechts éénmaal. Voor Daley Blind. Eerder dit seizoen nog geregeld beschimpt en ook in de eerste helft niet, op zijn zachtst gezegd, handig toen hij de score had kunnen openen. Gelukkig maakte hij zijn ‘fout’ later in de wedstrijd goed, waardoor de week voor hem persoonlijk een mooie afsluiting had gekregen. Natuurlijk, de back had zijn treffer best willen inleveren voor twee andere, al wist hij het puntenverlies toch ook op bijna traditionele wijze te bagatelliseren: “We zijn goed in achtervolgen”.
Hoe het ook zij: eindelijk kon Blind als doelpuntenmaker in de annalen worden vastgelegd. En zo schreef Danny’s zoon voor de tweede keer in vijf dagen tijd geschiedenis. Afgelopen woensdag debuteerde hij in hetzelfde stadion als international. En of de Italiaanse tegenstanders er nu echt zin in hadden of niet: Blind junior kweet zich opvallend goed van zijn taak. En zo kreeg zoon Daley ruim 26 jaar na vader Danny zijn haasje, voor zijn eerste wedstrijd in het Nederlands elftal. Het is hem gegund. Nu nog contractverlenging en een derde titel op rij en het seizoen is ‘af’ voor de neo-international.
Isaac Cuenca zou in de strijd om het 32e landskampioenschap wel eens de missing link kunnen zijn/worden. En na één geslaagde passeerbeweging in het duel met Roda JC werd hij tijdens de samenvatting in Studio Sport al vergeleken met Simon Tahamata en Tscheu La Ling (twee vleugelspitsen uit de vergeelde jaren zeventig van de vorige eeuw). Maar kan het alsjeblieft wat minder? Niet alles wat van Barcelona komt, is (meteen) goed. Kortom: wacht met overhaaste conclusies over ’s mans kwaliteiten totdat Cuenca, hoe talentvol ook, is geacclimatiseerd en een paar wedstrijden naar behoren heeft gespeeld. Het minpunt van de week gaat dus naar de opportunisten onder de journalisten.
Over opportunisme gesproken: was het dat wat ik in de wedstrijd tegen Roda JC (ook) miste?
hansdeajacied")
De 32e van Ajax Week 46: afsluiting in stijl Van liefst vier tegenst ...
Updated: Dec 16, 2012 12:23pm PST
![Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenseizoen 2012/2013. : De boek omslagen staan helemaal onderaan; naar beneden scrollen.
Foto's (onderaan) in originele grootte zien? Over rechterfoto met je muis en je ziet een balk rechts.Op de size die je wilt drukken en de foto opent zich. Met je rechtermuisknop kun je die opslaan. 1 x op vergroting klikken en scherm sluit zich weer.
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenseizoen 2012/2013.
Deel 23: Hoera voor de homo en voor Johan (Hard Gras)
Tekst: Hans Janssen
Zelden hebben de media de laatste tijd zoveel bericht over homoseksualiteit in de sport in het algemeen en in de voetballerij in het bijzonder. Zo onderwierp Het Parool de nieuwe uit-outfit van Ajax aan een mode- en smaaktest. Vooral ingegeven door het feit dat er commotie was ontstaan over de roze tinten op de kledij. De recensent noemde de combinatie met zwart waarvoor Ajax en Adidas hadden gekozen zelfs gedurfd.
Mohamadou Idrissou van de Duitse club FC Kaiserslautern dacht ook stoer te zijn, zij het op een verkeerde manier. De spits uit Kameroen had tijdens een wedstrijd in de Tweede Liga tegen de bekende Duitse arbiter Wolfgang Stark gezegd dat hij ‘nicht schwul (Duits voor homoseksueel)’ is en ook geen ‘Schwuler’ wil worden. Stark zou tegen hem gezegd hebben dat zijn lichaamstaal hem niet bevalt. Nou, dat is dan zijn probleem, had Idrissou hem daarop toegebeten. Het kwam de aanvaller op een boete van 3.000 euro te staan.
Alan Gordon, een Amerikaanse voetballer, kwam er minder genadig vanaf: hij kreeg een schorsing van drie wedstrijden, omdat hij een tegenstander voor ‘homo’ had uitgemaakt. Dit gebeurde tijdens een competitieduel van zijn ploeg San José Earthquakes met Portland Timbers. De uitlating van Gordon kreeg een extra lading, omdat een paar maanden daarvoor de 25-jarige international Robbie Rogers plotseling zijn carrière had beëindigd. Hij kwam pas uit de kast nadat hij was gestopt.
Waarom deze inleiding? Ze heeft alles te maken met één van de meest recente afleveringen van Hard gras, dat in het teken stond van de homoseksuele (top)sporter. Een fenomeen overigens dat in bijvoorbeeld de hockey- of schaatssport al jaren geaccepteerd is, maar in de voetballerij nog lang niet bon ton is. ‘Hoera voor de homo’ (dat met roze kapitale letters de omslag van nummer 86 sierde) opent met de coming-out van David Testo. De Amerikaanse profvoetballer vertelt honderduit over zijn seksuele voorkeur en wat een moeite het hem heeft gekost om hiervoor uit te durven komen. Hij heeft het geweten en kan slechts hopen dat er nog iets waardevols uit zijn loopbaan komt. Maar als je dan leest dat zijn eigen familie zijn ‘anders zijn’ nog niet heeft geaccepteerd, tsja, dan is er een wereld te winnen.
Olga Kortz heeft wel wat anders aan haar hoofd: de Bossche verklaart op heerlijke wijze haar liefde voor ex-Ajacied Gregory van der Wiel. Ze beschrijft hoe de twee in bed belanden, maar ook hoe ze ruw (lees: alleen met enkel de zonnebril van de verdediger van Paris Saint Germain) uit haar droom ontwaakt. Genegenheid is juist ver te zoeken in een artikel over een semi-profcompetitie in het grootste Palestijnenkamp van Libanon. Hard gras 86 biedt nog veel meer, onder meer de voorpublicaties van de nieuwste boeken van P.F. Thomése en Anna Enquist, die overigens inmiddels zijn verschenen. Ten slotte: wie aan de onlangs bij Manchester United teruggetreden Alex Ferguson denkt, denkt aan kauwgom. Theun de Winter heeft er een prachtig gedicht aan gewijd.
Johan Cruijff
Ook over Johan Cruijff hebben onder anderen (pseudo-)poëten zich de afgelopen decennia gebogen. Het hoofdartikel van nummer 87 van Hard gras belicht juist de keiharde werkelijkheid van de eerste keer dat Cruijff, als international, uit het veld werd gestuurd. Hij was toen negentien en had zich in een interland tegen Tsjecho-Slowakije laten gaan tegen de Duitse scheidsrechter Rudi Glöckner. Volgens de arbiter had Cruijff hem geslagen. Tegenwoordig zou dat op tv van alle kanten en aan de hand van allerlei camerabeelden zijn belicht en bediscussieerd; toen, we schrijven 1966, werd de pers met vooral beperkingen geconfronteerd. De arbitrale beslissing leidde desondanks tot een welhaast nationale discussie over wat er nu echt gebeurd was en of en hoe zwaar de topper in spe moest worden gestraft. Uiteindelijk werd het een schorsing van (daadwerkelijk) vijf maanden. Cruijff zou Cruijff niet zijn geweest als hij toen al in dat nadeel ook een voordeel zag: ‘Ik had het nodig! Anders was het waarschijnlijk helemaal fout met me gegaan’. De bijdrage van Martin van Neck biedt historisch gezien geen nieuwe feiten, maar het incident was zo spraakmakend dat de redactie van Hard gras er niet voor niets mee uitpakt.
Het dubbeldikke nummer heeft ook weer eens een verhaal van Parool-columniste Janneke van der Horst en dan weet je dat je waar voor je geld krijgt. Ze vertelt de loopbaan van Jip Bartels, een begenadigd Ajax-talent, dat geplaagd door knieklachten veel te vroeg met voetballen moest stoppen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar hij was ruim drie jaar geleden aanvoerder en topscorer van het beste jeugdelftal van de Amsterdamse club sinds tijden. Jip baalt dat hij het bij Ajax niet heeft gered. Wat als...
Daley Blind heeft het wonder boven wonder wel voor elkaar gekregen, althans vooralsnog. Ajax’ linksback eindigde afgelopen seizoen in diverse spelersklassementen bovenaan. Dat kon Theun de Winter nog niet weten toen hij het gedicht ‘Wapperende manen’ op papier zette. De Winter: ‘Het zou leuk zijn als Blind navolgers krijgt en heel Ajax weer de haardos de vrije loop laat – teambuilding die op den duur vruchten moet afwerpen!’ Frank de Boer heeft bewezen dat het, met een stel ideale schoonzonen, ook anders kan. Dick Advocaat faalde juist en dat moet neerlandicus Jan Willem Bloemen pijn hebben gedaan. Hij trainde ooit, bij DSVP in Pijnacker, onder Advocaat. Geen kwaad woord over hem, durft Bloemen te beweren in deze Hard gras. Wedden dat veel PSV-fans hier anders over zijn gaan denken en dat Ajax-aanhangers erom moeten lachen...
Hoera voor de homo
Hard gras, nummer 86
Diverse auteurs
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN: 978-90-713-5986-6
Prijs: 8,95 euro
De zaak Cruijff
Hard gras, nummer 87
Diverse auteurs
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN: 978-90-713-5987-3
Prijs: 8,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenseizoen 2012/2013.
Deel 22: Ronald Koeman maakt ook in zíjn boek van zijn hart geen moordkuil
Tekst: Hans Janssen
Als voetballer was hij een gewaardeerde en vaak gelauwerde verdediger/middenvelder bij PSV, Feyenoord én Ajax. Als trainer boekte hij wisselende successen bij al deze clubs. Zo pakte hij in Amsterdam twee keer de schaal. Dat lukte niet veel mensen, al is het wel één keer minder dus dan zijn iets jongere collega Frank de Boer. Wat niemand hem kan nazeggen is dat hij bij die drie topclubs zo heeft gefunctioneerd. Ronald Koeman kan bogen op een prima erelijst, zeker als je er zijn prestaties als voetballer bij Barcelona en Oranje aan toevoegt.
Echter, niemand zal beweren dat Ronald, dat voormalige boe’tje uit G’oningen, zo gewoon is gebleven. Zijn aaibaarheidsfactor is niet bepaald groot. Koeman zul je evenmin op een camping in, ik noem maar wat, Garderen tegenkomen. Eerder op een golfbaan in Portugal. Het zal hem echter worst wezen, wat mensen van hem denken.
De voormalige topvoetballer is altijd zijn eigen gang gegaan, stapte op een trein als het hem uitkwam, maar hij nam ook plaats in de wachtkamer om afstand te nemen, vooral ook om zijn echtgenote te ondersteunen. Bartina Boddeveld is al sinds eind 1981 de vrouw van zijn leven. Bijna een unicum voor een grootheid in de voetballerij als Koeman, al zijn bijvoorbeeld Johan Cruijff en Danny ook een stel dat bewijst dat trouw in deze kringen heel lang stand kan houden. Ja, Rafael en Sylvie, Edgar en Olcay, Ruud en Estelle, Wim en Truus, Ronald en Sharon: het kan!
Bij het echtpaar Koeman is de band zo mogelijk nog hechter geworden nadat in 2010 bij de vrouwelijke helft borstkanker was geconstateerd. Bartina is er wonderwel van hersteld, al is ze door de ziekte ook harder geworden, zo lezen we in het boek over haar ega, dat onlangs verscheen. In het herstelproces dat zij en haar man moesten doormaken, leerden ze mensen pas echt kennen. Ook ging Koeman ‘nog eens goed beseffen dat voetbal natuurlijk niet het belangrijkste is’. Sterker nog: “Ik ben er waarschijnlijk een betere trainer door geworden. Sindsdien kan ik beter relativeren,” aldus de ex-topvoetballer, die ook dit seizoen met Feyenoord boven verwachting heeft gepresteerd. Eén kanttekening: het niet-behalen van de tweede plaats was en is in Rotterdam een fikse streep door de rekening.
Cruijff
De citaten komen uit het boek, dat het licht zag bij gelegenheid van de vijftigste verjaardag van Erwins tweelingbroer. Dat Johan Cruijff in ‘Ronald Koeman’ de aftrap verricht, is, hoe zal ik het formuleren, logisch. Koeman heeft in de loop der jaren een zwak gekregen én behouden voor de voormalige nummer 14: “Dank zij hem heb ik als voetballer geleerd wat de laatste stap naar de top inhoudt.” Cruijff had zowel bij Ajax als bij Barcelona een grote invloed op de ontwikkeling van de geboren Zaandammer. In de Spaanse stad waren ze zelfs buren en nog steeds hebben ze, zoals bekend, een goede band.
Koeman, die Johan Neeskens zijn grote voorbeeld noemt, heeft zelfs tégen Cruijff gespeeld. Op 11 september 1983 bijvoorbeeld. De dag waarop Ajax (met Koeman) het Feyenoord van Cruijff afdroogde: 8-2. “De ontlading na de wedstrijd was enorm”, weet Koeman zich nog te herinneren. Maar ook de woede bij ...wijlen Sjakie Wolfs. Lees maar: ‘Onze materiaalman werd ’s nachts door de politie aangehouden; ik meen omdat hij te hard reed. Hij schold de agenten uit, volgens hem begrepeen ze er niets van. Of ze soms niet wisten dat het 8-2 voor Ajax tegen Feyenoord was geworden? Witheet was Sjakie”. Overigens was Cruijffs wraak zoet. Zijn vertrek naar de aartsrivaal dat al door rancune was ingegeven, leverde ‘010’ uiteindelijk het landskampioenschap op.
Een hard gelag voor Koeman, die dat seizoen bovendien vaker dan hem lief was mikpunt van kritiek werd. Een jaar later trok hij echter weer aan het langste eind, ondanks of juist door het late ontslag van Ajax’ toenmalige trainer Aad de Mos. Cruijff weerlegt in Koemans levensverhaal de geruchten als zou hij achter het ontslag van De Mos hebben gezeten. Zo ver gaat hun vriendschap nu ook weer niet.
Van Gaal
Hoe anders is de relatie met Louis van Gaal. Toch is Koeman, nota bene in de Catalaanse stad, zijn trainersloopbaan begonnen aan de hand van de huidige bondscoach. Ze waren zelfs enige tijd bevriend, ook omdat hun vrouwen het goed met elkaar konden vinden. De relatie bekoelde al vrij snel nadat Van Gaal als technisch directeur bij Ajax was benoemd waar Koeman reeds als trainer aan de slag was. Koeman windt er geen doekjes om in zijn boek. Inmiddels zijn ze, op voetbalgebied, weer on speaking terms en neemt Van Gaal, voordat hij zijn selectie voor een interland wereldkundig maakt, eerst contact op met de betrokken clubtrainers. En dus ook met Koeman.
Uiteraard komen in het bijna vierhonderd pagina’s tellende ‘Ronald Koeman’ ook de Ajax-periodes van de hoofdpersoon aan de orde. Die als speler én die als oefenmeester. Bij de Amsterdamse club maakte hij in 2003 ‘één van de grootste teleurstellingen’ als trainer mee: de uitschakeling in de blessuretijd van de kwartfinale van de Champions League tegen AC Milan. Bij PSV – waar hij als speler, net als bij Barcelona, de Europacup voor landskampioenen won – beleefde hij als trainer juist één van zijn mooiste successen. Driemaal raden waarop de 78-voudig international doelt? Inderdaad, het landskampioenschap in 2007, toen de Eindhovense ploeg ...Ajax één doelpunt voorbleef.
Gedurende zijn trainersloopbaan vertrok Koeman, die overigens een liefhebber blijkt te zijn van dure auto’s, voortijdig of móest hij zijn club verlaten. Dat en alle positieve en negatieve ervaringen, ook met mensen als Rinus Michels, met wie hij menig robbertje heeft uitgevochten, hebben van hem de oefenmeester gemaakt die hij nu is: “Trainer zijn is een ervaringsvak,” zegt de man tegen Bert Nederlof, die op soms verwarrende wijze citaten van Koeman uit (VI-interviews uit) het verleden laat volgen door recent opgetekende reacties. Toch zal de biografie de doorsnee voetbalfan enorm aanspreken. Trainers evenzeer, omdat Koeman in een soort van epiloog zijn trainersvisie onthult.
Met ‘Ronald Koeman’ zet Voetbal International zijn zeer interessante boekenserie voort over voormalige of huidige spelers of trainers. Ditmaal echter in een handzaam formaat.
Ronald Koeman
Auteur: Bert Nederlof
Voorwoord: Johan Cruijff
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN: 9-789071-359-521
Prijs: 19,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 21: Andy van der Meijde kent geen genade
Tekst: Hans Janssen
Aan het eind van een jaar is het gebruikelijk om allerlei lijstjes op te maken. Om winnaars of verliezers aan te wijzen. Om het tot deze rubriek te beperken: ‘Geen genade’ is zonder twijfel het meest spraakmakende voetbalboek van 2012.
Zelden zal een boek zo veel aandacht hebben gekregen op radio, tv, in kranten en andere media. Thijs Slegers, verslaggever van Voetbal International, en oud-Ajacied Andy van der Meijde hebben een bestseller van jewelste geproduceerd. De zevende druk was al binnen de kortste keren een feit en alsof dat al niet bijzonder is: de filmrechten voor de pijnlijke, hilarische, schaamteloze en soms ongeloofwaardige verhalen van de voormalig international zijn al verkocht. Met, als het aan Andy ligt, Tygo Gernandt in de hoofdrol. En als er voor de onvermijdelijke seksscenes een stand-in moet worden gezorgd: Andy wil zich hiervoor best beschikbaar stellen, zo heeft hij in één van de vele interviews na de presentatie van het boek al dan niet gekscherend aangeboden.
Andy is ervaringsdeskundige. Wat lustte hij er pap van: reeds als 14-jarige had de geboren Arnhemmer zijn eerste seksuele ervaringen. Zo vader zo zoon, want pa Van der Meijde had ook een reputatie als schuinmarcheerder en alcoholist. Vrij snel nadat hij door Ajax was vastgelegd, veranderde Andy’s leven. Zeker nadat Zlatan Ibrahimovic en met name Ahmed Hossam Mido de selectie waren komen versterken. De Egyptenaar liet hem zijn gang gaan met zijn buurmeisje en wat volgde was een jarenlange serie escapades met de receptioniste van de Amsterdam Arena, een stewardess, de beste vriendin van één van zijn vrouwen, kortom: met elk meisje dat het maar wilde.
Kameel voor vrouw
Getrouwd of niet: Andy – aanvankelijk volgens zichzelf ‘de saaiste Ajacied aller tijden’- deed en doet er niet moeilijk over. Een citaat uit ‘Geen genade’: ‘Een voetballer van een beetje niveau kan altijd en overal seks hebben’. Andy raakte ook verslaafd aan drank en drugs. Het geld stroomde binnen en ging er met bakken naar buiten. Voor de aankoop van huizen, auto’s en een complete dierenstal voor een van zijn vrouwen, voor wie Andy zelfs een ...kameel aanschafte. Hij kon duidelijk niet overweg met de status die hij tegen wil en dank had opgebouwd. Andy zat bijvoorbeeld helemaal niet te wachten op een transfer van Inter Milan, maar Ajax kon 7 miljoen euro aan hem verdienen en in zo’n situatie ben je als voetballer niet meer dan handelswaar. Hoe dol kan de voetballerij zijn? Ook dat stelt ‘Geen genade’, één monoloog overigens, meermalen aan de kaak.
Gelukkig werd Andy zelden of nooit in Italië, maar de grootste problemen ervoer hij in Engeland, nadat hij aan Everton was verkocht. Wat hem daar allemaal overkwam, tart eigenlijk elke beschrijving, maar Andy maakt van zijn hart geen moordkuil en vertelt zijn verhaal even naïef als eerlijk.
Het is opvallend dat er - behoudens door de familie van Andy’s vaderkant en zijn eerste echtgenote – weinig kritiek is op ‘Geen genade’. In de voetballerij noemt slechts een enkeling het gedrag van Andy schaamteloos. Wim van Hanegem sprak pas in zijn column in het Algemeen Dagblad van ‘het diepste dieptepunt in het voetbal’. In een andere krant werd geadviseerd het boek links te laten liggen. De hoofdpersoon zelf, kan er niet mee(r mee) zitten. Hij heeft afgerekend met het verleden, zegt dat hij een ander mens is geworden en weliswaar illusies en veel geld armer is geworden, maar ook dat hij nu een voorbeeld wil zijn voor de jeugd van tegenwoordig. Vol overgave is hij op een cursus van de KNVB gestort. De vraag is wat jonge voetbaltalenten van hem het liefste willen horen: technische en tactische tips of de vele spannende avonturen die Andy als speler van Ajax, Inter, Everton en het Nederlands elftal heeft beleefd.
Tomás Galasek
O ja, hij stond ook nog even op de loonlijst van PSV. Trainer Fred Rutten, die hem nog kende uit hun FC Twente-tijd, gunde Andy een rentree in het betaald voetbal. Het kwam er niet van, maar het leverde wel wat kostelijke verhalen op. Of beter: onthullingen over het gedrag van Ibrahim Afellay en Balasz Dzsudszak. Zij zijn overigens niet de enige huidige of voormalige voetballers uit binnen- én buitenland over wie Andy uit de school klapt. Zo vertelt de rechtsbuiten van weleer zonder schroom hoe Joey Didulica staat toe te kijken wanneer hij aan het vrijen is, dat hij het roken heeft geleerd van Tomás Galasek (‘mijn slapie bij Ajax en kettingroker’) en dat behalve Dani ook Andrej Demtsjenko (ja die) een frequente kroegganger was. En dat Froylan Ledezma, voor wie Ajax belachelijk veel geld neertelde om Feyenoord de loef af te kunnen steken, ‘zo af en toe zelfs dronken op het trainingsveld verscheen’ en dat hij ‘soms ineens een paar weken pleite’ was.
Andy rekent overigens ook af met Henk Spaan, die ten onrechte had geschreven dat hij in november 2011 – na de 1-0 nederlaag tegen Schotland – met de rest van de selectie van het Nederlands elftal was doorgezakt. Aangrijpend is de manier waarop Andy omschrijft hoe er een eind kwam aan de trainersloopbaan van Co Adriaanse bij Ajax: spelers gingen hem imiteren, namen hem niet meer serieus. Het moet Andy pijn hebben gedaan, want hij heeft een zwak voor Co. De inmiddels ook bij FC Twente ‘mislukte’ trainer was het die zich als een soort van tweede vader voor Andy opwierp en hem en zijn onafscheidelijke moeder waar mogelijk hulp bood. ‘Geen genade’ belicht ook deze persoonlijke kant van het leven van Andy, die overigens sinds enige tijd geregeld op ‘Vak 410’ te vinden is.
Natuurlijk heeft hij zijn naam te grabbel gegooid, maar je zou bijna niks anders verwachten van iemand wiens jeugd door trauma’s werd gedomineerd, zo zou een conclusie kunnen zijn uit zijn levensverhaal.
Andy van der Meijde/Geen genade
Auteur: Thijs Slegers
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN 978-9071-35964-4
Prijs: 19,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 20: Simon Tahamata, voorbeeld voor de Molukkers
Tekst: Hans Janssen
De Nico Scheepmakerbeker zal hij er niet mee winnen. Maar ik geloof ook niet dat het beste voetbalboek afleveren de opzet was van Tonny van der Mee bij het schrijven van ‘Simon Tahamata en de andere Molukse voetbalhelden in dienst van Oranje’.
Het is eerder de verwoording van de vurige wens die na zestig jaar nog steeds de Molukse gemeenschap in ons land bindt: erkenning. Tahamata was in zijn glorieperiode bij Ajax, maar ook in België, voor al zijn land- en lotgenoten, van welke generatie ze ook zijn, het ideale bindmiddel. Eigenlijk werd de voormalige Ajacied als een Messias in het klein beschouwd. Juist in een periode dat ‘de’ Molukkers in ons land de aandacht trokken met gijzelingsacties in een trein en een school. Ze voelden zich niet serieus genomen en wilden door gewelddadige acties de Nederlandse regering dwingen zich in te zetten voor een zelfstandige Molukse republiek in Indonesië.
Ambassadeur
Tahamata stond tijdens zijn actieve periode symbool voor de emancipatie en integratie van de Molukkers in ons land. Ook in Indonesië werd hij op handen gedragen, blijkt onder meer uit één van de reisverslagen die de verslaggever van het Algemeen Dagblad in zijn boek heeft opgenomen. Maar het was meer tegen wil en dank dat de publiekslieveling zich voor ‘de’ zaak inspande. Helaas komt dat aspect niet helemaal uit de verf.
Zoals er, om in voetbaltermen te blijven, nog een kans is gemist. Waarom moest kleine Simon weg bij Ajax? Werd hij gediscrimineerd, werd hij niet voor vol gezien? Een gevoel dat enkele andere, donkere Ajacieden bekend moet voorkomen. Spelers als Clarence Seedorf en Edgar Davids hadden midden jaren negentig, op het hoogtepunt van Van Gaals Rijk, het idee dat zij met een minder salaris genoegen moesten nemen dan ‘de blanke’ topspelers van het toen onverslaanbare Ajax.
Terug naar Tahamata. De huidige trainer van de Al Ahli Soccer Academy in Saoedi-Arabië heeft zelf nooit een vinger achter de ware reden van zijn vertrek gekregen. De oud-international heeft er evenmin veel woorden aan vuil gemaakt. Feit is dat de oogappel van wijlen Bobby Haarms tot op het bot gekrenkt was toen Ajax hem als het ware afdankte. Toenmalig secretaris Jan Westrik zou de kwade genius zijn geweest. David Endt, sinds jaar en dag teammanager bij Ajax: “De transfer naar Standard Luik was er eentje tegen Simons hart in. Hij wilde helemaal niet weg. Er waren mensen in het bestuur, die waren hem liever kwijt dan rijk. (...)Als de kapingen er niet waren, was het vooroordeel er ook geweest, maar niet zo sterk”. Van der Mee heeft wel geprobeerd het mysterie te onthullen, maar van de bestuursleden uit die tijd leeft alleen Arie van Eijden nog, ‘maar die laat per telefoon kort en krachtig te weten zich weinig meer van deze tijd te herinneren’.
Waardevol
We hadden al boeken over Zaankanters, tovenaars, Limburgers en eendagsvliegen in Oranje; Van der Mee’s bijdrage aan de geschiedschrijving van het Nederlands club- en interlandvoetbal is - ondanks wat kanttekeningen – een interessante aanvulling. Met name voor de Molukse voetballiefhebbers. De auteur laat hen – en de andere lezers – ook kennis maken met de vier spelers die als clubvoetballer en international in meer of mindere mate het estafettestokje van Tahamata hebben overgenomen. Dat waren Giovanni van Bronckhorst, Sonny Silooy, Bart Latuheru en Denny Landzaat, van wie de laatste nog steeds als speler in ons land actief is.
De immer vriendelijke Tahamata zal echter nooit vergeten worden. Bovendien wordt binnenkort een ...treinstel naar hem genoemd. Zijn naam en die van onder anderen trainer Guus Hiddink en zangeres Ellen ten Damme sieren vanaf 9 december treinen waarmee vervoerder Veolia op de Gelderse spoorlijnen rijdt. Tahamata beleeft als het ware een revival, want de volgende maand wordt op de Molukken een voetbalschool geopend. De ex-Ajacied gaat er deel uit maken van de technische staf, waardoor Tahamata zijn ambassadeursrol kan blijven vervullen. En wie weet is er ooit een vergelijkbare rol weggelegd voor Carmen Manduapessy, dochter van een Nederlandse vader en een Molukse moeder en speelster van het vrouwenteam van Ajax.
Simon Tahamata en de andere Molukse voetbalhelden in dienst van Oranje
Tonny van der Mee
Uitgeverij: Kick Uitgevers
ISBN 978-949155502-2
Prijs: 19,90 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 19: met de groeten van Johan Derksen uit Oudewater, Baarn en Scheveningen
Tekst: Hans Janssen
‘Hoewel ik geen deskundige op het gebied van gerontologie ben, vraag ik me toch af wat al die oudere jongeren bezielt. Ze bezitten een schat aan ervaring en weten van geen wijken aan het front. (...)We maken nog steeds verkeerde inschattingen en domme fouten, maar u bent nog lang niet van ons af. Het spijt me!’
Enige zelfspot is Johan Derksen niet vreemd. In één van de hoofdstukken in ‘Groeten uit Oudewater’, de bundeling van zijn colums die dit jaar in Voetbal International verschenen, gooit hij diverse oudgedienden op één hoop. Trainers, clubmensen en journalisten die het na al die jaren nog steeds niet kunnen laten. Van Jack van Gelder tot Kees Jansma en van Johan Cruijff, die uiteraard nauwelijks iets kwaad kan doen in de ogen van VI’s hoofdredacteur, tot Louis van Gaal.
De judasrol van Louis van Gaal
Met die laatste heeft Derksen sowieso een appeltje te schillen. Over de huidige bondscoach: ‘Opvallend is dat de KNVB erg makkelijk aan de judasrol voorbij ging die Van Gaal bij Ajax speelde’. En over diens rechterhand: ‘Danny Blind, die altijd met alle winden meewaait om te overleven en karakterloos het voor hem beste wiel kiest, sloot zich meteen aan bij de doorzichtige intrige’.
En zo rekent Derksen met meer mensen af, zoals wijlen Rinus Michels, die zijn successen bij Ajax alleen aan Cruijff en Piet Keizer te danken zou hebben gehad, en Bas Nijhuis. De scheidsrechter krijgt de wind van voren, omdat hij een jaar geleden de regels van het boekje zo stringent volgde en AZ-keeper Esteban in de bekerwedstrijd tegen Ajax rood gaf.
Derksen weet wat er loos is
Overal durft Derksen voor zijn mening uit te komen. Waar hij ook plaatsneemt - bij de opnamen van weer een RTL-show in Baarn of Scheveningen, op de VI-burelen in Gouda, thuis in Oudewater of in de kantine van een willekeurige amateurvoetbalclub. Derksen weet toch wel dat er naar hem, en zijn tafelgasten, wordt geluisterd. Of je het nu wel of niet met hem eens bent. Enig recht van spreken mag hem niet ontzegd worden. Iemand die als oud-speler, en dus ervaringsdeskundige, én als journalist al een jaar of vijftig meeloopt in de voetballerij, die weet wat er loos is. En anders doet hij wel alsof hij de wijsheid in pacht heeft. Bovendien wordt hij gesteund door de deskundigheid van de redactie van VI op papier en de buis.
Toch: ook Derksen is niets menselijks vreemd. Hij heeft een zwak voor mensen die zichzelf blijven, onder wie Adrie Koster, die jaren bij Ajax als trainer actief is geweest, en Jan Boskamp. Vooral met de Belgische Nederlander kan Derksen het enorm goed vinden. De oud-speler en -trainer is er een tijd uitgeweest door een navelbreuk, maar hij zou er inmiddels als een jonge god uit zien. Op 5 november keert Boskamp terug in de al jaren best bekeken en meest besproken voetbalpraatshow, die volgens anderen gelijk staat aan ongenuanceerde afzeiktv. Eerder op de avond gaat RTL weer iets nieuws doen: het geflopte Sport Inside maakt plaats voor VI Vandaag. Derksen voelde zich er al niet thuis en had langer bedenkingen bij het format, zo schreef hij al eens bij traditie op de laatste pagina van zijn blad. Zo eerlijk kan hij ook zijn.
Wijsneus Genee
Ondertussen neemt hij wel steeds op hetzelfde podium plaats met Wilfred Genee. De ‘onvermijdelijke’ Derksen noemt het nieuwste probeersel van RTL, waarschijnlijk tegen heug en meug, een ‘goede reden om te kijken’. Aan Genee - een voormalig keeper en gesjeesde cabaretier - zal het niet liggen. Hij zou het liefst dag en nacht met zijn gezicht op de buis zijn. Alle kritiek op zijn ijdelheid in het algemeen en de gel in zijn haar in het bijzonder, zijn stekelige opmerkingen in de richting van Hans Kraay jr en de kanttekeningen bij het eetgedrag van Boskamp: het doet hem ogenschijnlijk niets. En als Kraay voorstelt een enkele ruimtereis voor hem te betalen, lacht Genee erom en gaat hij gewoon verder met het volgen van het draaiboek.
De presentator blijft wonderwel overeind en houdt steevast de vaart in de programma’s, die hij nu al vele jaren op RTL aan elkaar mag praten. En dat op een veel prettiger en spontanere manier dan de man, die hem tijdens de Olympische Spelen van deze zomer in Londen verving: Rick Nieman. Koert Westerman kan evenmin aan hem tippen. Genee doet overigens meer. Hij is vader (ja, ja) en verder werkzaam voor BNR Radio. Bovendien schrijft hij net als de man met wie hij bijna getrouwd zou kunnen zijn (Derksen dus) columns. Voor Playboy en het Algemeen Dagblad. Ook deze zijn gebundeld.
Zelfrelativerend vermogen
In ‘Wijsneus’ zijn de beste honderd van de afgelopen vier jaar bijeen gebracht. En zoals Derksen vorige week ongegeneerd reclame maakte voor zijn boek, zo opzichtig en trots vroeg Genee eerder dit jaar aandacht voor de verzameling van zíjn schrijfsels. Hoezo zelfbevlekking? Gelukkig beschikt ook Genee over een groot zelfrelativerend vermogen. Zijn talkshows mogen dan veel publiek trekken en vorig jaar won hij de Televizier Ring; zijn signeersessies blinken juist meestal uit ‘door een schrijnend gebrek aan bezoekers’, zo erkende hij een tijdje geleden in het Algemeen Dagblad. En toch, neem het van mij aan: Genee’s passionele mijmeringen, gedachtespinsels, commentaren of hoe je zo ook noemen wil zijn het de moeite waard gelezen te worden.
Bedenk wel: hij hangt graag de wijsneus uit. Het is echter niet voor niets dat er binnen de kortste keren een tweede druk op de markt kwam. Een aantal meestal oudere columns wordt gevolgd door een actuele reactie, zoals deze die door de 0-2 van Vitesse op Ajax ineens in een heel ander daglicht komt te staan: ‘We weten inmiddels hoe het met Fred [Rutten] is afgelopen. Ook in zijn derde jaar [bij PSV] trad het verval in en besloot de directie hem te ontslaan. Vraag is dan ook: is Fred eigenlijk wel geschikt als hoofdcoach van een grote club? Tafellaken of servet?’ Wedden dat beide boeken goed gaan scoren in de december- want cadeaumaand?
Groeten uit Oudewater
Johan Derksen
Columns
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN 978-90-71359-63-7
Prijs: 17,95 euro
Wilfred Genee
Wijsneus
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN 978-90-71359-54-5
Prijs: 17,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 18: Menno Pot zoekt sporen en geeft Ajax-les
Tekst: Hans Janssen
Uit ‘Sporen van Ajax’: ‘Op 5 maart 1922 werd Ajax in het (eigen) Houten Stadion de eerste club die een editie van dé Klassieker won.’ Deze zondag, ruim negentig jaar na dato, had het niet veel gescheeld of de Amsterdamse club had, nu in Rotterdam, opnieuw gezegevierd. Langer willen we, hier althans, niet bij deze topper stilstaan. Het is wel de opmaat naar de bespreking van een alternatief geschiedenisboek. Het nieuwste boek van Menno Pot. In de traditie van zijn club, Ajax dus, geeft hij voetballes. In een historische context en zijn bijdrage aan de Ajax-bibliotheek is meer dan ‘voor de heb’.
De Ajax-fan beschrijft 28 plekken in de gemeente Amsterdam, die om de een of andere reden een rol gespeeld hebben in de historie van de rood-witten. Zoals de lokaties waar Ajax is opgericht, waar de eerste wedstrijden zijn gespeeld, waar de vele (inter)nationale successen zijn geboekt en waar de vereniging door de beursgang een nv werd.
Natuurlijk bracht Pot tijdens zijn omzwervingen door de hoofdstad een bezoek aan Betondorp. Hij legt uit waar Johan Cruijff is geboren (in ieder geval niet in een huis aan de Akkerstraat) en waar hij uitgroeide van spijker tot wereldster. De auteur koos er ook voor om de winkel te beschrijven waar ooit het naar oud-Ajacied Bennie Muller genoemde sigarenmagazijn was gevestigd. Dat was in de tijd dat (semi)profvoetballers naast hun loopbaan er een baantje bij moesten nemen om financieel rond te kunnen komen. Speler zijn van Ajax was op het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig verre van een vetpot.
Het nieuwste Ajax-boek staat vol met curieuze wetenswaardigheden. Met respect schrijft Pot over de in de Tweede Wereldoorlog omgebrachte Eddy Hamel en clubiconen als oud-voorzitter Jaap van Praag en de voormalige toptrainers Rinus Michels en Bobby Haarms. Zij speelden voor de bühne een belangrijke rol in de afgelopen decennia. Ook de eveneens reeds overleden Maup Caransa, die juist achter de schermen als ‘suikeroom’ het nodige heeft betekend, krijgt de aandacht die hij verdient. De Ajax Experience, waarin het Ajax Museum is ondergebracht, staat overigens tegenover het Caransa Hotel en vlakbij de plek waar de club tal van verenigingsfeesten heeft gehouden. Bovendien is het gelegen aan het Rembrandtplein, hangplek voor de supporters bij met name Europacupwedstrijden. Historisch verantwoord zou je denken, maar ín de Ajax Experience zullen ze Pot nooit aantreffen.
‘Sporen van Ajax’ is een verhalenboek, zoals elke Ajax-fan zijn herinneringen aan de club heeft, maar het is een gave om ze zo te laten herleven. De ik-vorm bijvoorbeeld is nooit storend en de foto’s die Pot van zichzelf op de historische plekken liet maken en die geplaatst worden naast vaak vergeelde illustraties passen in zijn aanpak.
De thema’s waren overigens al eens belicht voor Ajax Life en Ajax TV. Uitgeverij Carrera heeft de romanticus de kans gegeven de verhalen verder uit te diepen en nog boeiender te maken. Ajax laat meer sporen achter dan menigeen weet, of, zoals de gelauwerde schrijver van ‘Vak 127’ dat onder woorden brengt: ‘Amsterdam is een groot, gratis toegankelijk openluchtmuseum met een uitgebreide, permanente Ajax-tentoonstelling’.
Sporen van Ajax
Het Ajax van vroeger in het Amsterdam van nu
Menno Pot
Uitgeverij: Carrera
ISBN 978-90-488-1383-1
Prijs: 19,90 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 17: Luis Suárez verleert het nooit
Tekst: Hans Janssen
Hij zal het nooit verleren: storen en scoren. Als speler van FC Groningen maakte de Nederlandse voetballiefhebber voor het eerst kennis met de specifieke kwaliteiten van Luis Suárez. Bij Ajax doelpuntte de explosieve aanvaller aan de lopende band, maar liet hij zich ook van zijn in en in slechte kant zijn. Met als dieptepunt het bijtincident in de arena eh Arena tegen PSV. Of het litteken in de nek van Otman Bakkal is verdwenen, is mij niet bekend. Eén ding weet ik wel: het belachelijke voorval ligt bij velen nog vers in het geheugen.
Ook bij Liverpool, dat hem in januari 2011 overnam van Ajax, deed en doet de Uruguayaan van zich spreken. Als doelpuntenmaker, tuimelaar, querulant en zelfs als vermeend racist. De kwalijke kanten van zijn karakter kostten hem al duizenden euro’s aan boetes en diverse wedstrijden die hij aan de kant moest blijven als gevolg van schorsingen. Nick Hornby kon er gewoon niet omheen in zijn terugblik op het afgelopen voetbalseizoen in de Engelse Premier League. De Brit duikt uiteraard ook op de voortetterende controverse tussen de Engelse internationals John Terry van Chelsea en Anton Ferdinand van Queen’s Park Rangers.
Een voorpublicatie van Hornby’s e-book Pray staat in de nieuwste editie van Hard gras. De vijf pagina’s waarmee nummer 85 van het voetbaltijdschrift voor lezers opent, beloven veel goeds. Wie had anders verwacht van de schrijver van onder meer Fever Pitch, zijn boek over zijn everlasting love Arsenal?
Een aantal (de meeste?) lezers van Hard gras zal nooit eerder gehoord hebben van Iris Koppe. Toch zijn er al twee boeken gepubliceerd van deze 27-jarige schrijfster en verzorgt ze sinds enige tijd in het Algemeen Dagblad interessante een-tweetjes met Hugo Borst. Dat ze het ook alleen afkan, blijkt wel uit haar boeken. Een derde komt eraan. Bovendien heeft ze op alleraardigste wijze een dagboek bijgehouden van de eindronden van het Europees kampioenschap, afgelopen zomer in Polen en de Oekraïne, een land waar niets te dol is en de logica ver te zoeken is. Of zoals Koppe dat verwoordt: ‘Ieder normaal café kon plotseling een nachtclub worden, elk restaurant een hoerenkast’.
Zulke rare dingen is Marcel van Roosmalen tijdens hetzelfde toernooi niet tegen gekomen. Hij is in eigen land de oranjegekte gaan opmeten en dat leidt tot een bij vlagen hilarische bijdrage aan Hard gras. What’s new? Waar de droogkomische Marcel komt, gebeurt altijd wat en anders zorgt hij er zelf wel voor. En dan is zelfs Albert Verlinde niet veilig.
Triest word je juist van een ander verhaal in het na al die jaren onverwoestbare Hard gras: dat over Sebastian Deisler. De teloorgang van de man die ooit het grootste talent van Duitsland was, gaat je door merg en been. Kort na zijn 27-jarige verjaardag zette hij een punt achter zijn loopbaan. Geestelijk en lichamelijk gebroken. De voetballer had er geen vertrouwen meer in.
Mogelijk was aansluiting bij de Stichting Geloofshelden zijn redding geweest. Deze (Nederlandse) organisatie komt in Hard gras eveneens aan bod en heeft onder meer een voetbalteam. Dit bestaat uit huidige of voormalige profspelers als oud-Ajacied Jeffrey Sarpong voor wie het menselijke en christelijke goed van levensbelang is. Of je nu op zaterdag of – wat voor sommigen gelijk staat als vloeken in de kerk - op zondag voetbalt. Voormalig Feyenoorder Bert Konterman: ‘God had een plan met mij en liet me gewoon op zondag voetballen. Nee, ik heb me er eigenlijk geen seconde schuldig om gevoeld.’
Hard gras
Voetbaltijdschrijft voor lezers
Luis Suárez: ‘Porque, negro?’
Diverse auteurs
Uitgeverij: de Buitenspelers
ISBN 978-90-713-5985-9
Prijs: 8,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 16: hoe recht kan een bal zijn?
Tekst: Hans Janssen
De bal is rond. Hoe vaak rolt dit cliché niet uit de mond van spelers of trainers in de voorbeschouwing op een wedstrijd. Maar de bal is recht, die kenden we nog niet. Het is de titel van een vlot geschreven en juridisch verantwoord boekje. Of beter: een boekje dat is geschreven door een advocaat (Gerben Kor) en een zelfstandig jurist (Wouter Koster).
Zoals voetballers grenzen opzoeken, wilde ook dit tweetal weten wat er binnen de regels van het spel allemaal mogelijk is. Ze larderen hun inventarisatie met tal van actuele tot minder recente praktijkvoorbeelden, die de lezer overwegend bekend zullen voorkomen. Sommige gevallen worden enorm uitgesponnen, zoals de zaak Niels Kokmeijer, die hier geen verdere uitleg behoeft, een elleboogstoot in het amateurvoetbal en een rel rondom fans van NAC, die in Tilburg op weg waren naar het stadion van hun aartsrivaal, Willem II.
Staafgooier
Ook de clash tussen Ajax- en Feyenoord-fans bij Beverwijk, die het leven kostte van Carlo Picornie, de ‘bomaanslag’ in 1987 tijdens Nederland – Cyprus, die een streep haalde door een recordscore van John Bosman, en het staafincident van 23 jaar geleden worden onder een vergrootglas gelegd. Om aan te geven dat voetbalfans/voetbalvandalen/hooligans (doorhalen wat niet van toepassing is) meer kapot maken dan de sport lief is. Over het staafincident bij Ajax – Austria Wien gesproken: de auteurs citeren uit een gesprek van een journalist met de staafgooier. Ze verzuimen te vermelden dat deze Gerald M. tot zijn uitspraken kwam in een exclusief interview van ondergetekende voor het gelijknamige blad dat De Ajacied decennia uitgaf.
Uiteraard kunnen Kor en Koster in hun bespiegelingen niet om de voetbalwet heen. Ik mis echter de kanttekening dat de uitvoerbaarheid van deze wet op zijn zachtst gezegd te wensen overlaat. Er wordt wel gerefereerd aan de meldplicht op basis van die wet, maar als puntje bij paaltje komt, blijken hooligans vrij simpel door mazen van de wet en door de vingers van agenten of stewards te kunnen glippen.
Coup van Cruijff
De auteurs pakken heel veel onderwerpen bij de horens. En Ajax, hoe kan het anders gezien de reputatie van de club als recordkampioen en hoge boom, komt meermalen in het stuk voor. Ik noemde al het staafincident, maar ook de affaire rondom Frank Rijkaard die ooit in een overmoedige bui voor Ajax én PSV een contract ondertekende, de bekritiseerde beursgang, de coup van Johan Cruijff en de bekerwedstrijd van ruim een jaar geleden tegen AZ die moest worden gestaakt door het dolle optreden van supporter Wesley passeren de revue.
Kortom, de som der delen die bijna driehonderd pagina’s bestrijkt zal Ajacieden best aanspreken. Ook clubbestuurders en scheidsrechters kunnen er ongetwijfeld iets van hun gading vinden. En mocht je de smaak te pakken hebben: op www.debalisrecht.nl vind je jurisprudentie, wetteksten, verhalen, links naar filmpjes en nuttige sites en nog veel meer over de vele aspecten van de voetballerij.
De bal is recht
Gerben Kor en Wouter Koster
Uitgeverij: Kluwer
ISBN 978-901-307-914-2
Prijs: 15,00 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 15: waar twee ruziën hebben twee schuld in ‘de coup van Cruijff’
Tekst: Hans Janssen
‘Het is één grote onderwereld. Onze wereld schurkt tegen maffiapraktijken aan. Als de voetbalwereld verrot is, is Ajax extreem verrot.’
Het is één van de vele even ongrijpbare als trieste en lachwekkende citaten in de nieuwste editie van ‘De coup van Cruijff’, dat net zo goed de titel The Godfather II had kunnen krijgen. Menno de Galan vervolgt en besluit hierin zijn reconstructie van de idiote reeks aan verwikkelijkingen, die Ajax bijna twee jaar in haar greep heeft gehad.
Burgeroorlog
Het begon allemaal in september 2010 met een noodkreet van Johan Cruijff. Via zijn column in zijn lijfkrant, De Telegraaf, uitte hij zijn zorgen na de afgang van ‘zijn’ club tegen Real Madrid. Ondanks al het gedoe is Ajax tweemaal op rij kampioen geworden en is het rustig in de Arena. Althans, daar ziet het er naar uit, want bij de Amsterdamse club is niets wat het lijkt. Dat is één van de conclusies die je kunt trekken na de kantoormoord, de burgeroorlog, de fluwelen revolutie of hoe de machtsstrijd ook de geschiedenis in zal gaan.
Waar twee ruziën, hebben er twee schuld, is me altijd geleerd. De Galan komt in zijn epiloog tot een zelfde conclusie. De groep van manager Ten Have overspeelde haar hand: ‘Zij hadden meer talent voor het kweken van vijanden dan voor het sluiten van vriendschappen’. Mythe Cruijff daarentegen, is en blijft een man ‘die niet op macht uit is zolang er maar naar hem geluisterd wordt’. Doe je dat niet, zo stelde de medewerker van de Volkskrant al in zijn eerste coupboek, dan kan de eeuwige nummer 14 rancuneus toeslaan. Bovendien weet hij zich in zijn rug gedekt door zijn ‘vriendjes’ in de media: De Telegraaf en Voetbal International. De Galan heeft geen goed woord over voor (de praktijken van) deze media. De rol die met name het Algemeen Dagblad, als concurrent van De Telegraaf, in het hele conflict speelt, blijft enigszins onderbelicht.
Waarheidsgehalte
Boeiend blijft het wat De Galan in zijn deel 2 weet te reproduceren. Zeker als je bedenkt wat voor tegenwerking hij onderweg ontmoette. Ik heb ook een aantal aandeelhoudersvergaderingen bij mogen wonen en afgaande op de samenvatting van die bijeenkomsten in ‘De coup...’ twijfel ik niet aan het waarheidsgehalte van auteurs bevindingen. Enigszins gekleurd zullen ze zijn, omdat De Galan zich niet bepaald als een aanhanger van het kamp Cruijff afficheert. Wat dat betreft is het jammer dat mensen als Tscheu La Ling en Bryan Roy desgevraagd niet of nauwelijks hun verhaal hebben willen doen.
Bij wijze van spreken elke scheet in deze naargeestige soap werd in de diverse media opgeblazen tot een donderslag. Alle details zullen dus wel breed uitgemeten zijn. Nee dus. Zo wordt Roy genoemd als één van de aanstichters achter de bedreigingen, door Ajax-fans, aan het adres van interim-directeur Martin Sturkenboom. Verder is De Galan er achter gekomen dat Aegon heeft gedreigd de stekker uit het sponsorcontract te trekken. De verzekeraar was de moddergooierij voor en achter de schermen, de rechtszaken, de bemiddelingen van al die commissies en personen alsmede de aanhoudende publiciteit zo beu dat het eind vorig jaar (vergeefs) probeerde de verbintenis op te zeggen. De overeenkomst is ondertussen aangepast, dus ook op dat gebied kan ‘men’ rustig gaan slapen.
Tien jaar
‘Op weg naar succes’. Zo heette het veelbesproken plan van Cruijff - en consorten, want het was met name Rutger Koopmans, die de hervorming van de jeugdopleiding op papier zette. Het plan wordt onder leiding van Dennis Bergkamp, Frank de Boer en Wim Jonk in de praktijk gebracht. Maar voor de daadwerkelijke resulten van de nieuwe aanpak moeten we het nodige geduld betracht. Die laten volgens Ruben Jongkind, één van de zijwielen in de nieuwe constructie van de kweekschool op De Toekomst, nog een jaar of ...zes op zich wachten.
Dat is nog optimistisch uitgedrukt, want, al had hij niet veel te vertellen: Bryan Roy wilde wel kwijt dat de ‘groep trainers bij elkaar blijft en goed samenwerkt’ en ‘dat het nog zeker tien jaar gaat duren voor de nieuwe trainingsmethode resultaat oplevert’. Het is dus een fluwelen revolutie van de wel heel lange adem. Wie weet volgt er tegen die tijd een vierde even gedocumenteerd Ajax-boek van De Galan (na deze twee boeken over ‘De coupe van Cruijff’ en ‘Michels, Cruijff en het Gouden Ajax/De trots van de wereld’). .
O ja, het citaat aan het begin van deze recensie is van één van de werknemers van de Arena. Om wie het gaat? Dat weten alleen die persoon en De Galan.
De coup van Cruijff
Hoe Johan de macht greep bij Ajax
Menno de Galan
Uitgeverij: Thomas Rap
ISBN 978-94-004-0035-1
Prijs: 16,90 euro
***
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 14: Het foute elftal, moord en doodslag in de voetballerij
Tekst: Hans Janssen
Ik zie hem er nog staan. Het was in de tijd dat het niet zo blauw zag van die strak voor zich uit kijkende veiligheidsmensen bij welk evenement dan ook. Hij stond bij één van de ingangen van het majestueuze Carré in Amsterdam waar die avond een groot feest voor Ajax-supporters werd gehouden. Zou hij met heimwee en plezier hebben teruggedacht aan de periode dat fans hem toezongen? We zullen het waarschijnlijk nooit weten, want Ton Blanker – hij was het die er een oogje in het zeil hield - is al geruime tijd van het toneel verdwenen.
De loopbaan van het zoveelste Ajax-talent dat (in 1979) te vroeg een te mooie toekomst werd voorgespiegeld, was te snel voorbij. Daarna trok de Amsterdammer nog de aandacht door zijn relatie met één van de Dolly Dots, voordat hij zich op het criminele pad begaf. Althans, hij werd in 1994 aangehouden en vervolgens veroordeeld voor zijn betrokkenheid bij een wapen- en drugszaak. Volkomen ten onrechte, vindt hij zelf.
Zo slecht kan het dus aflopen met een topsporter (in spe). Blanker is één van de vele voetballers in binnen- en buitenland die in de goot belandden. Andere oud-Ajacieden als Johnny Dusbaba, Donny Huysen en Glenn Helder raakten ook verdwaald in het zwarte gat of gingen zelfs tijdens hun carrière in de fout. En er zullen nog velen volgen. Spelers en trainers van allerlei clubs kunnen de verleiding vaak niet weerstaan om mee te werken aan de handel in verdovende middelen, een ontvoering, de verkoop van illegale produkten of andere criminele vergrijpen.
Logisch dat hierover een boek is verschenen. Voorbeelden op deze gebieden lezen lekker weg, moeten Jan-Cees Butter en Joost Houtman hebben gedacht. Het Nederlands/Belgische duo komt met een interessante bloemlezing voor de dag in ‘Het foute elftal’. De handel en wandel van onder anderen de vier voormalige spelers van Ajax wordt belicht, maar ook de verkeersincidenten waarbij hun clubgenoten Danny Blind en Patrick Kluivert betrokken waren. Maakt Ajax meer kapot dan je lief is? Zijn het dan alleen (huidige of voormalige) Ajacieden die over de schreef zijn gegaan? Gelukkig niet! Onder anderen Jerry (de vader van Nigel) de Jong, Ulrich van Gobbel en Yassine Abdeallaoui passeren de revue. En dan hebben we het nog niet gehad over Diego Maradaona, Nizar Trabelsi en al die andere (ex-)voetballers in het buitenland met een strafblad, die Buter en Houtman hebben geselecteerd. Misdaad en sport liggen dichter bij elkaar dan je denkt.
Heb je de smaak te pakken gekregen: lees dan Voetbal&Maffia, dat eveneens uitwassen in de voetballerij beschrijft en waarover elders in deze rubriek een recensie staat.
Het foute elftal
Moord en doodslag in de voetballerij
Jan-Cees Butter & Joost Houtman
Uitgeverij: Lebowksi Publishers
ISBN 978-90-488-1428-2
Prijs: 15,00 euro
***
Tekst: Hans Janssen
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 13: Mart Smeets, een biografie over een man die doorgaat ondanks kritiek en bedreigingen
Tekst: Hans Janssen
Nadrukkelijk aanwezig, knorrig, flirterig, eigenzinnig, theatraal, minder sympathiek, grillig, onbegrepen, nukkig, lachwekkend, commercieel, irritant, recalcitrant, narrig, zielig, humeurig, onvermoeibaar, geliefd, gedisciplineerd, professioneel.
Journalist, bourgondiër, presentator, documentairemaker, gastronoom, schrijver, vakman, Ridder in de Orde van Oranje Nassau, zijne Martheid, (Amerikaans) basketbalfreak, dopingvergoelijker, overdrijver, muziekliefhebber, Frankrijk-hater, aansteller, goede vader, rokkenjager, sportfanaat.
Dag dames en heren. Ja, dit alles is Mart Smeets. Ik kwam het allemaal tegen in zijn onlangs uitgekomen biografie. Zoals je met de anchorman van Studio Sport alle kanten op kunt, zo toont ook het boek van Kees Sluys diverse gezichten. Het bevat enkele onthullingen en zowel diepgravende als oppervlakkige hoofdstukken, waarin vooral anderen over de éminence grice van de sportjournalistiek aan het woord komen.
En dan met name mensen uit zijn werkomgeving. Uiteraard, want zijn vak is zijn leven en het zal mij niet verwonderen als hij ooit in het harnas sterft. Collega’s van Studio Sport en andere media laten zich, zoals eigenlijk iedereen, lovend én kritisch uit. Van Jack van Gelder tot Tom Egbers en van Bert Wagendorp tot – zijn grote voorbeeld – Bob Spaak. Zij hekelen zijn soms niet te peilen gedrag en roemen zijn werklust, professionaliteit, kennis en inzet. Ondanks alle kritiek, verwensingen en non-verbale bedreigingen aan Smeets’ adres. Zo noemde een Feyenoordfan hem een ‘vuile, vieze teringjood’ en bij PSV werd hij eens uitgemaakt voor Ajax-jood.
Zijn vermogen tot improviseren wordt misschien wel de voornaamste kwaliteit van Smeets beschouwd. Bij het presenteren van de zondagse voetbaleditie van Studio Sport leidde dit vaak tot ergernissen. Bovendien stond daar geen voetballiefhebber pur sang die alles aan elkaar praatte. Laat Jan Marten – zijn eigenlijke naam - bij het basketbal of wielrennen zijn gang gaan, dan voelt hij zich als een vis in het water. Dit etaleert hij deze weken vrijwel dagelijks.
Improviseren kan hij eveneens, wellicht als geen ander, bij trieste aangelegenheden, zoals bij de dood van zijn ex-maat Jean Nelisssen. Typisch dat Sluys hierbij wel stilstaat en dat hij met geen woord rept over de werkelijk fenomenale wijze waarop Smeets in 2004 – in een winkel in, ik dacht, New York - uit zijn blote hoofd een in memoriam uitspreekt over Gerrie Knetemann, na het plotselinge overlijden van de wielrenner met wie Smeets het heel goed kon vinden. Dit vrijwel à l’improviste afsteken van ‘verhaaltjes’ is een talent dat weinig mensen gegeven is.
Op zijn best is Smeets als gespreksleider, als je je niet te veel stoort aan zijn toontje, zijn ogenschijnlijk gebrek aan gevoel voor humor en zijn soms cynische, badinerende of arrogante opmerkingen. En ook dan maakt de geboren Arnhemmer zelden gebruik van een spiekbriefje.
Zijn werkzaamheden voor de NOS slokken veel uren op: desondanks schnabbelt de pensionada er lustig op los. Denk aan al zijn boeken, columns, het radioprogramma Off the record en spreekbeurten in den lande. Privé heeft hij het, met name vroeger, ook geregeld buiten de deur gezocht. Het zijn vooral ‘de’ anderen in de biografie die er geen geheim van maken dat Smeets op zijn zachtst gezegd gevoelig was voor het vrouwelijk schoon. Het was niet voor niets dat hij scheidde van zijn eerste echtgenote (door Smeets als zijn ‘grote falen’ genoemd) om te gaan samenwonen en later te trouwen met zijn eerste liefde (die overigens heeft gewerkt bij oud-Ajax-verzorger Salo Muller).
Over zijn huwelijksperikelen en over zijn ernstige ziekte, die zich in 1994 openbaarde, laat Smeets zelf nauwelijks iets los. Sommige zaken moesten in deze biografie klaarblijkelijk toch privé blijven. Zo kennen we de workaholic ook: openhartig wanneer het hem uitkomt. Laten we er niet al te zwaar aan tillen.
Iemand die – recentelijk tijdens de Avondetappe - de doorgaans beschaafd sprekende advocaat Bram Moszkowicz ‘matennaaier’ en ‘in je hol kruipen’ laat ontlokken en die deze sportzomer ondanks zijn dagelijkse tv-klussen onvermoeibaar blijft, die heeft gelukkig veel meer in zijn mars.
Om met Mart te spreken: dat is hierbij dan gezegd, lees prettig!
Mart Smeets
Biografie
Kees Sluys
Uitgeverij: Atlas Contact
ISBN 978-90-204-11-256
Prijs: 19,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 12: Nog een keer nagenieten met Ajax Jaarboek 2011-2012
Tekst: Hans Janssen
Een boek uitgeven over Ajax? Laat dat maar aan Carrera over. Ik duik nog geregeld in ‘Ajax Wereldclub’, één van de pareltjes in mijn boekenkast. Ook ‘Het officiële AJAX Jaarboek 2010-2011’ was in diverse opzichten een drie-sterrenuitgave. En de nieuwste editie uit deze serie doet er niet of nauwelijks voor onder. Vergelijk het met de allereerste aflevering van deze reeks, ongeveer twintig jaar geleden, en eenieder zal tot de conclusie komen dat er een wereld van verschil tussen zit.
Laten we bij deze meest actuele kroniek blijven: het telt net als het voorgaande jaarboek 176 pagina’s en is andermaal enorm rijk aan statistische gegevens en beeldmateriaal (inclusief dvd). Opnieuw is ook de omslag een aparte vermelding meer dan waard. Die zegt alles over de voorbije jaargang. Laat de gezichten van Daley Blind, Eyong Enoh, Christian Eriksen, Siem de Jong en Jan Vertonghen op je inwerken. Die trots, die spontane en intense blijdschap, dat ongeloof. Om de kampioensschaal die ze stevig vasthebben en koesteren. Hun gelaatsuitdrukking zegt alles over het afgelopen seizoen dat even bizar als – uiteindelijk – succesvol was.
Ronald Jonge en Michel Sleutelberg hebben dit keurig beschreven. Alle officiële wedstrijden laten ze stuk voor stuk de revue passeren. De verslagen vormen zoals gebruikelijk het leeuwendeel van het tekstuele deel van deze jaarboekentraditie. Kritisch waar het nodig is, positief en enthousiast wanneer daartoe reden is. En dat was vooral in de tweede helft van de competitie het geval. Ondertussen had Ajax tot tweemaal toe verzuimd van Feyenoord te winnen, moest de bekerwedstrijd tegen AZ worden gestaakt, werd tegen NAC een 2-0 voorsprong uit handen gegeven, voorkwamen Olympique Lyon en Dynamo Zagreb verder doorbekeren in de Champions League en gingen beide duels met FC Utrecht verloren, waarvan een met die verbijsterende korfbaluitslag (6-4 dus). Voor het tweede seizoen op rij nog wel. Ook voor deze details kan de lezer terecht in het jaarboek.
Nog meer bijzondere feiten? De veertien achtereenvolgende zeges waarmee de competitie werd afgesloten. Of de prestatie van Daishwan Redan. Wie? Daishwan is de E1-speler, die voorafgaand aan de cruciale 2-0 winst op PSV de bal 2408 keer hoog wist te houden. Het eerbetoon van spelers én fans voor de door blessureleed achtervolgde Bruno Silva wordt gememoreerd net als het feit dat Luciano Narsingh aandachtig toeschouwer was bij een andere thuiswedstrijd, die tegen FC Groningen. Toen al wilde Ajax hem hebben. Jammer genoeg is hij inmiddels getransfereerd van Heerenveen naar PSV. Ook de verrichtingen van de A1 en Jong Ajax zijn in de annalen opgenomen. Terecht, want ook deze ploegen konden terugkijken op een prima seizoen. Kijk eens hoeveel spelers uit eigen kweek dit en vorig seizoen hun kwaliteiten hebben mogen tonen in de hoofdmacht.
Jonge en Sleutelberg is niets ontgaan, al zullen ze soms best gesouffleurd zijn door David Endt, die uiteraard ook heeft meegewerkt aan het boek. Hierin worden verder de sociale activiteiten (van onder meer de Ajax Foundation) aangestipt. Helaas maar noodzakelijk wordt tevens melding gemaakt van het moddergooien tussen de tijdelijke, (on)gewenste en van verre afstand regerende beleidsbepalers. Dit laatste gebeurt op gepaste wijze in dit, het kan niet vaak genoeg benadrukt worden, prachtige jaarverslag. Inderdaad, op gepaste wijze, want over het rumour binnen de club is al veel te veel gezegd en geschreven. Dat desondanks de titel is geprolongeerd, mag, vinden ook deze auteurs, vooral op het conto van Frank de Boer worden geschreven.
Het officiële AJAX Jaarboek 2011-2012
Ronald Jonges&Michel Sleutelberg
Uitgeverij: Carrera/Dutch Media Uitgevers
ISBN: 978-90-488-1321-6
Prijs: 17,50 euro
***
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 11: Voetbalmaffia dichter bij dan je denkt
Tekst: Hans Janssen
Of Dynamo Zagreb - Olympique Lyon, je weet wel die 1-7 waarbij de Fransen in 28 minuten zevenmaal scoorden, is verkocht, daarop geeft ‘Voetbal&Maffia’ geen bevredigend antwoord. Maar de laatste wedstrijd in de Champions-Leaguegroep van eind vorig jaar waarvan ook Ajax deel uitmaakte, had op zijn zachtst gezegd wel de schijn tegen. Het is dan ook niet meer dan logisch dat Tom Knipping en Iwan van Duren in hun boek refereren aan dit omstreden duel.
Een ontmoeting op de Balkan waarbij Ajax direct(er) betrokken was, wordt ook als één van de vele verdachte wedstrijden opgevoerd. Het Europa-Leaguetreffen van september 2008 tegen de Serviërs van Borak Cacak. Dragisa Pejovic was zowel thuis als uit niet van de partij, al stond hij in die periode wel onder de contract bij de Servische club. ‘Ik ben mijn hele carrière de gevangene geweest van criminelen. Fiksers dwongen mij wedstrijden te spelen waar het resultaat al was geregeld. Ik ben afgeperst’, zo luidde zijn openbare bekentenis. Een moedige bekentenis ook, want de bijna-dertiger weet dat met de gokmaffia niet valt te spotten. ‘Nu breken we je armen en benen echt. Je hebt erom gevraagd, klootzak’. Dit krijgt hij te horen wanneer hij in Belgrado terugkeert van een getuigenis in Brussel.
Vertegenwoordigers van Europol, Europarlementariërs en journalisten hoorden zijn verhaal vol ongeloof aan. Hoewel ongeloof: waarover Pejovic uit de school klapte en wat de twee journalisten van Voetbal International beschrijven, is slechts een topje van de ijsberg. Maar krijg het maar eens bewezen. Gelukkig is dit een aantal keren het geval geweest. Ook dat blijkt echter geen garantie, want scheidsrechters die geschorst zijn, kunnen zonder probleem onder een andere naam een wedstrijd leiden. Zoals AZ eerder dit jaar aan den lijve ondervond. Speciale matchagenten schamen zich er niet voor om dit mogelijk te maken en zo de corruptie in stand te houden. Wat net zo kwalijk is: het is een fluitje van een cent om matchagent te kunnen worden.
Het is één van de vele misstanden die Knipping en Van Duren voor het voetlicht brengen. Ontluisterende voorbeelden voor voetballiefhebbers die nog vertrouwen in het goede van de mens hebben. Een pijnlijke conclusie: geen enkele competitie is immuun voor gokpraktijken en maffia-achtige taferelen. Wie denkt dat dit in Nederland niet kan gebeuren, is naïef. Het is niet voor niets dat de KNVB de oorlog heeft verklaard aan illegale gokkers en dat Edith Schippers, nog even minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, onlangs een diepgaand onderzoek heeft aangekondigd. De studie moet duidelijk maken of ook in ons land uitslagen van sportwedstrijden worden beïnvloed door goksyndicaten, door matchfixing dus. Ook komt er een kliklijn.
Hopelijk kunnen spelers of anderen die met bekentenissen naar voren komen, op volledige bescherming rekenen. Zo kan voorkomen worden dat zij óf door de maffia omgebracht worden óf dat ze zelf een eind aan hun leven maken. Helaas gebeurt dit ook, zo lezen we in Voetbal&Maffia.
De afgelopen weken kwam officieel naar buiten dat voormalig FIFA-baas Joao Havelange en zijn ex-schoonzoon Riacrdo Texeira miljoenen euro smeergeld hebben aangenomen. Dat Duitsland (de organisatie van) het WK 2006 zou hebben gekocht. Dat de voormalige Poolse topkeeper Jan Tomaszewski een dossier aan bewijzen heeft van corruptie in het algemeen en bij de Poolse voetbalbond in het bijzonder. Dat er in Noorwegen spelers zijn gearresteerd vanwege een omkopingsaffaire. En dat er in Italië een voetballer werd geschorst en club puntenaftrek kreeg.
Dus mocht je nog twijfelen aan het waarheidsgehalte van de onthullingen van het VI-tweetal...
Voetbal&Maffia
‘We schieten je kapot’
Tom Knipping&Iwan van Duren
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN: 978-90-71359-583
Prijs: 14,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 10: Moed, zweet & tranen ofwel (minstens) twaalf lessen sportgeschiedenis
Ik ben van vóór de val van dé Muur in Berlijn. Die avond van de negende november 1989 zal ik nooit vergeten. Staat op mijn netvlies gegrift. Steen voor steen werd het idiote obstakel tussen West- en Oost-Duitsland afgebroken door een menigte, die uitzinnig, maar ook vol ongeloof de vrijheid tegemoet liep.
Voor veel mensen kwam de uiteindelijke hereniging van de twee Duitslanden te laat. Bijvoorbeeld, omdat ze hun vlucht moesten bekopen met de dood. Anderen zullen hun leven getekend blijven door die kunstmatige scheiding die in 1961 werd opgetrokken met alle gevolgen van dien. Gevolgen waaraan ze, gedwongen door het systeem, zelf ook aan mee hebben gewerkt. Het (gehate) systeem moest immers in stand worden gehouden.
Eén van hen die collaborateurs was Eduard Geyer. Vijftien jaar lang moest hij onder de codenaam Jahn als speler en trainer zijn collega’s in de gaten houden en de Oost-Duitse veiligheidsdienst Stasi inlichten over verdacht gedrag. En waarom? Omdat hij in september ’71 als toenmalige speler van Dynamo Dresden na een Europacupwedstrijd in Amsterdam tegen Ajax uren had doorgebracht in het huis van Horst Blankenburg. De Westduitse Ajacied was jarig. Enkele spelers van Dynamo wilden wel ingaan op zijn uitnodiging om het verjaarsdagsfeestje bij Blankenburg thuis mee te vieren.
Geyer heeft het geweten. Een week later werd hij tot de orde geroepen door de Stasi. En waarom? Omdat hij in Amsterdam ‘contact heeft gehad met buitenlanders’ en omdat hij ‘in het huis van Blankenburg heeft geluisterd naar decadente westerse muziek’. Foei! Geyer moet verklikt zijn door één of meer van zijn collega’s, die mee waren gaan feesten. Het was kiezen of delen voor Geyer: meewerken met de Stasi of zijn verdere voetballoopbaan vergeten. Tot 1986 zou hij in feite spioneren voor de Oost-Duitse mogendheid.
Dit is, beknopt, slechts één van de vel interessante tot indrukwekkende verhalen in ‘Moed, zweet & tranen’. Schrijver, of zoals uitgever Tirion hem noemt, sportverteller Geert De Vriese heeft enorm veel research gedaan voor dit boek. Al in het eerste het beste hoofdstuk word je gegrepen: door het veel te korte (voetbal)leven van Nico Rijnders, die onder meer bij Ajax, in de Europacupfinale van ’71 tegen het Griekse Panathinaikos, last had van gezondheidsklachten. Tijdens een wedstrijd van Club Brugge, ruim een jaar later, werd hij zelfs klinisch dood verklaard. Eind ’74 overleed hij op 28-jarige leeftijd.
Terecht zet De Vriese vraagtekens bij de rol van John Rolink, die eind jaren zestig/begin jaren zeventig clubarts was van Ajax en niet schroomde zijn spelers bepaalde pillen of preparaten te laten slikken. Zo neemt de auteur wel vaker een kritische houding aan, hoe triest en onverklaarbaar sommige gebeurtenissen in de voetballerij ook waren. De penaltydrama’s van het Engelse nationale voetbalelftal en Bryan Ruiz, alsmede voorvallen in het wielrennen en de atletiek worden door hem eveneens met de juiste pen beschreven. Wanhoop niet: hoewel er veel sterfgevallen (van Ivo van Damme tot Jean-Pierre Monseré en van Ludo Coeck tot Joaquim Agostinho) de revue passeren, is het geen morbide boek geworden.
Voor elke sportliefhebber moeten de twaalf grote en vele kleine geschiedenislessen gefundenes Fressen zijn. Niet alleen dus de bijdragen over de hierboven genoemde personen. Ook de verhalen over Jürgen Sparwassser, de held van de Ossies door zijn enige doelpunt in de WK-wedstrijd van ’74 tegen de Wessies, en over Justin Fashanu, de (ook dat nog) donkere Engelse spits die uit de kast kwam, verdienen alle waardering.
Ik zou ‘Moed, zweet & tranen’ best willen nomineren voor de Nico Scheepmaker Trofee voor het beste sportboek.
Moed, zweet & tranen
Geert De Vriese
Uitgeverij: Tirion Sport & Verhalen
ISBN: 978-90-4391-489-5
Prijs: 19,95 euro](/photos/random.mg?AlbumID=12521637&AlbumKey=HDs6WG&Size=Tiny&rand=3923 "Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenseizoen 2012/2013. : De boek omslagen staan helemaal onderaan; naar beneden scrollen.
Foto's (onderaan) in originele grootte zien? Over rechterfoto met je muis en je ziet een balk rechts.Op de size die je wilt drukken en de foto opent zich. Met je rechtermuisknop kun je die opslaan. 1 x op vergroting klikken en scherm sluit zich weer.
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenseizoen 2012/2013.
Deel 23: Hoera voor de homo en voor Johan (Hard Gras)
Tekst: Hans Janssen
Zelden hebben de media de laatste tijd zoveel bericht over homoseksualiteit in de sport in het algemeen en in de voetballerij in het bijzonder. Zo onderwierp Het Parool de nieuwe uit-outfit van Ajax aan een mode- en smaaktest. Vooral ingegeven door het feit dat er commotie was ontstaan over de roze tinten op de kledij. De recensent noemde de combinatie met zwart waarvoor Ajax en Adidas hadden gekozen zelfs gedurfd.
Mohamadou Idrissou van de Duitse club FC Kaiserslautern dacht ook stoer te zijn, zij het op een verkeerde manier. De spits uit Kameroen had tijdens een wedstrijd in de Tweede Liga tegen de bekende Duitse arbiter Wolfgang Stark gezegd dat hij ‘nicht schwul (Duits voor homoseksueel)’ is en ook geen ‘Schwuler’ wil worden. Stark zou tegen hem gezegd hebben dat zijn lichaamstaal hem niet bevalt. Nou, dat is dan zijn probleem, had Idrissou hem daarop toegebeten. Het kwam de aanvaller op een boete van 3.000 euro te staan.
Alan Gordon, een Amerikaanse voetballer, kwam er minder genadig vanaf: hij kreeg een schorsing van drie wedstrijden, omdat hij een tegenstander voor ‘homo’ had uitgemaakt. Dit gebeurde tijdens een competitieduel van zijn ploeg San José Earthquakes met Portland Timbers. De uitlating van Gordon kreeg een extra lading, omdat een paar maanden daarvoor de 25-jarige international Robbie Rogers plotseling zijn carrière had beëindigd. Hij kwam pas uit de kast nadat hij was gestopt.
Waarom deze inleiding? Ze heeft alles te maken met één van de meest recente afleveringen van Hard gras, dat in het teken stond van de homoseksuele (top)sporter. Een fenomeen overigens dat in bijvoorbeeld de hockey- of schaatssport al jaren geaccepteerd is, maar in de voetballerij nog lang niet bon ton is. ‘Hoera voor de homo’ (dat met roze kapitale letters de omslag van nummer 86 sierde) opent met de coming-out van David Testo. De Amerikaanse profvoetballer vertelt honderduit over zijn seksuele voorkeur en wat een moeite het hem heeft gekost om hiervoor uit te durven komen. Hij heeft het geweten en kan slechts hopen dat er nog iets waardevols uit zijn loopbaan komt. Maar als je dan leest dat zijn eigen familie zijn ‘anders zijn’ nog niet heeft geaccepteerd, tsja, dan is er een wereld te winnen.
Olga Kortz heeft wel wat anders aan haar hoofd: de Bossche verklaart op heerlijke wijze haar liefde voor ex-Ajacied Gregory van der Wiel. Ze beschrijft hoe de twee in bed belanden, maar ook hoe ze ruw (lees: alleen met enkel de zonnebril van de verdediger van Paris Saint Germain) uit haar droom ontwaakt. Genegenheid is juist ver te zoeken in een artikel over een semi-profcompetitie in het grootste Palestijnenkamp van Libanon. Hard gras 86 biedt nog veel meer, onder meer de voorpublicaties van de nieuwste boeken van P.F. Thomése en Anna Enquist, die overigens inmiddels zijn verschenen. Ten slotte: wie aan de onlangs bij Manchester United teruggetreden Alex Ferguson denkt, denkt aan kauwgom. Theun de Winter heeft er een prachtig gedicht aan gewijd.
Johan Cruijff
Ook over Johan Cruijff hebben onder anderen (pseudo-)poëten zich de afgelopen decennia gebogen. Het hoofdartikel van nummer 87 van Hard gras belicht juist de keiharde werkelijkheid van de eerste keer dat Cruijff, als international, uit het veld werd gestuurd. Hij was toen negentien en had zich in een interland tegen Tsjecho-Slowakije laten gaan tegen de Duitse scheidsrechter Rudi Glöckner. Volgens de arbiter had Cruijff hem geslagen. Tegenwoordig zou dat op tv van alle kanten en aan de hand van allerlei camerabeelden zijn belicht en bediscussieerd; toen, we schrijven 1966, werd de pers met vooral beperkingen geconfronteerd. De arbitrale beslissing leidde desondanks tot een welhaast nationale discussie over wat er nu echt gebeurd was en of en hoe zwaar de topper in spe moest worden gestraft. Uiteindelijk werd het een schorsing van (daadwerkelijk) vijf maanden. Cruijff zou Cruijff niet zijn geweest als hij toen al in dat nadeel ook een voordeel zag: ‘Ik had het nodig! Anders was het waarschijnlijk helemaal fout met me gegaan’. De bijdrage van Martin van Neck biedt historisch gezien geen nieuwe feiten, maar het incident was zo spraakmakend dat de redactie van Hard gras er niet voor niets mee uitpakt.
Het dubbeldikke nummer heeft ook weer eens een verhaal van Parool-columniste Janneke van der Horst en dan weet je dat je waar voor je geld krijgt. Ze vertelt de loopbaan van Jip Bartels, een begenadigd Ajax-talent, dat geplaagd door knieklachten veel te vroeg met voetballen moest stoppen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar hij was ruim drie jaar geleden aanvoerder en topscorer van het beste jeugdelftal van de Amsterdamse club sinds tijden. Jip baalt dat hij het bij Ajax niet heeft gered. Wat als...
Daley Blind heeft het wonder boven wonder wel voor elkaar gekregen, althans vooralsnog. Ajax’ linksback eindigde afgelopen seizoen in diverse spelersklassementen bovenaan. Dat kon Theun de Winter nog niet weten toen hij het gedicht ‘Wapperende manen’ op papier zette. De Winter: ‘Het zou leuk zijn als Blind navolgers krijgt en heel Ajax weer de haardos de vrije loop laat – teambuilding die op den duur vruchten moet afwerpen!’ Frank de Boer heeft bewezen dat het, met een stel ideale schoonzonen, ook anders kan. Dick Advocaat faalde juist en dat moet neerlandicus Jan Willem Bloemen pijn hebben gedaan. Hij trainde ooit, bij DSVP in Pijnacker, onder Advocaat. Geen kwaad woord over hem, durft Bloemen te beweren in deze Hard gras. Wedden dat veel PSV-fans hier anders over zijn gaan denken en dat Ajax-aanhangers erom moeten lachen...
Hoera voor de homo
Hard gras, nummer 86
Diverse auteurs
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN: 978-90-713-5986-6
Prijs: 8,95 euro
De zaak Cruijff
Hard gras, nummer 87
Diverse auteurs
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN: 978-90-713-5987-3
Prijs: 8,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenseizoen 2012/2013.
Deel 22: Ronald Koeman maakt ook in zíjn boek van zijn hart geen moordkuil
Tekst: Hans Janssen
Als voetballer was hij een gewaardeerde en vaak gelauwerde verdediger/middenvelder bij PSV, Feyenoord én Ajax. Als trainer boekte hij wisselende successen bij al deze clubs. Zo pakte hij in Amsterdam twee keer de schaal. Dat lukte niet veel mensen, al is het wel één keer minder dus dan zijn iets jongere collega Frank de Boer. Wat niemand hem kan nazeggen is dat hij bij die drie topclubs zo heeft gefunctioneerd. Ronald Koeman kan bogen op een prima erelijst, zeker als je er zijn prestaties als voetballer bij Barcelona en Oranje aan toevoegt.
Echter, niemand zal beweren dat Ronald, dat voormalige boe’tje uit G’oningen, zo gewoon is gebleven. Zijn aaibaarheidsfactor is niet bepaald groot. Koeman zul je evenmin op een camping in, ik noem maar wat, Garderen tegenkomen. Eerder op een golfbaan in Portugal. Het zal hem echter worst wezen, wat mensen van hem denken.
De voormalige topvoetballer is altijd zijn eigen gang gegaan, stapte op een trein als het hem uitkwam, maar hij nam ook plaats in de wachtkamer om afstand te nemen, vooral ook om zijn echtgenote te ondersteunen. Bartina Boddeveld is al sinds eind 1981 de vrouw van zijn leven. Bijna een unicum voor een grootheid in de voetballerij als Koeman, al zijn bijvoorbeeld Johan Cruijff en Danny ook een stel dat bewijst dat trouw in deze kringen heel lang stand kan houden. Ja, Rafael en Sylvie, Edgar en Olcay, Ruud en Estelle, Wim en Truus, Ronald en Sharon: het kan!
Bij het echtpaar Koeman is de band zo mogelijk nog hechter geworden nadat in 2010 bij de vrouwelijke helft borstkanker was geconstateerd. Bartina is er wonderwel van hersteld, al is ze door de ziekte ook harder geworden, zo lezen we in het boek over haar ega, dat onlangs verscheen. In het herstelproces dat zij en haar man moesten doormaken, leerden ze mensen pas echt kennen. Ook ging Koeman ‘nog eens goed beseffen dat voetbal natuurlijk niet het belangrijkste is’. Sterker nog: “Ik ben er waarschijnlijk een betere trainer door geworden. Sindsdien kan ik beter relativeren,” aldus de ex-topvoetballer, die ook dit seizoen met Feyenoord boven verwachting heeft gepresteerd. Eén kanttekening: het niet-behalen van de tweede plaats was en is in Rotterdam een fikse streep door de rekening.
Cruijff
De citaten komen uit het boek, dat het licht zag bij gelegenheid van de vijftigste verjaardag van Erwins tweelingbroer. Dat Johan Cruijff in ‘Ronald Koeman’ de aftrap verricht, is, hoe zal ik het formuleren, logisch. Koeman heeft in de loop der jaren een zwak gekregen én behouden voor de voormalige nummer 14: “Dank zij hem heb ik als voetballer geleerd wat de laatste stap naar de top inhoudt.” Cruijff had zowel bij Ajax als bij Barcelona een grote invloed op de ontwikkeling van de geboren Zaandammer. In de Spaanse stad waren ze zelfs buren en nog steeds hebben ze, zoals bekend, een goede band.
Koeman, die Johan Neeskens zijn grote voorbeeld noemt, heeft zelfs tégen Cruijff gespeeld. Op 11 september 1983 bijvoorbeeld. De dag waarop Ajax (met Koeman) het Feyenoord van Cruijff afdroogde: 8-2. “De ontlading na de wedstrijd was enorm”, weet Koeman zich nog te herinneren. Maar ook de woede bij ...wijlen Sjakie Wolfs. Lees maar: ‘Onze materiaalman werd ’s nachts door de politie aangehouden; ik meen omdat hij te hard reed. Hij schold de agenten uit, volgens hem begrepeen ze er niets van. Of ze soms niet wisten dat het 8-2 voor Ajax tegen Feyenoord was geworden? Witheet was Sjakie”. Overigens was Cruijffs wraak zoet. Zijn vertrek naar de aartsrivaal dat al door rancune was ingegeven, leverde ‘010’ uiteindelijk het landskampioenschap op.
Een hard gelag voor Koeman, die dat seizoen bovendien vaker dan hem lief was mikpunt van kritiek werd. Een jaar later trok hij echter weer aan het langste eind, ondanks of juist door het late ontslag van Ajax’ toenmalige trainer Aad de Mos. Cruijff weerlegt in Koemans levensverhaal de geruchten als zou hij achter het ontslag van De Mos hebben gezeten. Zo ver gaat hun vriendschap nu ook weer niet.
Van Gaal
Hoe anders is de relatie met Louis van Gaal. Toch is Koeman, nota bene in de Catalaanse stad, zijn trainersloopbaan begonnen aan de hand van de huidige bondscoach. Ze waren zelfs enige tijd bevriend, ook omdat hun vrouwen het goed met elkaar konden vinden. De relatie bekoelde al vrij snel nadat Van Gaal als technisch directeur bij Ajax was benoemd waar Koeman reeds als trainer aan de slag was. Koeman windt er geen doekjes om in zijn boek. Inmiddels zijn ze, op voetbalgebied, weer on speaking terms en neemt Van Gaal, voordat hij zijn selectie voor een interland wereldkundig maakt, eerst contact op met de betrokken clubtrainers. En dus ook met Koeman.
Uiteraard komen in het bijna vierhonderd pagina’s tellende ‘Ronald Koeman’ ook de Ajax-periodes van de hoofdpersoon aan de orde. Die als speler én die als oefenmeester. Bij de Amsterdamse club maakte hij in 2003 ‘één van de grootste teleurstellingen’ als trainer mee: de uitschakeling in de blessuretijd van de kwartfinale van de Champions League tegen AC Milan. Bij PSV – waar hij als speler, net als bij Barcelona, de Europacup voor landskampioenen won – beleefde hij als trainer juist één van zijn mooiste successen. Driemaal raden waarop de 78-voudig international doelt? Inderdaad, het landskampioenschap in 2007, toen de Eindhovense ploeg ...Ajax één doelpunt voorbleef.
Gedurende zijn trainersloopbaan vertrok Koeman, die overigens een liefhebber blijkt te zijn van dure auto’s, voortijdig of móest hij zijn club verlaten. Dat en alle positieve en negatieve ervaringen, ook met mensen als Rinus Michels, met wie hij menig robbertje heeft uitgevochten, hebben van hem de oefenmeester gemaakt die hij nu is: “Trainer zijn is een ervaringsvak,” zegt de man tegen Bert Nederlof, die op soms verwarrende wijze citaten van Koeman uit (VI-interviews uit) het verleden laat volgen door recent opgetekende reacties. Toch zal de biografie de doorsnee voetbalfan enorm aanspreken. Trainers evenzeer, omdat Koeman in een soort van epiloog zijn trainersvisie onthult.
Met ‘Ronald Koeman’ zet Voetbal International zijn zeer interessante boekenserie voort over voormalige of huidige spelers of trainers. Ditmaal echter in een handzaam formaat.
Ronald Koeman
Auteur: Bert Nederlof
Voorwoord: Johan Cruijff
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN: 9-789071-359-521
Prijs: 19,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 21: Andy van der Meijde kent geen genade
Tekst: Hans Janssen
Aan het eind van een jaar is het gebruikelijk om allerlei lijstjes op te maken. Om winnaars of verliezers aan te wijzen. Om het tot deze rubriek te beperken: ‘Geen genade’ is zonder twijfel het meest spraakmakende voetbalboek van 2012.
Zelden zal een boek zo veel aandacht hebben gekregen op radio, tv, in kranten en andere media. Thijs Slegers, verslaggever van Voetbal International, en oud-Ajacied Andy van der Meijde hebben een bestseller van jewelste geproduceerd. De zevende druk was al binnen de kortste keren een feit en alsof dat al niet bijzonder is: de filmrechten voor de pijnlijke, hilarische, schaamteloze en soms ongeloofwaardige verhalen van de voormalig international zijn al verkocht. Met, als het aan Andy ligt, Tygo Gernandt in de hoofdrol. En als er voor de onvermijdelijke seksscenes een stand-in moet worden gezorgd: Andy wil zich hiervoor best beschikbaar stellen, zo heeft hij in één van de vele interviews na de presentatie van het boek al dan niet gekscherend aangeboden.
Andy is ervaringsdeskundige. Wat lustte hij er pap van: reeds als 14-jarige had de geboren Arnhemmer zijn eerste seksuele ervaringen. Zo vader zo zoon, want pa Van der Meijde had ook een reputatie als schuinmarcheerder en alcoholist. Vrij snel nadat hij door Ajax was vastgelegd, veranderde Andy’s leven. Zeker nadat Zlatan Ibrahimovic en met name Ahmed Hossam Mido de selectie waren komen versterken. De Egyptenaar liet hem zijn gang gaan met zijn buurmeisje en wat volgde was een jarenlange serie escapades met de receptioniste van de Amsterdam Arena, een stewardess, de beste vriendin van één van zijn vrouwen, kortom: met elk meisje dat het maar wilde.
Kameel voor vrouw
Getrouwd of niet: Andy – aanvankelijk volgens zichzelf ‘de saaiste Ajacied aller tijden’- deed en doet er niet moeilijk over. Een citaat uit ‘Geen genade’: ‘Een voetballer van een beetje niveau kan altijd en overal seks hebben’. Andy raakte ook verslaafd aan drank en drugs. Het geld stroomde binnen en ging er met bakken naar buiten. Voor de aankoop van huizen, auto’s en een complete dierenstal voor een van zijn vrouwen, voor wie Andy zelfs een ...kameel aanschafte. Hij kon duidelijk niet overweg met de status die hij tegen wil en dank had opgebouwd. Andy zat bijvoorbeeld helemaal niet te wachten op een transfer van Inter Milan, maar Ajax kon 7 miljoen euro aan hem verdienen en in zo’n situatie ben je als voetballer niet meer dan handelswaar. Hoe dol kan de voetballerij zijn? Ook dat stelt ‘Geen genade’, één monoloog overigens, meermalen aan de kaak.
Gelukkig werd Andy zelden of nooit in Italië, maar de grootste problemen ervoer hij in Engeland, nadat hij aan Everton was verkocht. Wat hem daar allemaal overkwam, tart eigenlijk elke beschrijving, maar Andy maakt van zijn hart geen moordkuil en vertelt zijn verhaal even naïef als eerlijk.
Het is opvallend dat er - behoudens door de familie van Andy’s vaderkant en zijn eerste echtgenote – weinig kritiek is op ‘Geen genade’. In de voetballerij noemt slechts een enkeling het gedrag van Andy schaamteloos. Wim van Hanegem sprak pas in zijn column in het Algemeen Dagblad van ‘het diepste dieptepunt in het voetbal’. In een andere krant werd geadviseerd het boek links te laten liggen. De hoofdpersoon zelf, kan er niet mee(r mee) zitten. Hij heeft afgerekend met het verleden, zegt dat hij een ander mens is geworden en weliswaar illusies en veel geld armer is geworden, maar ook dat hij nu een voorbeeld wil zijn voor de jeugd van tegenwoordig. Vol overgave is hij op een cursus van de KNVB gestort. De vraag is wat jonge voetbaltalenten van hem het liefste willen horen: technische en tactische tips of de vele spannende avonturen die Andy als speler van Ajax, Inter, Everton en het Nederlands elftal heeft beleefd.
Tomás Galasek
O ja, hij stond ook nog even op de loonlijst van PSV. Trainer Fred Rutten, die hem nog kende uit hun FC Twente-tijd, gunde Andy een rentree in het betaald voetbal. Het kwam er niet van, maar het leverde wel wat kostelijke verhalen op. Of beter: onthullingen over het gedrag van Ibrahim Afellay en Balasz Dzsudszak. Zij zijn overigens niet de enige huidige of voormalige voetballers uit binnen- én buitenland over wie Andy uit de school klapt. Zo vertelt de rechtsbuiten van weleer zonder schroom hoe Joey Didulica staat toe te kijken wanneer hij aan het vrijen is, dat hij het roken heeft geleerd van Tomás Galasek (‘mijn slapie bij Ajax en kettingroker’) en dat behalve Dani ook Andrej Demtsjenko (ja die) een frequente kroegganger was. En dat Froylan Ledezma, voor wie Ajax belachelijk veel geld neertelde om Feyenoord de loef af te kunnen steken, ‘zo af en toe zelfs dronken op het trainingsveld verscheen’ en dat hij ‘soms ineens een paar weken pleite’ was.
Andy rekent overigens ook af met Henk Spaan, die ten onrechte had geschreven dat hij in november 2011 – na de 1-0 nederlaag tegen Schotland – met de rest van de selectie van het Nederlands elftal was doorgezakt. Aangrijpend is de manier waarop Andy omschrijft hoe er een eind kwam aan de trainersloopbaan van Co Adriaanse bij Ajax: spelers gingen hem imiteren, namen hem niet meer serieus. Het moet Andy pijn hebben gedaan, want hij heeft een zwak voor Co. De inmiddels ook bij FC Twente ‘mislukte’ trainer was het die zich als een soort van tweede vader voor Andy opwierp en hem en zijn onafscheidelijke moeder waar mogelijk hulp bood. ‘Geen genade’ belicht ook deze persoonlijke kant van het leven van Andy, die overigens sinds enige tijd geregeld op ‘Vak 410’ te vinden is.
Natuurlijk heeft hij zijn naam te grabbel gegooid, maar je zou bijna niks anders verwachten van iemand wiens jeugd door trauma’s werd gedomineerd, zo zou een conclusie kunnen zijn uit zijn levensverhaal.
Andy van der Meijde/Geen genade
Auteur: Thijs Slegers
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN 978-9071-35964-4
Prijs: 19,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 20: Simon Tahamata, voorbeeld voor de Molukkers
Tekst: Hans Janssen
De Nico Scheepmakerbeker zal hij er niet mee winnen. Maar ik geloof ook niet dat het beste voetbalboek afleveren de opzet was van Tonny van der Mee bij het schrijven van ‘Simon Tahamata en de andere Molukse voetbalhelden in dienst van Oranje’.
Het is eerder de verwoording van de vurige wens die na zestig jaar nog steeds de Molukse gemeenschap in ons land bindt: erkenning. Tahamata was in zijn glorieperiode bij Ajax, maar ook in België, voor al zijn land- en lotgenoten, van welke generatie ze ook zijn, het ideale bindmiddel. Eigenlijk werd de voormalige Ajacied als een Messias in het klein beschouwd. Juist in een periode dat ‘de’ Molukkers in ons land de aandacht trokken met gijzelingsacties in een trein en een school. Ze voelden zich niet serieus genomen en wilden door gewelddadige acties de Nederlandse regering dwingen zich in te zetten voor een zelfstandige Molukse republiek in Indonesië.
Ambassadeur
Tahamata stond tijdens zijn actieve periode symbool voor de emancipatie en integratie van de Molukkers in ons land. Ook in Indonesië werd hij op handen gedragen, blijkt onder meer uit één van de reisverslagen die de verslaggever van het Algemeen Dagblad in zijn boek heeft opgenomen. Maar het was meer tegen wil en dank dat de publiekslieveling zich voor ‘de’ zaak inspande. Helaas komt dat aspect niet helemaal uit de verf.
Zoals er, om in voetbaltermen te blijven, nog een kans is gemist. Waarom moest kleine Simon weg bij Ajax? Werd hij gediscrimineerd, werd hij niet voor vol gezien? Een gevoel dat enkele andere, donkere Ajacieden bekend moet voorkomen. Spelers als Clarence Seedorf en Edgar Davids hadden midden jaren negentig, op het hoogtepunt van Van Gaals Rijk, het idee dat zij met een minder salaris genoegen moesten nemen dan ‘de blanke’ topspelers van het toen onverslaanbare Ajax.
Terug naar Tahamata. De huidige trainer van de Al Ahli Soccer Academy in Saoedi-Arabië heeft zelf nooit een vinger achter de ware reden van zijn vertrek gekregen. De oud-international heeft er evenmin veel woorden aan vuil gemaakt. Feit is dat de oogappel van wijlen Bobby Haarms tot op het bot gekrenkt was toen Ajax hem als het ware afdankte. Toenmalig secretaris Jan Westrik zou de kwade genius zijn geweest. David Endt, sinds jaar en dag teammanager bij Ajax: “De transfer naar Standard Luik was er eentje tegen Simons hart in. Hij wilde helemaal niet weg. Er waren mensen in het bestuur, die waren hem liever kwijt dan rijk. (...)Als de kapingen er niet waren, was het vooroordeel er ook geweest, maar niet zo sterk”. Van der Mee heeft wel geprobeerd het mysterie te onthullen, maar van de bestuursleden uit die tijd leeft alleen Arie van Eijden nog, ‘maar die laat per telefoon kort en krachtig te weten zich weinig meer van deze tijd te herinneren’.
Waardevol
We hadden al boeken over Zaankanters, tovenaars, Limburgers en eendagsvliegen in Oranje; Van der Mee’s bijdrage aan de geschiedschrijving van het Nederlands club- en interlandvoetbal is - ondanks wat kanttekeningen – een interessante aanvulling. Met name voor de Molukse voetballiefhebbers. De auteur laat hen – en de andere lezers – ook kennis maken met de vier spelers die als clubvoetballer en international in meer of mindere mate het estafettestokje van Tahamata hebben overgenomen. Dat waren Giovanni van Bronckhorst, Sonny Silooy, Bart Latuheru en Denny Landzaat, van wie de laatste nog steeds als speler in ons land actief is.
De immer vriendelijke Tahamata zal echter nooit vergeten worden. Bovendien wordt binnenkort een ...treinstel naar hem genoemd. Zijn naam en die van onder anderen trainer Guus Hiddink en zangeres Ellen ten Damme sieren vanaf 9 december treinen waarmee vervoerder Veolia op de Gelderse spoorlijnen rijdt. Tahamata beleeft als het ware een revival, want de volgende maand wordt op de Molukken een voetbalschool geopend. De ex-Ajacied gaat er deel uit maken van de technische staf, waardoor Tahamata zijn ambassadeursrol kan blijven vervullen. En wie weet is er ooit een vergelijkbare rol weggelegd voor Carmen Manduapessy, dochter van een Nederlandse vader en een Molukse moeder en speelster van het vrouwenteam van Ajax.
Simon Tahamata en de andere Molukse voetbalhelden in dienst van Oranje
Tonny van der Mee
Uitgeverij: Kick Uitgevers
ISBN 978-949155502-2
Prijs: 19,90 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 19: met de groeten van Johan Derksen uit Oudewater, Baarn en Scheveningen
Tekst: Hans Janssen
‘Hoewel ik geen deskundige op het gebied van gerontologie ben, vraag ik me toch af wat al die oudere jongeren bezielt. Ze bezitten een schat aan ervaring en weten van geen wijken aan het front. (...)We maken nog steeds verkeerde inschattingen en domme fouten, maar u bent nog lang niet van ons af. Het spijt me!’
Enige zelfspot is Johan Derksen niet vreemd. In één van de hoofdstukken in ‘Groeten uit Oudewater’, de bundeling van zijn colums die dit jaar in Voetbal International verschenen, gooit hij diverse oudgedienden op één hoop. Trainers, clubmensen en journalisten die het na al die jaren nog steeds niet kunnen laten. Van Jack van Gelder tot Kees Jansma en van Johan Cruijff, die uiteraard nauwelijks iets kwaad kan doen in de ogen van VI’s hoofdredacteur, tot Louis van Gaal.
De judasrol van Louis van Gaal
Met die laatste heeft Derksen sowieso een appeltje te schillen. Over de huidige bondscoach: ‘Opvallend is dat de KNVB erg makkelijk aan de judasrol voorbij ging die Van Gaal bij Ajax speelde’. En over diens rechterhand: ‘Danny Blind, die altijd met alle winden meewaait om te overleven en karakterloos het voor hem beste wiel kiest, sloot zich meteen aan bij de doorzichtige intrige’.
En zo rekent Derksen met meer mensen af, zoals wijlen Rinus Michels, die zijn successen bij Ajax alleen aan Cruijff en Piet Keizer te danken zou hebben gehad, en Bas Nijhuis. De scheidsrechter krijgt de wind van voren, omdat hij een jaar geleden de regels van het boekje zo stringent volgde en AZ-keeper Esteban in de bekerwedstrijd tegen Ajax rood gaf.
Derksen weet wat er loos is
Overal durft Derksen voor zijn mening uit te komen. Waar hij ook plaatsneemt - bij de opnamen van weer een RTL-show in Baarn of Scheveningen, op de VI-burelen in Gouda, thuis in Oudewater of in de kantine van een willekeurige amateurvoetbalclub. Derksen weet toch wel dat er naar hem, en zijn tafelgasten, wordt geluisterd. Of je het nu wel of niet met hem eens bent. Enig recht van spreken mag hem niet ontzegd worden. Iemand die als oud-speler, en dus ervaringsdeskundige, én als journalist al een jaar of vijftig meeloopt in de voetballerij, die weet wat er loos is. En anders doet hij wel alsof hij de wijsheid in pacht heeft. Bovendien wordt hij gesteund door de deskundigheid van de redactie van VI op papier en de buis.
Toch: ook Derksen is niets menselijks vreemd. Hij heeft een zwak voor mensen die zichzelf blijven, onder wie Adrie Koster, die jaren bij Ajax als trainer actief is geweest, en Jan Boskamp. Vooral met de Belgische Nederlander kan Derksen het enorm goed vinden. De oud-speler en -trainer is er een tijd uitgeweest door een navelbreuk, maar hij zou er inmiddels als een jonge god uit zien. Op 5 november keert Boskamp terug in de al jaren best bekeken en meest besproken voetbalpraatshow, die volgens anderen gelijk staat aan ongenuanceerde afzeiktv. Eerder op de avond gaat RTL weer iets nieuws doen: het geflopte Sport Inside maakt plaats voor VI Vandaag. Derksen voelde zich er al niet thuis en had langer bedenkingen bij het format, zo schreef hij al eens bij traditie op de laatste pagina van zijn blad. Zo eerlijk kan hij ook zijn.
Wijsneus Genee
Ondertussen neemt hij wel steeds op hetzelfde podium plaats met Wilfred Genee. De ‘onvermijdelijke’ Derksen noemt het nieuwste probeersel van RTL, waarschijnlijk tegen heug en meug, een ‘goede reden om te kijken’. Aan Genee - een voormalig keeper en gesjeesde cabaretier - zal het niet liggen. Hij zou het liefst dag en nacht met zijn gezicht op de buis zijn. Alle kritiek op zijn ijdelheid in het algemeen en de gel in zijn haar in het bijzonder, zijn stekelige opmerkingen in de richting van Hans Kraay jr en de kanttekeningen bij het eetgedrag van Boskamp: het doet hem ogenschijnlijk niets. En als Kraay voorstelt een enkele ruimtereis voor hem te betalen, lacht Genee erom en gaat hij gewoon verder met het volgen van het draaiboek.
De presentator blijft wonderwel overeind en houdt steevast de vaart in de programma’s, die hij nu al vele jaren op RTL aan elkaar mag praten. En dat op een veel prettiger en spontanere manier dan de man, die hem tijdens de Olympische Spelen van deze zomer in Londen verving: Rick Nieman. Koert Westerman kan evenmin aan hem tippen. Genee doet overigens meer. Hij is vader (ja, ja) en verder werkzaam voor BNR Radio. Bovendien schrijft hij net als de man met wie hij bijna getrouwd zou kunnen zijn (Derksen dus) columns. Voor Playboy en het Algemeen Dagblad. Ook deze zijn gebundeld.
Zelfrelativerend vermogen
In ‘Wijsneus’ zijn de beste honderd van de afgelopen vier jaar bijeen gebracht. En zoals Derksen vorige week ongegeneerd reclame maakte voor zijn boek, zo opzichtig en trots vroeg Genee eerder dit jaar aandacht voor de verzameling van zíjn schrijfsels. Hoezo zelfbevlekking? Gelukkig beschikt ook Genee over een groot zelfrelativerend vermogen. Zijn talkshows mogen dan veel publiek trekken en vorig jaar won hij de Televizier Ring; zijn signeersessies blinken juist meestal uit ‘door een schrijnend gebrek aan bezoekers’, zo erkende hij een tijdje geleden in het Algemeen Dagblad. En toch, neem het van mij aan: Genee’s passionele mijmeringen, gedachtespinsels, commentaren of hoe je zo ook noemen wil zijn het de moeite waard gelezen te worden.
Bedenk wel: hij hangt graag de wijsneus uit. Het is echter niet voor niets dat er binnen de kortste keren een tweede druk op de markt kwam. Een aantal meestal oudere columns wordt gevolgd door een actuele reactie, zoals deze die door de 0-2 van Vitesse op Ajax ineens in een heel ander daglicht komt te staan: ‘We weten inmiddels hoe het met Fred [Rutten] is afgelopen. Ook in zijn derde jaar [bij PSV] trad het verval in en besloot de directie hem te ontslaan. Vraag is dan ook: is Fred eigenlijk wel geschikt als hoofdcoach van een grote club? Tafellaken of servet?’ Wedden dat beide boeken goed gaan scoren in de december- want cadeaumaand?
Groeten uit Oudewater
Johan Derksen
Columns
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN 978-90-71359-63-7
Prijs: 17,95 euro
Wilfred Genee
Wijsneus
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN 978-90-71359-54-5
Prijs: 17,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 18: Menno Pot zoekt sporen en geeft Ajax-les
Tekst: Hans Janssen
Uit ‘Sporen van Ajax’: ‘Op 5 maart 1922 werd Ajax in het (eigen) Houten Stadion de eerste club die een editie van dé Klassieker won.’ Deze zondag, ruim negentig jaar na dato, had het niet veel gescheeld of de Amsterdamse club had, nu in Rotterdam, opnieuw gezegevierd. Langer willen we, hier althans, niet bij deze topper stilstaan. Het is wel de opmaat naar de bespreking van een alternatief geschiedenisboek. Het nieuwste boek van Menno Pot. In de traditie van zijn club, Ajax dus, geeft hij voetballes. In een historische context en zijn bijdrage aan de Ajax-bibliotheek is meer dan ‘voor de heb’.
De Ajax-fan beschrijft 28 plekken in de gemeente Amsterdam, die om de een of andere reden een rol gespeeld hebben in de historie van de rood-witten. Zoals de lokaties waar Ajax is opgericht, waar de eerste wedstrijden zijn gespeeld, waar de vele (inter)nationale successen zijn geboekt en waar de vereniging door de beursgang een nv werd.
Natuurlijk bracht Pot tijdens zijn omzwervingen door de hoofdstad een bezoek aan Betondorp. Hij legt uit waar Johan Cruijff is geboren (in ieder geval niet in een huis aan de Akkerstraat) en waar hij uitgroeide van spijker tot wereldster. De auteur koos er ook voor om de winkel te beschrijven waar ooit het naar oud-Ajacied Bennie Muller genoemde sigarenmagazijn was gevestigd. Dat was in de tijd dat (semi)profvoetballers naast hun loopbaan er een baantje bij moesten nemen om financieel rond te kunnen komen. Speler zijn van Ajax was op het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig verre van een vetpot.
Het nieuwste Ajax-boek staat vol met curieuze wetenswaardigheden. Met respect schrijft Pot over de in de Tweede Wereldoorlog omgebrachte Eddy Hamel en clubiconen als oud-voorzitter Jaap van Praag en de voormalige toptrainers Rinus Michels en Bobby Haarms. Zij speelden voor de bühne een belangrijke rol in de afgelopen decennia. Ook de eveneens reeds overleden Maup Caransa, die juist achter de schermen als ‘suikeroom’ het nodige heeft betekend, krijgt de aandacht die hij verdient. De Ajax Experience, waarin het Ajax Museum is ondergebracht, staat overigens tegenover het Caransa Hotel en vlakbij de plek waar de club tal van verenigingsfeesten heeft gehouden. Bovendien is het gelegen aan het Rembrandtplein, hangplek voor de supporters bij met name Europacupwedstrijden. Historisch verantwoord zou je denken, maar ín de Ajax Experience zullen ze Pot nooit aantreffen.
‘Sporen van Ajax’ is een verhalenboek, zoals elke Ajax-fan zijn herinneringen aan de club heeft, maar het is een gave om ze zo te laten herleven. De ik-vorm bijvoorbeeld is nooit storend en de foto’s die Pot van zichzelf op de historische plekken liet maken en die geplaatst worden naast vaak vergeelde illustraties passen in zijn aanpak.
De thema’s waren overigens al eens belicht voor Ajax Life en Ajax TV. Uitgeverij Carrera heeft de romanticus de kans gegeven de verhalen verder uit te diepen en nog boeiender te maken. Ajax laat meer sporen achter dan menigeen weet, of, zoals de gelauwerde schrijver van ‘Vak 127’ dat onder woorden brengt: ‘Amsterdam is een groot, gratis toegankelijk openluchtmuseum met een uitgebreide, permanente Ajax-tentoonstelling’.
Sporen van Ajax
Het Ajax van vroeger in het Amsterdam van nu
Menno Pot
Uitgeverij: Carrera
ISBN 978-90-488-1383-1
Prijs: 19,90 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 17: Luis Suárez verleert het nooit
Tekst: Hans Janssen
Hij zal het nooit verleren: storen en scoren. Als speler van FC Groningen maakte de Nederlandse voetballiefhebber voor het eerst kennis met de specifieke kwaliteiten van Luis Suárez. Bij Ajax doelpuntte de explosieve aanvaller aan de lopende band, maar liet hij zich ook van zijn in en in slechte kant zijn. Met als dieptepunt het bijtincident in de arena eh Arena tegen PSV. Of het litteken in de nek van Otman Bakkal is verdwenen, is mij niet bekend. Eén ding weet ik wel: het belachelijke voorval ligt bij velen nog vers in het geheugen.
Ook bij Liverpool, dat hem in januari 2011 overnam van Ajax, deed en doet de Uruguayaan van zich spreken. Als doelpuntenmaker, tuimelaar, querulant en zelfs als vermeend racist. De kwalijke kanten van zijn karakter kostten hem al duizenden euro’s aan boetes en diverse wedstrijden die hij aan de kant moest blijven als gevolg van schorsingen. Nick Hornby kon er gewoon niet omheen in zijn terugblik op het afgelopen voetbalseizoen in de Engelse Premier League. De Brit duikt uiteraard ook op de voortetterende controverse tussen de Engelse internationals John Terry van Chelsea en Anton Ferdinand van Queen’s Park Rangers.
Een voorpublicatie van Hornby’s e-book Pray staat in de nieuwste editie van Hard gras. De vijf pagina’s waarmee nummer 85 van het voetbaltijdschrift voor lezers opent, beloven veel goeds. Wie had anders verwacht van de schrijver van onder meer Fever Pitch, zijn boek over zijn everlasting love Arsenal?
Een aantal (de meeste?) lezers van Hard gras zal nooit eerder gehoord hebben van Iris Koppe. Toch zijn er al twee boeken gepubliceerd van deze 27-jarige schrijfster en verzorgt ze sinds enige tijd in het Algemeen Dagblad interessante een-tweetjes met Hugo Borst. Dat ze het ook alleen afkan, blijkt wel uit haar boeken. Een derde komt eraan. Bovendien heeft ze op alleraardigste wijze een dagboek bijgehouden van de eindronden van het Europees kampioenschap, afgelopen zomer in Polen en de Oekraïne, een land waar niets te dol is en de logica ver te zoeken is. Of zoals Koppe dat verwoordt: ‘Ieder normaal café kon plotseling een nachtclub worden, elk restaurant een hoerenkast’.
Zulke rare dingen is Marcel van Roosmalen tijdens hetzelfde toernooi niet tegen gekomen. Hij is in eigen land de oranjegekte gaan opmeten en dat leidt tot een bij vlagen hilarische bijdrage aan Hard gras. What’s new? Waar de droogkomische Marcel komt, gebeurt altijd wat en anders zorgt hij er zelf wel voor. En dan is zelfs Albert Verlinde niet veilig.
Triest word je juist van een ander verhaal in het na al die jaren onverwoestbare Hard gras: dat over Sebastian Deisler. De teloorgang van de man die ooit het grootste talent van Duitsland was, gaat je door merg en been. Kort na zijn 27-jarige verjaardag zette hij een punt achter zijn loopbaan. Geestelijk en lichamelijk gebroken. De voetballer had er geen vertrouwen meer in.
Mogelijk was aansluiting bij de Stichting Geloofshelden zijn redding geweest. Deze (Nederlandse) organisatie komt in Hard gras eveneens aan bod en heeft onder meer een voetbalteam. Dit bestaat uit huidige of voormalige profspelers als oud-Ajacied Jeffrey Sarpong voor wie het menselijke en christelijke goed van levensbelang is. Of je nu op zaterdag of – wat voor sommigen gelijk staat als vloeken in de kerk - op zondag voetbalt. Voormalig Feyenoorder Bert Konterman: ‘God had een plan met mij en liet me gewoon op zondag voetballen. Nee, ik heb me er eigenlijk geen seconde schuldig om gevoeld.’
Hard gras
Voetbaltijdschrijft voor lezers
Luis Suárez: ‘Porque, negro?’
Diverse auteurs
Uitgeverij: de Buitenspelers
ISBN 978-90-713-5985-9
Prijs: 8,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 16: hoe recht kan een bal zijn?
Tekst: Hans Janssen
De bal is rond. Hoe vaak rolt dit cliché niet uit de mond van spelers of trainers in de voorbeschouwing op een wedstrijd. Maar de bal is recht, die kenden we nog niet. Het is de titel van een vlot geschreven en juridisch verantwoord boekje. Of beter: een boekje dat is geschreven door een advocaat (Gerben Kor) en een zelfstandig jurist (Wouter Koster).
Zoals voetballers grenzen opzoeken, wilde ook dit tweetal weten wat er binnen de regels van het spel allemaal mogelijk is. Ze larderen hun inventarisatie met tal van actuele tot minder recente praktijkvoorbeelden, die de lezer overwegend bekend zullen voorkomen. Sommige gevallen worden enorm uitgesponnen, zoals de zaak Niels Kokmeijer, die hier geen verdere uitleg behoeft, een elleboogstoot in het amateurvoetbal en een rel rondom fans van NAC, die in Tilburg op weg waren naar het stadion van hun aartsrivaal, Willem II.
Staafgooier
Ook de clash tussen Ajax- en Feyenoord-fans bij Beverwijk, die het leven kostte van Carlo Picornie, de ‘bomaanslag’ in 1987 tijdens Nederland – Cyprus, die een streep haalde door een recordscore van John Bosman, en het staafincident van 23 jaar geleden worden onder een vergrootglas gelegd. Om aan te geven dat voetbalfans/voetbalvandalen/hooligans (doorhalen wat niet van toepassing is) meer kapot maken dan de sport lief is. Over het staafincident bij Ajax – Austria Wien gesproken: de auteurs citeren uit een gesprek van een journalist met de staafgooier. Ze verzuimen te vermelden dat deze Gerald M. tot zijn uitspraken kwam in een exclusief interview van ondergetekende voor het gelijknamige blad dat De Ajacied decennia uitgaf.
Uiteraard kunnen Kor en Koster in hun bespiegelingen niet om de voetbalwet heen. Ik mis echter de kanttekening dat de uitvoerbaarheid van deze wet op zijn zachtst gezegd te wensen overlaat. Er wordt wel gerefereerd aan de meldplicht op basis van die wet, maar als puntje bij paaltje komt, blijken hooligans vrij simpel door mazen van de wet en door de vingers van agenten of stewards te kunnen glippen.
Coup van Cruijff
De auteurs pakken heel veel onderwerpen bij de horens. En Ajax, hoe kan het anders gezien de reputatie van de club als recordkampioen en hoge boom, komt meermalen in het stuk voor. Ik noemde al het staafincident, maar ook de affaire rondom Frank Rijkaard die ooit in een overmoedige bui voor Ajax én PSV een contract ondertekende, de bekritiseerde beursgang, de coup van Johan Cruijff en de bekerwedstrijd van ruim een jaar geleden tegen AZ die moest worden gestaakt door het dolle optreden van supporter Wesley passeren de revue.
Kortom, de som der delen die bijna driehonderd pagina’s bestrijkt zal Ajacieden best aanspreken. Ook clubbestuurders en scheidsrechters kunnen er ongetwijfeld iets van hun gading vinden. En mocht je de smaak te pakken hebben: op www.debalisrecht.nl vind je jurisprudentie, wetteksten, verhalen, links naar filmpjes en nuttige sites en nog veel meer over de vele aspecten van de voetballerij.
De bal is recht
Gerben Kor en Wouter Koster
Uitgeverij: Kluwer
ISBN 978-901-307-914-2
Prijs: 15,00 euro
***
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenjaar 2012. Deel 15: waar twee ruziën hebben twee schuld in ‘de coup van Cruijff’
Tekst: Hans Janssen
‘Het is één grote onderwereld. Onze wereld schurkt tegen maffiapraktijken aan. Als de voetbalwereld verrot is, is Ajax extreem verrot.’
Het is één van de vele even ongrijpbare als trieste en lachwekkende citaten in de nieuwste editie van ‘De coup van Cruijff’, dat net zo goed de titel The Godfather II had kunnen krijgen. Menno de Galan vervolgt en besluit hierin zijn reconstructie van de idiote reeks aan verwikkelijkingen, die Ajax bijna twee jaar in haar greep heeft gehad.
Burgeroorlog
Het begon allemaal in september 2010 met een noodkreet van Johan Cruijff. Via zijn column in zijn lijfkrant, De Telegraaf, uitte hij zijn zorgen na de afgang van ‘zijn’ club tegen Real Madrid. Ondanks al het gedoe is Ajax tweemaal op rij kampioen geworden en is het rustig in de Arena. Althans, daar ziet het er naar uit, want bij de Amsterdamse club is niets wat het lijkt. Dat is één van de conclusies die je kunt trekken na de kantoormoord, de burgeroorlog, de fluwelen revolutie of hoe de machtsstrijd ook de geschiedenis in zal gaan.
Waar twee ruziën, hebben er twee schuld, is me altijd geleerd. De Galan komt in zijn epiloog tot een zelfde conclusie. De groep van manager Ten Have overspeelde haar hand: ‘Zij hadden meer talent voor het kweken van vijanden dan voor het sluiten van vriendschappen’. Mythe Cruijff daarentegen, is en blijft een man ‘die niet op macht uit is zolang er maar naar hem geluisterd wordt’. Doe je dat niet, zo stelde de medewerker van de Volkskrant al in zijn eerste coupboek, dan kan de eeuwige nummer 14 rancuneus toeslaan. Bovendien weet hij zich in zijn rug gedekt door zijn ‘vriendjes’ in de media: De Telegraaf en Voetbal International. De Galan heeft geen goed woord over voor (de praktijken van) deze media. De rol die met name het Algemeen Dagblad, als concurrent van De Telegraaf, in het hele conflict speelt, blijft enigszins onderbelicht.
Waarheidsgehalte
Boeiend blijft het wat De Galan in zijn deel 2 weet te reproduceren. Zeker als je bedenkt wat voor tegenwerking hij onderweg ontmoette. Ik heb ook een aantal aandeelhoudersvergaderingen bij mogen wonen en afgaande op de samenvatting van die bijeenkomsten in ‘De coup...’ twijfel ik niet aan het waarheidsgehalte van auteurs bevindingen. Enigszins gekleurd zullen ze zijn, omdat De Galan zich niet bepaald als een aanhanger van het kamp Cruijff afficheert. Wat dat betreft is het jammer dat mensen als Tscheu La Ling en Bryan Roy desgevraagd niet of nauwelijks hun verhaal hebben willen doen.
Bij wijze van spreken elke scheet in deze naargeestige soap werd in de diverse media opgeblazen tot een donderslag. Alle details zullen dus wel breed uitgemeten zijn. Nee dus. Zo wordt Roy genoemd als één van de aanstichters achter de bedreigingen, door Ajax-fans, aan het adres van interim-directeur Martin Sturkenboom. Verder is De Galan er achter gekomen dat Aegon heeft gedreigd de stekker uit het sponsorcontract te trekken. De verzekeraar was de moddergooierij voor en achter de schermen, de rechtszaken, de bemiddelingen van al die commissies en personen alsmede de aanhoudende publiciteit zo beu dat het eind vorig jaar (vergeefs) probeerde de verbintenis op te zeggen. De overeenkomst is ondertussen aangepast, dus ook op dat gebied kan ‘men’ rustig gaan slapen.
Tien jaar
‘Op weg naar succes’. Zo heette het veelbesproken plan van Cruijff - en consorten, want het was met name Rutger Koopmans, die de hervorming van de jeugdopleiding op papier zette. Het plan wordt onder leiding van Dennis Bergkamp, Frank de Boer en Wim Jonk in de praktijk gebracht. Maar voor de daadwerkelijke resulten van de nieuwe aanpak moeten we het nodige geduld betracht. Die laten volgens Ruben Jongkind, één van de zijwielen in de nieuwe constructie van de kweekschool op De Toekomst, nog een jaar of ...zes op zich wachten.
Dat is nog optimistisch uitgedrukt, want, al had hij niet veel te vertellen: Bryan Roy wilde wel kwijt dat de ‘groep trainers bij elkaar blijft en goed samenwerkt’ en ‘dat het nog zeker tien jaar gaat duren voor de nieuwe trainingsmethode resultaat oplevert’. Het is dus een fluwelen revolutie van de wel heel lange adem. Wie weet volgt er tegen die tijd een vierde even gedocumenteerd Ajax-boek van De Galan (na deze twee boeken over ‘De coupe van Cruijff’ en ‘Michels, Cruijff en het Gouden Ajax/De trots van de wereld’). .
O ja, het citaat aan het begin van deze recensie is van één van de werknemers van de Arena. Om wie het gaat? Dat weten alleen die persoon en De Galan.
De coup van Cruijff
Hoe Johan de macht greep bij Ajax
Menno de Galan
Uitgeverij: Thomas Rap
ISBN 978-94-004-0035-1
Prijs: 16,90 euro
***
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 14: Het foute elftal, moord en doodslag in de voetballerij
Tekst: Hans Janssen
Ik zie hem er nog staan. Het was in de tijd dat het niet zo blauw zag van die strak voor zich uit kijkende veiligheidsmensen bij welk evenement dan ook. Hij stond bij één van de ingangen van het majestueuze Carré in Amsterdam waar die avond een groot feest voor Ajax-supporters werd gehouden. Zou hij met heimwee en plezier hebben teruggedacht aan de periode dat fans hem toezongen? We zullen het waarschijnlijk nooit weten, want Ton Blanker – hij was het die er een oogje in het zeil hield - is al geruime tijd van het toneel verdwenen.
De loopbaan van het zoveelste Ajax-talent dat (in 1979) te vroeg een te mooie toekomst werd voorgespiegeld, was te snel voorbij. Daarna trok de Amsterdammer nog de aandacht door zijn relatie met één van de Dolly Dots, voordat hij zich op het criminele pad begaf. Althans, hij werd in 1994 aangehouden en vervolgens veroordeeld voor zijn betrokkenheid bij een wapen- en drugszaak. Volkomen ten onrechte, vindt hij zelf.
Zo slecht kan het dus aflopen met een topsporter (in spe). Blanker is één van de vele voetballers in binnen- en buitenland die in de goot belandden. Andere oud-Ajacieden als Johnny Dusbaba, Donny Huysen en Glenn Helder raakten ook verdwaald in het zwarte gat of gingen zelfs tijdens hun carrière in de fout. En er zullen nog velen volgen. Spelers en trainers van allerlei clubs kunnen de verleiding vaak niet weerstaan om mee te werken aan de handel in verdovende middelen, een ontvoering, de verkoop van illegale produkten of andere criminele vergrijpen.
Logisch dat hierover een boek is verschenen. Voorbeelden op deze gebieden lezen lekker weg, moeten Jan-Cees Butter en Joost Houtman hebben gedacht. Het Nederlands/Belgische duo komt met een interessante bloemlezing voor de dag in ‘Het foute elftal’. De handel en wandel van onder anderen de vier voormalige spelers van Ajax wordt belicht, maar ook de verkeersincidenten waarbij hun clubgenoten Danny Blind en Patrick Kluivert betrokken waren. Maakt Ajax meer kapot dan je lief is? Zijn het dan alleen (huidige of voormalige) Ajacieden die over de schreef zijn gegaan? Gelukkig niet! Onder anderen Jerry (de vader van Nigel) de Jong, Ulrich van Gobbel en Yassine Abdeallaoui passeren de revue. En dan hebben we het nog niet gehad over Diego Maradaona, Nizar Trabelsi en al die andere (ex-)voetballers in het buitenland met een strafblad, die Buter en Houtman hebben geselecteerd. Misdaad en sport liggen dichter bij elkaar dan je denkt.
Heb je de smaak te pakken gekregen: lees dan Voetbal&Maffia, dat eveneens uitwassen in de voetballerij beschrijft en waarover elders in deze rubriek een recensie staat.
Het foute elftal
Moord en doodslag in de voetballerij
Jan-Cees Butter & Joost Houtman
Uitgeverij: Lebowksi Publishers
ISBN 978-90-488-1428-2
Prijs: 15,00 euro
***
Tekst: Hans Janssen
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 13: Mart Smeets, een biografie over een man die doorgaat ondanks kritiek en bedreigingen
Tekst: Hans Janssen
Nadrukkelijk aanwezig, knorrig, flirterig, eigenzinnig, theatraal, minder sympathiek, grillig, onbegrepen, nukkig, lachwekkend, commercieel, irritant, recalcitrant, narrig, zielig, humeurig, onvermoeibaar, geliefd, gedisciplineerd, professioneel.
Journalist, bourgondiër, presentator, documentairemaker, gastronoom, schrijver, vakman, Ridder in de Orde van Oranje Nassau, zijne Martheid, (Amerikaans) basketbalfreak, dopingvergoelijker, overdrijver, muziekliefhebber, Frankrijk-hater, aansteller, goede vader, rokkenjager, sportfanaat.
Dag dames en heren. Ja, dit alles is Mart Smeets. Ik kwam het allemaal tegen in zijn onlangs uitgekomen biografie. Zoals je met de anchorman van Studio Sport alle kanten op kunt, zo toont ook het boek van Kees Sluys diverse gezichten. Het bevat enkele onthullingen en zowel diepgravende als oppervlakkige hoofdstukken, waarin vooral anderen over de éminence grice van de sportjournalistiek aan het woord komen.
En dan met name mensen uit zijn werkomgeving. Uiteraard, want zijn vak is zijn leven en het zal mij niet verwonderen als hij ooit in het harnas sterft. Collega’s van Studio Sport en andere media laten zich, zoals eigenlijk iedereen, lovend én kritisch uit. Van Jack van Gelder tot Tom Egbers en van Bert Wagendorp tot – zijn grote voorbeeld – Bob Spaak. Zij hekelen zijn soms niet te peilen gedrag en roemen zijn werklust, professionaliteit, kennis en inzet. Ondanks alle kritiek, verwensingen en non-verbale bedreigingen aan Smeets’ adres. Zo noemde een Feyenoordfan hem een ‘vuile, vieze teringjood’ en bij PSV werd hij eens uitgemaakt voor Ajax-jood.
Zijn vermogen tot improviseren wordt misschien wel de voornaamste kwaliteit van Smeets beschouwd. Bij het presenteren van de zondagse voetbaleditie van Studio Sport leidde dit vaak tot ergernissen. Bovendien stond daar geen voetballiefhebber pur sang die alles aan elkaar praatte. Laat Jan Marten – zijn eigenlijke naam - bij het basketbal of wielrennen zijn gang gaan, dan voelt hij zich als een vis in het water. Dit etaleert hij deze weken vrijwel dagelijks.
Improviseren kan hij eveneens, wellicht als geen ander, bij trieste aangelegenheden, zoals bij de dood van zijn ex-maat Jean Nelisssen. Typisch dat Sluys hierbij wel stilstaat en dat hij met geen woord rept over de werkelijk fenomenale wijze waarop Smeets in 2004 – in een winkel in, ik dacht, New York - uit zijn blote hoofd een in memoriam uitspreekt over Gerrie Knetemann, na het plotselinge overlijden van de wielrenner met wie Smeets het heel goed kon vinden. Dit vrijwel à l’improviste afsteken van ‘verhaaltjes’ is een talent dat weinig mensen gegeven is.
Op zijn best is Smeets als gespreksleider, als je je niet te veel stoort aan zijn toontje, zijn ogenschijnlijk gebrek aan gevoel voor humor en zijn soms cynische, badinerende of arrogante opmerkingen. En ook dan maakt de geboren Arnhemmer zelden gebruik van een spiekbriefje.
Zijn werkzaamheden voor de NOS slokken veel uren op: desondanks schnabbelt de pensionada er lustig op los. Denk aan al zijn boeken, columns, het radioprogramma Off the record en spreekbeurten in den lande. Privé heeft hij het, met name vroeger, ook geregeld buiten de deur gezocht. Het zijn vooral ‘de’ anderen in de biografie die er geen geheim van maken dat Smeets op zijn zachtst gezegd gevoelig was voor het vrouwelijk schoon. Het was niet voor niets dat hij scheidde van zijn eerste echtgenote (door Smeets als zijn ‘grote falen’ genoemd) om te gaan samenwonen en later te trouwen met zijn eerste liefde (die overigens heeft gewerkt bij oud-Ajax-verzorger Salo Muller).
Over zijn huwelijksperikelen en over zijn ernstige ziekte, die zich in 1994 openbaarde, laat Smeets zelf nauwelijks iets los. Sommige zaken moesten in deze biografie klaarblijkelijk toch privé blijven. Zo kennen we de workaholic ook: openhartig wanneer het hem uitkomt. Laten we er niet al te zwaar aan tillen.
Iemand die – recentelijk tijdens de Avondetappe - de doorgaans beschaafd sprekende advocaat Bram Moszkowicz ‘matennaaier’ en ‘in je hol kruipen’ laat ontlokken en die deze sportzomer ondanks zijn dagelijkse tv-klussen onvermoeibaar blijft, die heeft gelukkig veel meer in zijn mars.
Om met Mart te spreken: dat is hierbij dan gezegd, lees prettig!
Mart Smeets
Biografie
Kees Sluys
Uitgeverij: Atlas Contact
ISBN 978-90-204-11-256
Prijs: 19,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 12: Nog een keer nagenieten met Ajax Jaarboek 2011-2012
Tekst: Hans Janssen
Een boek uitgeven over Ajax? Laat dat maar aan Carrera over. Ik duik nog geregeld in ‘Ajax Wereldclub’, één van de pareltjes in mijn boekenkast. Ook ‘Het officiële AJAX Jaarboek 2010-2011’ was in diverse opzichten een drie-sterrenuitgave. En de nieuwste editie uit deze serie doet er niet of nauwelijks voor onder. Vergelijk het met de allereerste aflevering van deze reeks, ongeveer twintig jaar geleden, en eenieder zal tot de conclusie komen dat er een wereld van verschil tussen zit.
Laten we bij deze meest actuele kroniek blijven: het telt net als het voorgaande jaarboek 176 pagina’s en is andermaal enorm rijk aan statistische gegevens en beeldmateriaal (inclusief dvd). Opnieuw is ook de omslag een aparte vermelding meer dan waard. Die zegt alles over de voorbije jaargang. Laat de gezichten van Daley Blind, Eyong Enoh, Christian Eriksen, Siem de Jong en Jan Vertonghen op je inwerken. Die trots, die spontane en intense blijdschap, dat ongeloof. Om de kampioensschaal die ze stevig vasthebben en koesteren. Hun gelaatsuitdrukking zegt alles over het afgelopen seizoen dat even bizar als – uiteindelijk – succesvol was.
Ronald Jonge en Michel Sleutelberg hebben dit keurig beschreven. Alle officiële wedstrijden laten ze stuk voor stuk de revue passeren. De verslagen vormen zoals gebruikelijk het leeuwendeel van het tekstuele deel van deze jaarboekentraditie. Kritisch waar het nodig is, positief en enthousiast wanneer daartoe reden is. En dat was vooral in de tweede helft van de competitie het geval. Ondertussen had Ajax tot tweemaal toe verzuimd van Feyenoord te winnen, moest de bekerwedstrijd tegen AZ worden gestaakt, werd tegen NAC een 2-0 voorsprong uit handen gegeven, voorkwamen Olympique Lyon en Dynamo Zagreb verder doorbekeren in de Champions League en gingen beide duels met FC Utrecht verloren, waarvan een met die verbijsterende korfbaluitslag (6-4 dus). Voor het tweede seizoen op rij nog wel. Ook voor deze details kan de lezer terecht in het jaarboek.
Nog meer bijzondere feiten? De veertien achtereenvolgende zeges waarmee de competitie werd afgesloten. Of de prestatie van Daishwan Redan. Wie? Daishwan is de E1-speler, die voorafgaand aan de cruciale 2-0 winst op PSV de bal 2408 keer hoog wist te houden. Het eerbetoon van spelers én fans voor de door blessureleed achtervolgde Bruno Silva wordt gememoreerd net als het feit dat Luciano Narsingh aandachtig toeschouwer was bij een andere thuiswedstrijd, die tegen FC Groningen. Toen al wilde Ajax hem hebben. Jammer genoeg is hij inmiddels getransfereerd van Heerenveen naar PSV. Ook de verrichtingen van de A1 en Jong Ajax zijn in de annalen opgenomen. Terecht, want ook deze ploegen konden terugkijken op een prima seizoen. Kijk eens hoeveel spelers uit eigen kweek dit en vorig seizoen hun kwaliteiten hebben mogen tonen in de hoofdmacht.
Jonge en Sleutelberg is niets ontgaan, al zullen ze soms best gesouffleurd zijn door David Endt, die uiteraard ook heeft meegewerkt aan het boek. Hierin worden verder de sociale activiteiten (van onder meer de Ajax Foundation) aangestipt. Helaas maar noodzakelijk wordt tevens melding gemaakt van het moddergooien tussen de tijdelijke, (on)gewenste en van verre afstand regerende beleidsbepalers. Dit laatste gebeurt op gepaste wijze in dit, het kan niet vaak genoeg benadrukt worden, prachtige jaarverslag. Inderdaad, op gepaste wijze, want over het rumour binnen de club is al veel te veel gezegd en geschreven. Dat desondanks de titel is geprolongeerd, mag, vinden ook deze auteurs, vooral op het conto van Frank de Boer worden geschreven.
Het officiële AJAX Jaarboek 2011-2012
Ronald Jonges&Michel Sleutelberg
Uitgeverij: Carrera/Dutch Media Uitgevers
ISBN: 978-90-488-1321-6
Prijs: 17,50 euro
***
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 11: Voetbalmaffia dichter bij dan je denkt
Tekst: Hans Janssen
Of Dynamo Zagreb - Olympique Lyon, je weet wel die 1-7 waarbij de Fransen in 28 minuten zevenmaal scoorden, is verkocht, daarop geeft ‘Voetbal&Maffia’ geen bevredigend antwoord. Maar de laatste wedstrijd in de Champions-Leaguegroep van eind vorig jaar waarvan ook Ajax deel uitmaakte, had op zijn zachtst gezegd wel de schijn tegen. Het is dan ook niet meer dan logisch dat Tom Knipping en Iwan van Duren in hun boek refereren aan dit omstreden duel.
Een ontmoeting op de Balkan waarbij Ajax direct(er) betrokken was, wordt ook als één van de vele verdachte wedstrijden opgevoerd. Het Europa-Leaguetreffen van september 2008 tegen de Serviërs van Borak Cacak. Dragisa Pejovic was zowel thuis als uit niet van de partij, al stond hij in die periode wel onder de contract bij de Servische club. ‘Ik ben mijn hele carrière de gevangene geweest van criminelen. Fiksers dwongen mij wedstrijden te spelen waar het resultaat al was geregeld. Ik ben afgeperst’, zo luidde zijn openbare bekentenis. Een moedige bekentenis ook, want de bijna-dertiger weet dat met de gokmaffia niet valt te spotten. ‘Nu breken we je armen en benen echt. Je hebt erom gevraagd, klootzak’. Dit krijgt hij te horen wanneer hij in Belgrado terugkeert van een getuigenis in Brussel.
Vertegenwoordigers van Europol, Europarlementariërs en journalisten hoorden zijn verhaal vol ongeloof aan. Hoewel ongeloof: waarover Pejovic uit de school klapte en wat de twee journalisten van Voetbal International beschrijven, is slechts een topje van de ijsberg. Maar krijg het maar eens bewezen. Gelukkig is dit een aantal keren het geval geweest. Ook dat blijkt echter geen garantie, want scheidsrechters die geschorst zijn, kunnen zonder probleem onder een andere naam een wedstrijd leiden. Zoals AZ eerder dit jaar aan den lijve ondervond. Speciale matchagenten schamen zich er niet voor om dit mogelijk te maken en zo de corruptie in stand te houden. Wat net zo kwalijk is: het is een fluitje van een cent om matchagent te kunnen worden.
Het is één van de vele misstanden die Knipping en Van Duren voor het voetlicht brengen. Ontluisterende voorbeelden voor voetballiefhebbers die nog vertrouwen in het goede van de mens hebben. Een pijnlijke conclusie: geen enkele competitie is immuun voor gokpraktijken en maffia-achtige taferelen. Wie denkt dat dit in Nederland niet kan gebeuren, is naïef. Het is niet voor niets dat de KNVB de oorlog heeft verklaard aan illegale gokkers en dat Edith Schippers, nog even minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, onlangs een diepgaand onderzoek heeft aangekondigd. De studie moet duidelijk maken of ook in ons land uitslagen van sportwedstrijden worden beïnvloed door goksyndicaten, door matchfixing dus. Ook komt er een kliklijn.
Hopelijk kunnen spelers of anderen die met bekentenissen naar voren komen, op volledige bescherming rekenen. Zo kan voorkomen worden dat zij óf door de maffia omgebracht worden óf dat ze zelf een eind aan hun leven maken. Helaas gebeurt dit ook, zo lezen we in Voetbal&Maffia.
De afgelopen weken kwam officieel naar buiten dat voormalig FIFA-baas Joao Havelange en zijn ex-schoonzoon Riacrdo Texeira miljoenen euro smeergeld hebben aangenomen. Dat Duitsland (de organisatie van) het WK 2006 zou hebben gekocht. Dat de voormalige Poolse topkeeper Jan Tomaszewski een dossier aan bewijzen heeft van corruptie in het algemeen en bij de Poolse voetbalbond in het bijzonder. Dat er in Noorwegen spelers zijn gearresteerd vanwege een omkopingsaffaire. En dat er in Italië een voetballer werd geschorst en club puntenaftrek kreeg.
Dus mocht je nog twijfelen aan het waarheidsgehalte van de onthullingen van het VI-tweetal...
Voetbal&Maffia
‘We schieten je kapot’
Tom Knipping&Iwan van Duren
Uitgeverij: Voetbal International
ISBN: 978-90-71359-583
Prijs: 14,95 euro
***
Ajax Geboekstaafd. De voetbalboekenzomer. Deel 10: Moed, zweet & tranen ofwel (minstens) twaalf lessen sportgeschiedenis
Ik ben van vóór de val van dé Muur in Berlijn. Die avond van de negende november 1989 zal ik nooit vergeten. Staat op mijn netvlies gegrift. Steen voor steen werd het idiote obstakel tussen West- en Oost-Duitsland afgebroken door een menigte, die uitzinnig, maar ook vol ongeloof de vrijheid tegemoet liep.
Voor veel mensen kwam de uiteindelijke hereniging van de twee Duitslanden te laat. Bijvoorbeeld, omdat ze hun vlucht moesten bekopen met de dood. Anderen zullen hun leven getekend blijven door die kunstmatige scheiding die in 1961 werd opgetrokken met alle gevolgen van dien. Gevolgen waaraan ze, gedwongen door het systeem, zelf ook aan mee hebben gewerkt. Het (gehate) systeem moest immers in stand worden gehouden.
Eén van hen die collaborateurs was Eduard Geyer. Vijftien jaar lang moest hij onder de codenaam Jahn als speler en trainer zijn collega’s in de gaten houden en de Oost-Duitse veiligheidsdienst Stasi inlichten over verdacht gedrag. En waarom? Omdat hij in september ’71 als toenmalige speler van Dynamo Dresden na een Europacupwedstrijd in Amsterdam tegen Ajax uren had doorgebracht in het huis van Horst Blankenburg. De Westduitse Ajacied was jarig. Enkele spelers van Dynamo wilden wel ingaan op zijn uitnodiging om het verjaarsdagsfeestje bij Blankenburg thuis mee te vieren.
Geyer heeft het geweten. Een week later werd hij tot de orde geroepen door de Stasi. En waarom? Omdat hij in Amsterdam ‘contact heeft gehad met buitenlanders’ en omdat hij ‘in het huis van Blankenburg heeft geluisterd naar decadente westerse muziek’. Foei! Geyer moet verklikt zijn door één of meer van zijn collega’s, die mee waren gaan feesten. Het was kiezen of delen voor Geyer: meewerken met de Stasi of zijn verdere voetballoopbaan vergeten. Tot 1986 zou hij in feite spioneren voor de Oost-Duitse mogendheid.
Dit is, beknopt, slechts één van de vel interessante tot indrukwekkende verhalen in ‘Moed, zweet & tranen’. Schrijver, of zoals uitgever Tirion hem noemt, sportverteller Geert De Vriese heeft enorm veel research gedaan voor dit boek. Al in het eerste het beste hoofdstuk word je gegrepen: door het veel te korte (voetbal)leven van Nico Rijnders, die onder meer bij Ajax, in de Europacupfinale van ’71 tegen het Griekse Panathinaikos, last had van gezondheidsklachten. Tijdens een wedstrijd van Club Brugge, ruim een jaar later, werd hij zelfs klinisch dood verklaard. Eind ’74 overleed hij op 28-jarige leeftijd.
Terecht zet De Vriese vraagtekens bij de rol van John Rolink, die eind jaren zestig/begin jaren zeventig clubarts was van Ajax en niet schroomde zijn spelers bepaalde pillen of preparaten te laten slikken. Zo neemt de auteur wel vaker een kritische houding aan, hoe triest en onverklaarbaar sommige gebeurtenissen in de voetballerij ook waren. De penaltydrama’s van het Engelse nationale voetbalelftal en Bryan Ruiz, alsmede voorvallen in het wielrennen en de atletiek worden door hem eveneens met de juiste pen beschreven. Wanhoop niet: hoewel er veel sterfgevallen (van Ivo van Damme tot Jean-Pierre Monseré en van Ludo Coeck tot Joaquim Agostinho) de revue passeren, is het geen morbide boek geworden.
Voor elke sportliefhebber moeten de twaalf grote en vele kleine geschiedenislessen gefundenes Fressen zijn. Niet alleen dus de bijdragen over de hierboven genoemde personen. Ook de verhalen over Jürgen Sparwassser, de held van de Ossies door zijn enige doelpunt in de WK-wedstrijd van ’74 tegen de Wessies, en over Justin Fashanu, de (ook dat nog) donkere Engelse spits die uit de kast kwam, verdienen alle waardering.
Ik zou ‘Moed, zweet & tranen’ best willen nomineren voor de Nico Scheepmaker Trofee voor het beste sportboek.
Moed, zweet & tranen
Geert De Vriese
Uitgeverij: Tirion Sport & Verhalen
ISBN: 978-90-4391-489-5
Prijs: 19,95 euro")
Ajax Geboekstaafd. Het voetbalboekenseizoen 2012/2013.
De boek omslagen staan helemaal onderaan; naar beneden scrollen. Foto ...
Updated: May 17, 2013 11:52am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! Me ...
Updated: May 12, 2013 11:41am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! Me ...
Updated: Apr 28, 2013 9:16am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! Me ...
Updated: Apr 02, 2013 3:00am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! Me ...
Updated: Feb 28, 2013 11:04am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! Me ...
Updated: Feb 01, 2013 8:47am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! Me ...
Updated: Dec 24, 2012 3:42am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! Me ...
Updated: Nov 25, 2012 11:23am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! Me ...
Updated: Nov 03, 2012 3:54am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Oct 01, 2012 2:19am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Aug 26, 2012 12:14pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jul 29, 2012 2:18am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: May 07, 2012 11:28am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Apr 30, 2012 12:37am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Mar 26, 2012 1:04am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Feb 27, 2012 1:22am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jan 30, 2012 11:19am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 23, 2011 12:22am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2011 4:43am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Oct 31, 2011 1:40pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Sep 28, 2011 1:08am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Aug 27, 2011 3:14am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jul 31, 2011 2:42am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jun 30, 2011 7:26am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: May 16, 2011 8:39am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Apr 25, 2011 8:54am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Mar 20, 2011 12:36pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Feb 20, 2011 11:34am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Feb 27, 2011 12:14pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jan 31, 2011 11:40am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 24, 2010 2:14am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Nov 29, 2010 2:46am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Oct 31, 2010 4:08am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Sep 29, 2010 10:54am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Sep 06, 2010 11:49am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Aug 01, 2010 8:57am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jul 14, 2010 12:03pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jun 29, 2010 1:02pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jun 27, 2010 3:48am PST
In korte tijd zijn twee ereleden van Ajax overleden. In november viel ...
Updated: Jan 04, 2013 10:03am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: May 07, 2010 1:11am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Apr 26, 2010 12:06am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Mar 29, 2010 2:06am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Mar 01, 2010 2:33am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jun 19, 2012 12:12pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jun 08, 2012 3:26am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Oct 15, 2011 12:04pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Feb 01, 2010 12:26am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Mar 19, 2010 9:15am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 17, 2009 11:16pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:36am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jan 03, 2010 11:12pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:35am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:34am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:32am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:27am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:25am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:25am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:24am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:22am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 4:21am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 13, 2009 12:21am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 2:33am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 19, 2010 3:04am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jun 25, 2010 10:32am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Mar 18, 2012 10:59am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 2:08pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 2:07pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 30, 2009 10:18pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Oct 16, 2011 7:48am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 2:31am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 2:30am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 2:28am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Jul 30, 2011 8:36am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Mar 18, 2012 7:40am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 30, 2009 1:43pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 12, 2009 2:01am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 10:18pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 10:12pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 10:10pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 10:08pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 10:06pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 9:43pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 2:12pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 2:09pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 2:05pm PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Dec 11, 2009 1:58pm PST
Martin Jol, koning van de knuffel
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Oct 25, 2010 9:40am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Apr 25, 2012 11:42am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Aug 10, 2011 9:48am PST
Memory Lane Portretten t/m 1982
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Aug 10, 2011 9:49am PST
Memory Lane Supporters t/m 1982
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Aug 10, 2011 7:49am PST
Rechtsboven kun je voor een andere look kiezen via de knop 'style'! M ...
Updated: Aug 10, 2011 9:53am PST